In librum de interpretatione editioprima.

non potius cōtraiacentē. ſed contrariā facies. Nec .n.q̄ dicit: oīs homo nō ſapiens eſt: conſentit ei q̄ dicit:nullus hō ſapiēs eſt. Quare nihil differt vtrū hancaliꝗs ex infinito noīe affirmationē rn̄deat: an ex finito noīe vniuerſalē negationē qͦ cū affirmatōe vniuerſali: quā interrogaſti: verū falſumqꝫ nō diuidit. Sꝫilla ſola concludēda ſunt: in ꝗbus vnū veꝝ eſt: alteꝝfalſum. Non igit̉ ita debet fieri in vniuerſalibus: vtinterrogata vniuerſali affirmatione: ſi alius negationē rn̄derit: vniuerſalis affirmatio ex infinito noīe cōcludat̉. ſed potius particularis negatio ex noīe finito¶ Ille vero que ſunt ſcd̓um infinita contraiacētesnomina vel verba: vt in eo quod eſt non homo velnon iuſtus. quaſi negationes ſine nomine ⁊ verboeſſe videbantur. ſed non ſunt. ſemper enim velveram eſſe: vel falſam neceſſe eſt negationē. Quivero dixit nō homo: nihil magis de homine. ſedēt minꝰ verꝰ vel falſus fuit: ſi nō aliquid addatur¶ Cū de propoſitionibus ex infinitis noībus loqueret̉ipſe infinita noīa ſola ſumpſit. ⁊ de his qualia videātur eſſe ꝑtractat. Sermonū inquit ꝓlationes: q̄ ẜmcontraiacētia noīa vel verba ſibi oppoſite ſunt. vt ineo qd̓ dicimus. hō n̄ hō currit: non currit. Quotiēsfinitū infinito cōꝑat̉: vident̉ quaſi quedā eſſe negationes. Sed ita nō eſt. oīs nāqꝫ negatio vel vera velfalſa eſt. Qui āt dicit nō currit ⁊ nō laborat: ⁊ n̄ hō:neqꝫ veꝝ aliquid enūciauit neqꝫ falſū: ⁊ fortaſſe minus aliꝗd veri vel falſi ſignificauit: qͣꝫ is ꝗ finitū nomē ponit. Nā ꝗ finitū nomē ꝯſtituit: nihil quidē achuc veꝝ falſum ve enūciauit: ſed qm̄ quidā finitū poſuit: ꝓpinquior eſt hmōi ꝓlatio ad veritatē: q̄ aliꝗdfinitū ponit: ea ꝓlatione: q̄ aliꝗd infinitū. Sicut illaque aliꝗd ſignāt ꝓpinquiora ſunt ad enūciationē faciendā his: q̄ nihil ſignāt. qꝛ in his que infinita ſuntminus vlla veritas falſitaſue perſpicit̉: qͣꝫ in his oībus: que ſunt finita. Ac multomagis nihil adhuc veruꝫ falſumue deſignat id qd̓ dr̄ non hō: vel nō currit. niſi aliquid addat̉: qd̓ enunciationē poſſit efficere. Qd̓ aūt dixit. quaſi negationes ſine noīe vel verbo eſſe videbunt̉. idcirco addidit. qm̄ infinita noīa vl̓verba neqꝫ noīa ſunt ſimpliciter neqꝫ verba. ⁊ vidētur non hō: ⁊ non currit negationes eſſe. Qd̓ ſi ita ēſine noīe ⁊ verbo eē negationes vidēt̉. Addidit ēt illud nihil magis de hoīe: ſed ēt minus verus fuit velfalſus. Qui .n. dicit hō: rem cōſtituit. qui dicit nō hōipſam quideꝫ rem tulit: ſed nihil addidit. Quocircalonge minus quidam enunciauit de homine: qui infinitum de homine dixit: qͣꝫ qui finitum.¶ Significat autem: eſt omnis non homo iuſtusnulli illarū idem: nec huic oppoſita ea que ē: noneſt omnis non homo iuſtus. Illa vero que eſt: oīsnon iuſtus non homo eſt. illi que eſt. nullus eſt iuſtus non homo idem ſignificat.¶ Ille propoſitiones in ꝗbus infinita noīa ſubiecta ſūtlonge aliud inquit ſignāt: ⁊ non idē his propoſitionibus que vel ẜm finita vel ẜm infinita p̄dicata dicuntur. ea .n. que dicit: eſt oīs non hō iuſtus. nihil idē ſignat illi qͥ dicit: eſt oīs hō iuſtus vel nullus hō iuſteſt. vel iteꝝ eſt oīs homo non iuſtus: vel nullus hō fiiuſtus. nulli .n. ſimilis eſt haꝝ ea: que dicit. ē omnisnon homo iuſtus: nec huic oppoſita negatio particularis. ea que dicit non eſt oīs non homo iuſtus. vllicarum idē ſignant que ſuꝑius deſcripte ſunt: vel ali-

cui eaꝝ que ſunt ſuꝑius deſcriptis oppoſite. Ille vero q̄ ex duobus terminis infinitis cōſtitute ſunt: illisſunt ſimiles: que vniuerſales negationes ſunt habentes ſubiectū infinitū: vt ea q̄ dicit. eſt oīs nō iuſtus f̄hō illi ideꝫ ſignat eiqꝫ conſentit q̄ dicit nullus iuſtꝰ fhomo. ⁊ prior quidem vtroſqꝫ terminos retinet infinitos. Hec vero ſecunda predicatum quidem finituꝫSubiectum vero infinitum. ⁊ illa eſt quideꝫ affirmatio ex duobus infinitis: hec vero ex finito predicato⁊ ſubiecto infinito negatio vniuerſalis.¶ Tranſpoſita vero nomina ⁊ verba idem ſignificant. vt eſt albus homo. ⁊ eſt homo albus. Namſi hoc non eſt. eiuſdē multe erunt negationes. Sꝫoſtenſum eſt. qꝛ vna vnius eſt. eius enim que eſt. ēalbus homo. negatio eſt. non eſt albus homo. eiusvero que eſt. eſt homo albus. ſi non eadem eſt eique eſt. eſt albus homo erit negatio vel ea que eſt.Non eſt non homo albus. vel ea que eſt. non eſt hōalbus. Sed altera quidem eſt negatio eius que eſteſt non homo albus. alia vero eius q̄ ē. eſt albus homo. quare erunt due vnius. Quoniam igitur trāſpoſito nomine ⁊ verbo eadem ſit affirmatio. ⁊ ne.gatio manifeſtum eſt.¶ Quotiens inquit noīa permutantur ⁊ verba: eedepropoſitionum ſignificationes permanent. Quotiēautē negatio permutatur: nō eedē. nā ſi quis dicat:non homo albus: ⁊ non eſt homo albus: non idem ſignat permutata ſcilicet ⁊ trāſpoſita negatione. Quetiens aūt dicit̉. eſt albus homo: ⁊ rurſus eſt homo abus. idem tranſpoſita verba noīaqꝫ ſignant: ⁊ eruneedem affirmationes nam ſi quis hoc negat: contingit. vt vnius affirmationis due negationes ſintHoc aūt monſtratū eſt ſuꝑius fieri non poſſe. ſꝫꝑ vnius affirmatōis vnā eſſe negationē. Illius nāqꝫaffirmationis qͥ dicit: eſt albus hō: illa negatio eſt: q̄dicit: non eſt albus hō. Illius aūt que proponithō albus: ſi non eſt eadē illi affirmationi que enunciat: eſt albus homo: ⁊ eſt ab ea diuerſa: ſit negatio veea que dicit: non eſt non hō albus: vel ea que dicit:eſt homo albus. ſed illa que proponit non eſt non hōalbus: habet ſuā affirmationē ad quam referri debat eā .ſ. que enunciat: eſt non homo albus. Illa verque dicit: non eſt hō albus: negatio eſt eius que proponit: eſt hō albus. Sed ſi affirmationes eorū diuerſe ſunt: diuerſe erunt etiā negationes. Si quis erdicat affirmationē que proponit: eſt albus homouerſaꝫ eſſe ab ea affirmatiōe: que enūciat: eſt homoalbus. illud quoqꝫ concedat neceſſe eſt: vt negatiōequoqꝫ ipſarum diuerſe ſint. eſt aūt negatio illius q̄dicit: eſt albus homo: illa .ſ. que proponit: non eſt albus homo. Rurſus illius que enunciat: eſt homo albus: eſt negatio: non eſt homo albus. quia he due negationes: non eſt homo albus ⁊ non eſt albus hoa ſe diuerſe ſunt. Rurſus cū dicimus eſt albusnegatur non eſt albus homo. ſi de eodē hodicant̉: vnā verā: alterā falſam eſſe neceſde ſocrate dicat̉. eſt albus homo: non eſt albicum ita ſint neceſſe eſt: vt eius que ait. eſt albmo: negatio ſit ea que dicit: non eſt albus homopoſita eſt quidem prius negatio que dicit: non ēbus homo: eius affirmationis eſſe. que dicit: eſt albꝰhomo. Nunc vero monſtramus illam quoqꝫ: que dcit: non eſt homo albus: eius affirmationis negatio