In librum de interpretatione editioprima. 73

⁊ negationeꝫ ſeſe habehūt ſcd̓m conſequentiā: vt priuatiōes: duę vero minime. Huius ſnīe multiplex expoſitio ab Alexādro. ⁊ porphirio: Aſpaſio quoqꝫ: etherminio ꝓditur: in quibus ꝗd excellentiſſimus expoſitorū porphiriª dixerit: alias dicemus. qm̄ veroſimplicioruꝫ explanatio alexādri eſſe vr̄: eam nunc ꝓbreuitate ſubiecimus: priuatorie propoſitiōes ſunt: q̄cūqꝫ predicant priuationē. Priuatio aūt eſt: vt ſi ꝗsdicat iniuſtꝰ. priuat .n. eum iuſtitia. Ergo affirmatiopriuatoria eſt: que dicit. homo ē iniuſtꝰ. Negatio rurſus priuatoria eſt. nō eſt homo iniuſtꝰ. Sed neqꝫ illaī ſignificatione plena affirmatio eſt (aliquid eniꝫ tolit) Sed priuatoria affirmatio: qm̄ formam quidemaffirmationis tenet: ſed priuationē predicat: ⁊ aliꝗab eo (in priuationē copulat) abiungit: vt in propoſitiōe eſt iniuſtus homo. ab hoīe iuſtitiā. Nec hec rurſus pura negatio eſt. Iungas .n. priuationem. vt in eaque eſt. non eſt homo iniuſtus: habitū retinet .i. iuſtitiam. Sed qm̄ quod affirmatio predicabat: hoc aufert negatio: licet habeat talis negatio quaſi reponēdi habitus ſignificationeꝫ tn̄ qꝛ ipſam priuationē ſubtrahit: priuatoria negatio noīatur. Ergo nūc hoc dicit. Cum ſint inquit quatuor propoſitiones: quarumdue ex finitis noībus ſunt: vt eſt iuſtus homo: non eſtiuſtus homo. due ex infinitis noībus: vt eſt non iuſtꝰhomo: non eſt non iuſtus homo. Due inquit he: quarum vna affirmatio eſt habens infinitū nomen: vt ēnon iuſtus homo: ⁊ vna negatio habens rurſus infinitū nomen: vt eſt: nō eſt non iuſtus hō: ſic ſe habēsad affirmationē ⁊ negationeꝫ .i. eandē formā retinētaffirmationis ⁊ negationis. Et ſimiles ſunt ad affirmandū aliquid vel negandū: his que ſunt priuatorieNam quēadmodū priuatoria q̄ dicit. eſt iniuſtus hōnō ſolū affirmatio eſt: ſed priuatoria affirmatio: itaquoqꝫ ea q̄ dicit: eſt non iuſtus hō: non ſolum ē affirmatio ſed cū infinito noīe: ⁊ cum aliqua priuatiōe aſfirmatio. Idem .n. valet ad intelligentiam quod dicitur iniuſtus: tāqͣꝫ ſi dicatur nō iuſtus. Et rurſus quēadmodū non ē iniuſtus hō: non eſt ſolum negatio ſedpriuatoria negatio: qm̄ quāqͣꝫ det habitum: tn̄ priuationē negat: ita quoqꝫ ⁊ ea que eſt ex infinito nomīenon eſt non iuſtus hō: non ſolum eſt negatio: ſed ex īfinito facta noīe infinitum negans. Quia igitur infinitū negat: ⁊ ſubiectū infinito negando priuat: priuatorie ſimilis eſt. Nam ſi idem valet iniuſtum eſſe: qd̓non iuſtū: idem valebit non eſſe iniuſtū: qd̓ non eſſenon iuſtum. Igit̉ he due que infinitū nomen habētquantū ad ſpeciem formāqꝫ affirmationis ⁊ negationis ſil̓r ſe hn̄t his: que ſunt priuatorie affirmationes ⁊ negationes. Due vero ille: que ſimplex definitūqꝫ predicant nomen: ab oī ſimilitudine priuatiōuꝫſecluſe ſunt. Nihil .n. ſimilis eſt illa que dicit: eſt iuſtꝰhomo: cuꝫ vtreqꝫ ſint affirmationes: ſed illa eſt ſimplex: illa priuatoria. At vero ea que dicit: non eſt iuſtus hō: ad eā que dicit: non eſt iniuſtus homo: nullarōne ſimilitudine couiungit̉: cum ſint vtreqꝫ negationes: ſed illa eſt ſimplex: illa priuatoria: quare due: q̄ex infinito noīe ſunt: ſimiliter ſeſe hn̄t: quemadmodūpriuationes: ſimilis nāqꝫ affirmatio eſt ea que dicit:ē nō iuſtus hō ei que dicit: eſt iniuſtus homo. Et rurſus ea que dicit nō eſt non iuſtus hō: ſi que dicit: nōeſt niuſtus hō priuationes vero ſimplicibus propoſitionibus: ⁊ his que ex finitis noībus fiunt: non coniūguntur. Neqꝫ .n. quiſquā dixerit eam: que dicit: eſtiuſtus homo. eſſe compare ſi que dicit: ē iniuſtus ho

mo. nec vero eam que dicit: non eſt iuſtus homo. poſe aliquid comparari cū ea que dicit non eſt iniuſtushomo. Recte ergo dictū eſt de his quatuor propoſitionibus: duas ad affirmationē ⁊ negationē ita ſe habere: vt ſunt priuationes. Duas vero ſimplices ⁊ preter aliquā priuationum ſimilitudinē. Qd̓ aūt ait adconſequentiā tanqͣꝫ ſi dixiſſet ad ſimilitudinē: ita debet intelligi. Que .n. ſibi ſunt ſimilia: a ſe quodāmodo nō recedūt: ⁊ ſe inuicem conſequunt̉. Deſcribant̉ergo duę prius ſimplices propoſitiones: poſt has duepriuatorie poſtreme que infinitis nominibus conſtātvt affirmationes ſub affirmationibus: negationesſub negationibus conſtituantur.Affir. Eſt iuſtus hō.Nō eſt iuſtus hō. NegꝭAffir. Eſt īiuſtꝰ hō.Nō ē īiuſtus hō. Neg.Affir. Eſt n̄ iuſtꝰ hō.Nō ē nō iuſtꝰ hō. Neg.¶ Sed he inquit ita ſunt diſpoſite eandēqꝫ ad ſe ſimilitudinē gerunt: quemadmodū in analyticis .i. reſolutoriis dictū eſt. ſcripſit aūt duos reſolutorios librosde ſyllogiſiis. In quoꝝ primo de propoſitionū ex finito noīe ⁊ infinito cōſequentia diſſeruit. Eſt vero ſimilitudo affirmatiue quidē ſimplicis ex finito noīe:⁊ negatiue eius q̄ habet infinitū nomen. Nāqꝫ ea q̄dicit: eſt iuſtus homo: affirmatio: ei que dicit: non ēnon iuſtus hō: negationi ſimilis eſt. Negatio quoqꝫſimplex finiti noīs Affirmationi infiniti noīs conuenerit. Ea .n. que dicit: non eſt iuſtus homo: ſimilis eſtei que dicit: eſt non iuſtus homo. ſed quemadmoduꝫiſte ſibi ſint ſimiles: ⁊ quō in conſequentia propriū teneant ordinē: nunc quidē exequi diſtulimus pauliſꝑ:tamen deſcribātur: vt ex eaꝝ quedā proprietas oſtēdatur. ſit .n. affirmatio finiti nomīs: ⁊ ſub ea negationominis infiniti: ſit iteꝫ negatio finiti nominis: ⁊ ſubea affirmatio nominis infiniti.Nō ē iuſtꝰ hō. Neg.Affir. Eſt iuſtꝰ hō.Ag. gͣg iresEſt n̄ iuſtꝰ hō. Affir.Neg?. Nō ē n̄ iuſtꝰ hō.¶ In hac igr̄ deſcriptiōe negatio ex īfinito noīe ſub affirmatōe finiti noīs ponit̉: ⁊ rurſus affirmatio īfinitinoīs ſub negatiōe finiti quaꝝ angulares qm̄ ſūt indefinite in oībus ſimul noībus vere eē poſſunt: niſi inhis tm̄ q̄ aut naturaliter inſunt: aut naturaliter ineēnō poſſunt: vt ſi ꝗs dicat. eſt hō aīal: nunqͣꝫ cū hac vera eſſe pōt: q̄ dicit eſt hō non aīal qͣ eſt angularis. idcirco qm̄ aīal naͣliter in ſubſtantia hoīs ꝑſpicitur inherere. Rurſus ſi ꝗs dicat: eſt hō lapis: ē hō nō lapisne he quidē ſimul vere eē poſſunt. Idcirco ꝙ lapidēineſſe hoī naͣliter impoſſibile eſt. Quod ſi huiuſmodiſunt q̄ nō inſint naͣliter. ſed ineſſe poſſint: vt in his q̄ſupra propoſuimus exēplis: angulares vere ſunt ſemꝑ. Pōt .n. vera eſſe ⁊ ea q̄ dicit: eſt iuſtus hō. ⁊ ea qdicit ē: nō iuſtꝰ hō. Rurſus pōt vera eſſe ea que dicitnō eſt iuſtus hō. ſi hoc de ſylla dicatur. ⁊ ea que dicitnon ē nō iuſtus hō: ſi hoc de catōne p̄dicetur. In hisigit̉ q̄ ſunt indefinite: ſi ea q̄ p̄dicantur: naliter nō inſunt: ⁊ ea ineſſe poſſibile eſt: ſemꝑ angulari ſimul veras eſſe ꝯtingit. Qd̓ ſi huiuſmodi propoſitiōes cū definitione ponamus: ita dicendū eſt. eſt oīs hō iuſtus