In librum de interpretatione editio prima

mo enim nomen non dico quidem. ſed infinitū nomēhuiuſmnodi eſt. Nomen inquit omnia quideꝫ definitaſignificat. non homo vero quāuis vnum quodlibet eorum deſignare poſſit: que homines non ſunt: tamenquid deſignet: infinitum eſt ⁊ dubium. Nā cū multaſint: que homines non ſunt: ⁊ vnum quodlibet eoruꝫſignificare poſſit: quid ſignificet: ignoratur. ſicut eniꝫnon currit non eſt verbum ſimpliciter: ſed infinitumverbum: ita nomina cum negatione non ſunt nomina: ſed infinita nomina. Erunt igitur in propoſitionibus ſubiecta aut nomina: aut infinita nomina. preterautem verbum nulla eſt affirmatio vel negatio; planiſſime docuit que pars orationis in ſimplici propoſitione obtineat principatum. Nam ſi preter verbū fieri ſimplex propoſitio non poteſt: conſtat omnem formā ſimplicis propoſitionis verba complecti. Omnisautem propoſitio aut eē aut fuiſſe: aut futurū eē: authuiuſmodi aliquid habebit. Naꝫ qui dicit currit: currens eſt dicit. Et qui dicit cucurrit: currens fuit proponit: ⁊ qui curret: currens erit: ſi ergo omnis propoſitio aut eſſe aut fuiſſe: aut futurum eſſe: aut aliquidhuiuſmodi: vt ſit enūciatio: retinebit: māifeſtū ē: qd̓preter verbū eſſe non poſſit. Nec enim idem fuit: veleſt aut futuruꝫ eſt: verba ſunt: vt ex his cognoſci poſſit: q̄ ſūt ſuperiuſ poſita atqꝫ cōfeſſa: cū diceremꝰ verba eſſe que conſignificarent tempus. Etenī eſt ⁊ fuit⁊ cetera ſignificationem temporis ſecum trahunt.¶ Quare prima eſt affirmatio ⁊ negatio: eſt homo:non eſt homo: deinde eſt non homo. non eſtnon homo. rurſus eſt omnis homo: non eſt omnishomo: eſt omnis non homo: non eſt omnis non homo. Et ī extrīſecus temporibus eadem rō eſt.¶ Simplicium exempla propoſitionū appoſuit. ſimplices autē ſupradiximus eſſe ꝓpoſitiones: que duobusterminis iungerētur. Quare quoniā omne definituꝫprius eſt infinito: ⁊ non homo non eſt nomen: ſed infinitū nomen: homo vero finitū. Recte priores eas ꝓpoſitiones que ex definito ſunt nomine: in eorum pronūciauit exemplis: ait enim: quare affirmatio primaeſt ⁊ negatio eſt homo: non eſt homo. Deinde infiniti nominis affirmationes ⁊ negationes ſubiunxit dicens eſt non homo: non eſt non homo. Et poſt hecvniuerſalitate iungens eaſdeꝫ rurſus iterat ꝓpoſitiones. Et prius illas proponit: que ex finito nomine ſūt.Secūdo vero loco eas: que ex infinito nomine proponit. vnde fit. vt illud intelligere neceſſe ſit: illas quantitates: que vniuerſale ⁊ particulare determinat in terminis non haberi. Nam cum duorum terminorum ꝓpoſitio ſola ſimplex ſit: inter ſimplices huiuſmodi numerat propoſitionem: que dicit eſt omnis homo: cuꝫtres ſint partes orationis: quare determinationes nōnumerantur in terminis. Eodem modo dicit eadēqꝫratione in extrinſecus temporibus ſimplices fieri propoſitiones: vt eſt: fuit homo: non fuit homo: fuit nonhomo: non fuit non homo. Et in alijs quidem temporibus idem modus eſt. extrinſecus vero tempora vocat: que ſunt preter preſens. id eſt preteritum ⁊ futuꝝſed hic de his ſolis propoſitionibus locutuſ eſt: qͣ vnūſubiectū habent: alterum predicatum. Nunc de hisloquitur: que vnum habent ſubiectum duo predicataAn vero he quoqꝫ ſimplices ſint: in ſecūde editionisexpoſitione dicendum eſt. Nunc vero preter demonſtrationem eſſe ſimplices intelligamus.

dupliciter dicūtur oppoſitiones. Dico autem. vteſt iuſtus homo eſt. tertium dico adiacere nomenvel verbū in affirmatiōe. Quare quatuor erūt iſtequarū due quidem ad affirmationem. ⁊ negationem ſe habebunt ſecundum conſequentiaꝫ. vt priuationes. duę vero minime. Dico autem quoniāeſt aut iuſto adiacebit. aut non iuſto. Quare etiaꝫnegatio. Quatuor ergo erunt. Intelligimus verquod dicitur. ex his. que ſubſcripta ſunt. ē iuſtushomo. Huius negatio eſt. Non ē iuſtus homo. ēnō iuſtus homo. Huius negatio eſt. non ē non iuſtus homo. eſt enim hoc loco ⁊ non ē. iuſto: ⁊ noriuſto adiacet. Hec igitur. quemadmodum in reſolutoriis dictum ē ſic ſūt diſpoſita. Similiter artem ſe habent. ⁊ ſi vniuerſalis nominis ſit affirmatio. vt omnis ē homo iuſtus. negatio. non omnis ēhomo iuſtus. Omnis ē homo non iuſtus. Nō oīsē homo nō iuſtus. Sꝫ nō ſil̓r angulares contingiveras eſſe. Cōtingit aūt aliquādo.¶ Unū ſubiectū: ⁊ duo predicata: quēadmodū poſſūeſſe in propoſitiōe cōmemorat. Si enī hoc modo ſitvt dicamus eſt iuſtus hō: eſt: ⁊ iuſtus predicat̉. hō v̓oſubiectus eſt. Nūc .n. nō illud aſpiciamus: quid priuquid poſterius dictū eſt. Sed qm̄ vniuerſalius eſt iuſtū eſſe qͣꝫ hominē: poteſt enim iuſtus eē ⁊ qui hō nōeſt: vt deus: ⁊ rurſus pōt eē ſimpliciter ⁊ ꝙ hō nō eticcirco eſt atqꝫ iuſtꝰ: quāqͣꝫ prīo dicātur in eo qd̓ eſeſt iuſtus hō: tamē qm̄ vniuerſaliora ſunt de his nonhomo: ſed hec de hoīe predicāt̉: ⁊ his homo ſubiecteſt. Ex his igitur duplicem fieri oppoſitioneꝫ dicit⁊ quattuor ꝓpoſitiones: quarū ſubter exēpla ſubiecitaddēs. Dico aūt: qm̄ eſt aut iuſto adiacebit: aut nō iuſto. Si quis enī ſic dicat faciēs duas afirmationes: ēiuſtus homo: eſt non iuſtus homo. He cum duaffirmationes ſint: duas habebunt negationes. N.ſi verbum eſt in hac ꝓpoſitione que dicit: eſt iuſtuꝫhō: ad iuſtū poſuimus. Et in hac rurſus ꝓpoſitionedicit eſt: nō iuſtꝰ hō. Rurſus ad non iuſtū idem ē vebū iunximus: qm̄ negationis oppoſitionē effecit oeſt verbo iuncta negatio .i. non: manifeſtū eſt: qm̄quod dicitur nō eſt: ad iuſtū rurſus ⁊ ad non iuſtumadiungendū eſt: vt negationes fiant huiuſmoeſt iuſtus homo: non eſt nō iuſtus homo.dixit. Quare ſi eſt iuſto ⁊ non iuſto adiacebit: etiā ngatio iuſto ⁊ non iuſto adiacebit. Sunt aūtnes quas dicit: quattuor he eſt iuſtus homomatione ad iuſtū verbū eſt adiūximus: huius eſt:gatio: non eſt iuſtus homo. In hac quoqꝫ negadicit nō eſt: ad iuſtū rurſus adiūximus. Iterūiuſtuſ homo. In hac eſt ad nō iuſtū iungitur negationō eſt nō iuſtus homo: etiam in hac quoque dicit non eſt: ad non iuſtū ponitur. quod veDico aūt vt eſt iuſtus homo. Eſt tertiuꝫ adiacere nomen vel verbū in affirmatione huiuſmodi eſt. Ttium inquit dico .i. adiacere verbū eſt. Hō. n. ⁊ induo ſunt: quibus dicitur verbū eſt. Iccirco aūt dixinomē vel verbū: quia ſuperiꝰ quoqꝫ docuit ipſa velba nomina eē: eo .ſ. loco vbi ait ipſa quidem verbaſe dicta nomina ſunt. Quod autem ſequitur cōtinetdifficilimū ſenſum: quem ipſe ſolita breuitate perſtrixit. In medio nāqꝫ totius ſenſus addidit. Quarecirco quattuor iſte erunt quarū duę ad affirmation⁊ negationen