De interpretatione editionis ſecūde liber. ii.

loꝗtur: ⁊ ꝙ cogitat. Quare erit aliqn̄ compoſita quidem oratio: vna tn̄. ſed qm̄ compoſita oratio aliquotiens ꝗdem continue ſine coniunctione dr̄: aliquotiēscōiunctione copulatur. fiunt hinc quatuor differentieeſt .n. vna oratio. compoſita ex terminis continuatindictis ⁊ ſine coniunctione vnam ſnīam monſtrans. vteſt animal rationale mortale mentis ⁊ diſcipline perceptibile. hec .n. oratio cōpoſita quidem eſt ex multisterminis: ſed coniunctionē non habet. nam qd̓ dictūeſt mentis ⁊ diſcipline ꝑceptibile: hec coniunctio q̄ ē.⁊ nullā in tota propoſitione vim obtinet. neqꝫ .n. coniungit propoſitionē: ſed artem vel rem addit: cuiꝰ ſuſceptibilis hō eſſe videatur. ⁊ habet vnam ſubſtantiāſubiectaꝫ: que eſt homo. Alia vero eſt cōpoſita ex terminis nulla ꝯiunctiōe copulatis multiplex: ⁊ nō vnaꝫſignificans propoſitionē: vt ē plato athenienſis ph̓usdiſputat. Aliud .n. eſt eſſe platōnem. aliud eſſe ph̓um.aliud eſſe athenienſem. aliud diſputantē. ⁊ hec coniuncta vnum aliquid non faciunt quaſi ſubſtantiam.Quare hec multiplex eſt. ſed eā manifeſtuꝫ eſt nullacōiunctione copulari. Alia vero eſt ꝯpoſita ex propoſitionibꝰ incōiūctis multiplex: vt eſt iupiter optimusmaximus eſt: Iuno regina eſt: minerua dea ſapiētieē. quas ſi quis ſub vnū cōtinueqꝫ proferat: pluresqdem ꝓpoſitiōes ſunt: ⁊ oratio multiplex: ſꝫ cōiunctione carent. Alia vero eſt ꝯpoſita vel ex terminis vel exꝓpoſitionibus ꝯiunctione copulatis multiplex ⁊ multa ſignificans: ⁊ ex terminis quidē compoſita: vt ſi ꝗsdicat. iupiter ⁊ apollo ſunt dii. Ex propoſitionibus ātcōiuncta multa ſignificās eſt: vt ſi ꝗs dicat. ⁊ apollovates eſt: ⁊ iupiter tonat. Eſt āt preter has alia cōpoſita oratio ex ꝓpoſitiōibus coniunctiōe cōiunctis vnāſignificans orationē: vt cum dico. ſi dies eſt lux ē. due.n. propoſitiones q̄ ſunt iſte. dies ē. lux eſt. ſi cōiunctione copulant̉. ſed hec oratio nō ſignificat multa: neqꝫ.n. diē eſſe ⁊ lucē proponit eſſe. ſed ſi dies eſt. lucē eē.Quocirca ſignificat ꝯſequentiā quādā: non exiſtētiāꝓpoſitionis. non .n. dicit vtraſqꝫ eſſe: ſed ſi vna ē aliaeſt conſequi: ꝙ vtrumqꝫ in vna quodāmodo intelligentiā congruit. Sed hāc porphyrius propoſitioneꝫextrinſecus ponit. idcirco ꝙ plura ſignificare videbatur. ipſa .n. propoſitionū pluralitas multitudinē ſimilat ſignificationū: ſed (vt dcm̄ eſt) non plures ſignificat res: ſed vnā cōſequentiā. Compoſitaꝝ igit̉ ⁊ vnārem ſignificantiū propoſitionū duplex modus ē. Aut.n. ex terminis incōiunctis vnam rē ſignificans cōpoſita oratio: vt aīal rationale mortale eſt. Aut ex propoſitionibus cōpoſita: ⁊ coniunctione copulata imaginēquidē emittens plura ſignificandi: vnā vero rē ſignificans oratio: vt ſi dicamus. ſi dies ē lux eſt. Cuꝫ ergohec ſit diſtributio cōpoſitaꝝ ⁊ ſimpliciū orationū duplici mō vne orationes ſunt. ⁊ duplici multe. Simplici āt incōpoſite: ⁊ ſimplici cōpoſite. ⁊ vno quidē mōvna oratio dr̄: cum ſine cōiunctione nō eſt. Alio verocū vnā rem ſignificat. rurſus vno dr̄ mō oratio multiplex: cū aliqua coniunctione non copulat̉: alio verocū plura ſignificat. atqꝫ hoc eſt qd̓ ait. Eſt āt vna oratio enunciatiua q̄ vnū ſignificat: vel coniunctiōe vna.Plures aūt que plura ⁊ non vnū: vel incōiuncte. eſtenim (vt dcm̄ eſt) dupliciter vna oratio: vel qn̄ cū cōiunctione eſt: vel cuꝫ vnā rē ſignificat. Multiplex artē oratio eſt: vel q̄ multa ſignificat. vel q̄ ſine coniunctione coniungit̉. multas .n. orationes vocauit eas: q̄ſint multiplices: vel ſignificatiōis pluralitatē teneāt:vel preter cōiunctiones ſint. Qd̓ aūt ait. vel inconiū

cte. totum complexus eſt. multiplex eſt .n. propoſitiovel ſi fuerit incōpoſita. quāadmodū eſt. Cato ph̓us ēMultiplex ēt vel ſi fuerit cōpoſita ex terminis pretercōiunctionē: quemadmodū dictū eſt: vt Plato athenienſis in licio diſputat. vel ſi compoſita ſit ex propoſitionibus preter coniunctionē: quēadmodū eſt. hō ē.aīal eſt. vel ſi compoſita ſit ex terminis coniunctionecopulatis: vt ⁊ iupiter ⁊ appollo dii ſunt. vel ſi cōpoſita ſit ex propoſitionibus per coniunctionē: quēadmedū eſt. ⁊ apollo vates eſt: ⁊ iupiter tonat. Cur āt dixitplures aūt que plura. ⁊ non vnū addit. hoc eſt ꝙ ſūquedam que plura ſignificent in ſermonibus: vnumtn̄ in tota cōpoſitione demonſtrent: vt eſt aīal rōnale mortale. hec .n. oīa multa ſignificant. aliud eſt. naīal: aliud rōnale: aliud mortale. ſed totū ſimul vnūeſt qd̓ eſt homo. Cum āt dico ſocrates atheniēſis phloſophꝰ. ⁊ ſingula plura ſunt: ⁊ oīa ſimul plura nihiominus ſunt. hec .n. accidentia ſunt: ⁊ nullā ſubſtantiā informant. atqꝫ hoc quidē dixit de orationibus:vel coniunctione vne ſunt: vel ſignificatione ⁊ rurſusde multis q̄ vel preter coniunctionē multe eſſent: vſignificatione multiplici. Que v̓o in ſimplicibus atqꝫcōpoſitis poſterius dixit: cū ad id loci expoſitio venerit: explicabit̉. nunc āt reuertamur ad ordinē: igituqm̄ ſupra dixerat ſimplicē propoſitionē: quā cathegericam greci dicunt: nos predicatiuā interpretari poſſumus: ſemꝑ verbi predicatione conſtitui: nō āt ſempernoīe ſubiecto: ꝙ aliquotiēs quidē vel infinitū nomen: vel caſus noīs: vel verba ſubiecta ſunt. Cū ergodictiōibꝰ ſimplicibꝰ cōſtitui diceret ſimplicē orōnē:affirmationē negationēqꝫ orōnes eē ꝯſtaret: manifſtū fecit affirmationē ⁊ negationē dictiōe ꝯſtituiſormari ita ꝗdē vt affirmationē ⁊ negationē ſꝑ ſolav̓bi dictio predicata: nō aūt ſemper dictio noīs ſubicta perficeret. Cum igit̉ hec ita propoſuiſſet: nunc ꝗdſit dictio. quę predicatiuas .i. ſimplices propoſitionesformat exponit dicens. Nomen ergo ⁊ verbuꝫ dictioſit ſola: qd̓ ideo ait dictio ſit ſola ꝙ ſunt quedam dictiones ſimul ēt affirmationes vel imperfecte orationes. quod iam ſupra dictū eſt. Cur aūt nomen ⁊ verbū ſole ſint dictiones monſtrat. qm̄ non eſt dicere ſialiquid ſignificantē voce enunciare: vel aliquo interrogante vel nō ſed ipſo proferente. Senſus hmōi eſtEnunciatiua propoſitio his maxime duobus formaper propriam naͣm atqꝫ ſubſtantiā. ⁊ per eius vſuratqꝫ tractatum. ⁊ naͣ quidem ipſius eſt: vt in ea veritas inueniat̉ aut falſitas. vſus aūt cū aliquid aut īterrogādo proponit̉ ⁊ rn̄detur: vt vtrū aīa immorilis eſt. aut certe cū aliꝗs per ſuā ſnīam enunciat atprofert. vt ſi quis dicat hoc ip̄m ex propria voluntaaīa immortalis eſt: vnde definitio quoqꝫ enunciationis vnius quidē nature atqꝫ ſubſtantie talis reddit̉.Enunciatio eſt oratio: in qͣ verū falſumve eſt. Ex vſivero eius atqꝫ tractatu enūciatiua oratio eſt quā interrogātes proponimus: vt veꝝ vel falſum aliꝗd audiamus. ex nr̄a vero prolatione. quā proponentes alquid veꝝ falſumve mōſtramus. ergo cū oīs enuncitiua oratio aut in interrogatione poſita ſit: aut in ſptanea prolatione: ⁊ in vtraqꝫ enunciationū naͣ ⁊ ſuſtantia illa verſet̉: vt ſiue ī interrogatiōe ſit poſita cirn̄ſione coniuncta: veꝝ habeat vel falſum ſiue ꝑ ſelata vtrūlibet retineat: dictiones inquit vel alio irrogante vel quolibet proferente ⁊ ſponte dicente veruꝫ falſumve nō continent. Si .n. quis dicat interrigans. ſocrates ne diſputat. alius rn̄deat diſputat. hoꝙ rn̄dit