In tōpicorū Xice. Cōmentarioꝝ liber. l. e

eiſdē vident̉ includi velut q̄dā gn̓a ſint. Que v̓o ſinthe differentie paulo poſterius diſſerā. De hiſ igiturnunc locis tractare Tullius inſtituit: ꝗ maxīas ꝓpoſitiones qͣs ſuꝑius diximꝰ .i. ꝑ ſe notas atqꝫ vl̓es ꝯtinent: atqꝫ includūt. Hi v̓o ſūt maximaꝝ differētie ꝓpoſitionū. De vl̓ium igit̉ enūciationū: ꝑ ſeqꝫ notaꝝdifferētiis diſſerit ut ſit integre locꝰ argumēti ſedesNā ſi argumētū oē ꝑ ꝓpoſitiones ad ꝯcluſionē vſqꝫꝑducit̉: Oēs v̓o reliq̄ ꝓpoſitiones in prīa maximaqꝫꝓpoſitione ꝯtinent̉ ip̄aqꝫ prīa ac maxīa ꝓpō: tū ē ꝑsargumentationis .i. ſyllogiſmi: tū extra poſita argumētatiōi vires miniſtrat: vt vtroqꝫ mō qm̄ ꝑficit argum̄tū: ꝑs argumētationis quedā eē videat̉: non eſtdubiū ꝗn he differentie: q̄ ꝓpoſitiones maxīas continent: eedē oēs etiam ꝯtineāt argumentatiōes: vt maximaꝝ ꝓpoſitionū difſerentie iure loci argumētoꝝ ⁊qͣſi q̄dā vltime ſedes eſſe videāt̉. Nā ex his quattuorſignificationibus appellationū duaꝝ argumentationis .ſ. atqꝫ argumēti vnāquālibet eē neceſſe ē Aut .n.elocutio ⁊ ꝯtextio ip̄a ꝓpoſitionū cū maxīis ꝓpoſitōnibus: vel ex ſyllogiſmū poſitꝭ vel in eodē incluſis: argumentatio vocat̉. Argumentū v̓o mens ⁊ ſnīa ſyllogiſmi aut elocutio rōcinationis cū maximis ꝓpoſitionibꝰ ⁊ ſentētia ſyllogiſmi argumētū eſſe dicet̉: vt idēſit argumentū qd̓ argumentatio Aut argumentatioquidē vocabit̉ tota ꝯtextio ſyllogiſmi cū ſnīa ſꝫ argunentū maxīa ꝓpoſitio aut integer rōcinatiōis ordoreter maxīas ꝓpoſitiones argumentatio dicet̉ ſnīao argumētatiōis argum̄tū. Reliqͣ v̓o maxīa ꝓpō loꝰ. Sꝫ cū h̓ ita ſint ſiue ꝗs ipſaꝝ ꝓpoſitionū ꝯtextiolē. ⁊ vſqꝫ ad ꝯcluſionē ꝯtinuū ductū: cū maxīa ꝓpoitione vel extra poſita vel ꝓpoſitioni rōcinationisincluſa: argumentationē vocare velit: argumētū v̓oniam: mentēqꝫ rōcīationis: nihiloīnus locos intelligimus maximaꝝ ꝓpoſitionū differentia: ſiue ꝗs rōcinationis totius vim atqꝫ ſnīam totā cū maxīa ꝓpoſiione: vel intra: vel extra poſita argumētationem ſil̓⁊ argumentū vocet n̄ eſt dubiū qn̄ totiuſ rōcinatiōisocus ille ſit qui eſt maxime ꝓpoſitionis dr̄ia: ꝯtinet.enī maxīaꝫ ꝓpoſitionē in qͣ ꝓpoſitiōes cetere: ꝯtinētur. Siue argumentationē ꝗdē totā rōcinationis cōextionem vocari placeat. Argumētū v̓o maximaꝫ ꝓpōnē: rurſus recte locus putabit̉ maxīe ꝓpōnis diffeētia: q̄ argumētū claudit ⁊ ꝯtīet ꝙ ſi argumētū ꝗdēenſus ip̄e totiª rōcinationis intelligat̉ argumētatioo integra rōcinationis ꝓlatio extra v̓o ⁊ ab vtriſqꝫdiuerſū valens velut locꝰ quidā ꝯſideret̉ maxīa ꝓpōſic quoqꝫ maxīaꝝ dr̄ie ꝓpōnum: loci eſſe videbūt̉: nācū dr̄ia ip̄a maximā ꝓpoſitionē ꝯtineat eiuſqꝫ ſit lous: maxīa v̓o ꝓpō argumentationi vel argumentoires miniſtret: non eſt dubium ꝗn ea toti argumento locꝰ eē videat̉: qd̓ totū intra maxime ꝓpōnis ābitū claudit. Demōſtratū igit̉ eſt q̄ ſint argumentoruꝫſedes .i. vbi argumēta claudunt̉. he ſūt aūt maxīaꝫppōnum dr̄ie: q̄ vocāt̉ loci quid ēt argumētū qm̄ eſtrei dubie faciens fideꝫ q̄ ſit v̓o res dubia .i. ꝑs alterqōnis ꝗd ſit qō .i. dabitabilis ꝓpō. ꝗd ſit ſimplex ꝓpō.i. enūciatio. q̄ p̄dicato ac ſub̓o termino ꝯtineat̉: veꝝfalſuue deſignans. q̄ oīa mēiniſſe oꝫ. Maxīaꝝ .n. propoſitionū dr̄ie qͣs locos eſſe prediximus: ab his ducūtur terminis: ꝗ prius ī ꝓpōne ſunt poſterius in qōneꝯſiderant̉ p̄dicato .ſ. atqꝫ ſub̓o. Ex his etiā q̄ ſuperidicta ſt̄ ꝗd diſtēt topica Cicerōis atqꝫ ariſ. apparuitariſ. nāqꝫ de maximis ꝓpoſitiōibꝰ diſſerit has .n. locosargumentoꝝ eſſe poſuit: vt nos quoqꝫ ſupra retulimꝰ

Tullius v̓o locos non maxīas ꝓpoſitiones: ſꝫ eaꝝ continentes differentias vocat ac de his docere cōtēdit.¶ Sed ex his locis in ꝗbus argumēta incluſa ſuntalij in eo ipſo de quo agitur herent. alii aſſumunturextrinſecus: in ipſo: tū ex toto: tū ex partibus eius:tū ex nota: tū ex his rebus que quodāmō affcē ſuntad id de quo q̄ritur. Extrinſecus autem ea dicuntur: que abſūt longeqꝫ. diſiuncta ſunt:¶ Poſt diffinitioneꝫ loci atqꝫ argumēti facit pleniſſimā diuiſionē locoꝝ. ac pͥmū qm̄ oīs diuiſio cuncta dꝫamplecti: nec ſuꝑfluū quicqͣꝫ interpōere: nec omittere: ꝗd ſit neceſſarium id. M. Tulliꝰ ꝓpoſita diuiſiōeꝑfecit: di. Ex his locis in quibus argumēta īcluſa ſūtAlios in eo ipſo: de quo agit̉ herere alios extrinſecusaſſūi: nihil .n. huic diuiſiōi poſſe videt̉ addi vel minuiqm̄ quidem breuiter cūcta cōplectit̉. Argumentoꝝ.n. loci ꝗcūqꝫ ſumūt̉ aut in ipſo de quo agit̉ herēt: autminīe. Id aūt minīe extrinſecꝰ poſitos eē deſignat.ꝙ ſi inter id qd̓ dicimus in ip̄o de quo agit̉ herere argumentorū locos: ⁊ n̄ herere in ip̄o nihil eſt mediumInter affirmationē .n. atqꝫ negationē nulla eſt medietas. Cūqꝫ ī ip̄o de quo agit̉ n̄ herer̄ locū argumēti idſit extrinſecus aſſumi dubiū n̄ eſt qn nihil interſit mediū īter ea argumēta: quoꝝ in ipſo herēt loci de quoagit̉: ⁊ ea quoꝝ extrinſecus aſſumūtur. ſꝫ ꝗd ip̄m ſitde quo agit̉ facilior explanatio ē ſi eoꝝ q̄ pͥꝰ dicta ſt̉mēinerimus. Nā cū de qōne loq̄rēur eādē diximꝰ eēqōnem: q̄ eēt dubitabil̓ ꝓpō. Sꝫ qm̄ ꝓpō ſub̓o p̄dicatoqꝫ ꝯſtaret: qōnem quoqꝫ diximꝰ ſub̓o p̄dicatoqꝫ cōiūgi. Predicatū igit̉ vel ſub̓m h̓ eſt ip̄ꝫ de quo agit̉.Nā cū de alterutra qōnis ꝑte dubitet̉: id in hac ābiguitate qͣrit̉ vtꝝ p̄dicatꝰ terminꝰ īeē ſub̓o videat̉: anminīe. Nā cū oīs qō ī affirmationē negationēqꝫ diuidat̉: ſi p̄dicatꝰ ſub̓o inē ſit ex eo v̓a affirmatio. ſi n̄ ineſt ſit v̓a negō. Sꝫ in qōnibꝰ diſceptādis alter affirmationē. alter negatōeꝫ tuet̉. id ē alter p̄dicatū īeſſeſb̓iecto. alter n̄ īeſſe defēdit. Qd̓ v̓o ex alterutra ꝑtedefēdit̉: hoc ē ip̄ꝫ de quo agit̉. Ip̄ꝫ igit̉ ē p̄dicatꝰ terminus vel ſubiectꝰ: de ꝗbꝰ agit̉: atqꝫ vt id exēplo clariꝰ fiat. Sit qō: an verres furtū fecerit. h̓ Uerreſ ſubiectū ē furtū facere p̄dicatū. ꝙ ſi furtū. Uerri ꝯiūgitur: idqꝫ argumētatiōibꝰ ꝯprobat̉: qōnis affirmatiodemr̄ata ē. Si furtū a Uerre ſeiungit̉: qōnis rurſusnegatio ꝯprobat̉. Ip̄ꝫ itaqꝫ de quo agit̉ nihil eſt niſivterlꝫ eoꝝ terminꝰ ꝗ ī qōne ꝓpōit̉: ſiue p̄dicatꝰ: ſiueēt ſubiectus. Qui quideꝫ termini ꝑ ſe argumēta eſſenon poſſunt neqꝫ v̓o ꝑ ſe argumenta p̄ſtare. ſi enimipſi vt ſūt argumēta eē poſſent: vel argumētorū p̄ſtare materiā: nullā ī qōe līq̄ret dubitationē ſꝫqm̄ d̓ip̄iſadhuc ī qōe dubitat̉: an eoꝝ poſſit eē rata ꝯiunctioipſi ꝗdē neqꝫ ꝑ ſe argumenta eē nec ꝑ ſe argumēta p̄ſtare poterūt ea v̓o q̄ in ipſis inſūt. vel extrinſecꝰ poſita ſt̉ argumentoꝝ copiā ſubminiſtrāt. Nā ꝙ Uictorinus q̄rit: ⁊ latiꝰ explicat: ne cōmemorationē ꝗdē mihi dignū vr̄. Querit .n. qō ip̄a d̓ quo agit̉: an habeatlocū qd̓ minīe oportuit: vt dcm̄ ē locꝰ d̓ qͦ nec agimꝰnō cuiuſlꝫ rei locꝰ eſt: ſꝫ argum̄ti argum̄tū v̓o rō reidubie faciēs fidē res v̓o dubia ꝑs qōnis. ꝙ ſi argum̄tū qō vel ꝑs qōnis eē n̄ pōt: locꝰ v̓o de quo agimꝰ argumēti ē locꝰ n̄ ē dubiū ꝗn locꝰ qōnis eē n̄ poſſit. ampliꝰ Oīs qō dubitabil̓ ē argumē v̓o oē qōnis purgatābiguū Nō ē igit̉ idē argumētū qd̓ qō: ſꝫ loci argum̄toꝝ ſūt loci n̄ ſūt igit̉ qōis. Hoc igit̉ p̄miſſo intelligagamꝰ ip̄m de quo agit̉ quēlibꝫ terminū ī qōne ꝓpo