Secunda editio In porphi.

i. ſpecifice nominari queūt. Plures eniꝫ ſunt que itadiuidunt ſpecies ſub vno genere poſitas. vt tamen eorum ſubſtantiam minime conforment: Quia non videntur eſſe differentie ſpecifice: niſi ille tm̄ que ad idꝙ eſt eſſe proficiunt: ideſt he que in diffinitionibꝰ alicuius partes ponuntur. Ea autem ſunt: vt rationalehominis. Nam ſubſtantiaꝫ hominis conformat: ⁊ adeſſe hominis proficit. ⁊ diffinitionis eius hominis ꝑseſt. Niſi ergo ad id quod eſt eſſe conducit: ⁊ eius requod eſt eſſe pars eſt: ſpecifica differentia nullo modo poterit nuncupari. ¶ Quid eſt autem eſſe rei: nihil aliud niſi diffinitio. Unicuiqꝫ enim rei īterrogatequid eſt. Si quiſ quod eſt eſſe monſtrare voluerit. diſfinitionem dicit. Ergo ſi quid diffinitionis pars fuerit: eius erit pars quod vniuſcuiuſqꝫ rei quid ſit eſſe deſignet. Diffinitio eſt quidem que quid vna queqꝫ res ſit oſtendit ac profert: demonſtraturqꝫ quodvnicuiqꝫ rei ſit eſſe per diffinitionis aſſignationemIlle vero differentie que non ad ſubſtantiam conducunt. Sed quoddaꝫ quaſi extrinſecus accidens afferunt. ſpecifice non dicuntur: licet ſub eodem generepoſitas ſpecies faciāt diſcrepare. Ut ſi quis hominisatqꝫ equi hanc differentiam facit aptum eſſe ad nauigandum. homo autem aptus eſt ad nauigandū. equꝰvero minime. ⁊ cum ſit equus atqꝫ homo ſub eodemgenere animalis addita differentia aptum eſſe ad nauigandum equum diſtinxit ab homine. Sed aptumeſſe ad nauigandum non eſt huiuſmodi quale illud ꝑquod poſſit hominis formare ſubſtantiam ſicut rationale que eſt ſubſtantialis qualitas: ſed tantum quandam quodammodo aptitudinem monſtrat: ⁊ ad faciendum aliquid vel non faciendum opportunitatem.Idcirco ſpecifica differentia eſſe non dicitur. quo ſitvt non omnis differentia que poſitas ſub ſe ſpeciesdiſtribuit. ſpecifica eſſe poſſit: ſed ea tantum que adſubſtantiam ſpeciei proficit ⁊ que in parte diffinitionis accipitur. Concludit ergo eas eſſe ſpecificas differentias que alteras a ſe ſpecies faciunt per diſtantiāſubſtantialem. nam ſi vnicuiqꝫ id eſt eſſe quodcunqꝫſubſtantialiter ſiunt: quecunqꝫ differentie ſubſtantialiter diuerſe ſunt: illas ſpecies quibus adſunt omniſubſtantia faciūt alias ac diſcrepantes. atqꝫ he in diffinitionis parte ſumuntur. nā ſi diffinitio ſubſtantiaꝫmonſtrat: ⁊ ſubſtantiales differentie ſpecies efficiūt:ſubſtantiales differentie partes ſunt diffinitionum.Roprium vero quadrifariam diuiduntNam ⁊ id quod ſoli alicui ſpeciei accidit: ⁊ ſi non omni propriū eſt: et hominiieſſe medicum vel geometram. Et quodomni accidit. ⁊ fi non ſoli. quemadmoduꝫ hominieſſe bipedem. Et quod ſoli ⁊ omni ⁊ aliquando:vt homini in ſenectute caneſcere. Et quod ſoli ⁊omni ⁊ ſemper. quemadmodum homini eſſe riſibile. nam ⁊ ſi non rideat ſemper. tamen riſibilisdicitur. non ꝙ iam rideat. ſed ꝙ aptus natus ſit adridendum. hoc autem ei ſemper naturale eſt. vtequo hinnibile. Hec autem nominantur vere propria. quoniam conuertuntur. quicquid enim eſtequus. hinnibile eſt. ⁊ ꝗcꝗd eſt hinnibile eſt equꝰ¶ Superius dictum eſt omnia propria ex accidentiuꝫgenere deſcendere. Quicquid enim de aliquo predicatur aut ſubſtantiam informat: aut ſecundum accidens ineſt. Nihil vero eſt quod rei ſubſtantiam mon

ſtret niſi genus ſpecies ⁊ differentia. Genus quidem⁊ differentia monſtrant ſubſtantiam ſpeciei. Species vero indiuiduorum. Quicquid ergo reliquum ēin accidentium numero ponitur. Sed quoniam ipſaaccidentia habent inter ſe aliquam differentiā: idcirco alia quidem propria: alia priore atqꝫ antiquiorenomine accidentia nuncupantur ⁊ de accidentibuspaulo poſt. Nunc de propriis que quadrifariam diuiduntur: non vt tanqͣꝫ aliquod propriuꝫ in quattuor diuidi ſecariqꝫ poſſit: ſed hoc quod ait diuidunt ita intelligendum tam qͣꝫ ſi diceret nuncupant. ideſt proprium quadrifariam dicūt cuius quadrifarie appellationis ſignificationes enumerat. vt que ſit congrua⁊ conueniens nuncupatio proprietatis oſtendat. Dicit ergo ꝙ proprium primo eſt accidens quod ita vniſpeciei adeſt: vt tamen nullo modo coequetur ei: ſedinfra ſubſiſtat ac maneat: vt hominis dicitur propriūmedicum eſſe: idcirco ꝙ nulli alij ineſſe animaliuꝫ poteſt. Nec illud attēdimus an hoc de omni homine dici poteſt medicuꝫ eſſe. Et hec quidem ſignificatio proprii dicitur eſſe ſoli etiam ſi non omni. Soli enim ſpeciei etiam ſi non omni coequatur. vt homini medicuꝫeſſe: ſoli quidem ineſt homini ſed non omnibus hominibus ad ſcientiam adeſſe poteſt. Aliud propriumeſt ꝙ huic contrario dicitur omni etiam ſi non ſoli.Quod huiuſmodi eſt: vt omnem quidem ſpeciem cōtineat eamqꝫ tranſcendat Et quoniam quidem nihileſt ex ſubiectis ſpeciei quod illo proprio non vtat̉ dicimus omni. Quoniam vero tranſcendit ad alias. dicimus non ſoli. hoc huiuſmodi eſt quale homini eſſebipedem. Proprium enim hominis eſt eſſe bipedemOmnis enim homo bipes eſt etiam ſi non ſolus. auesenim bipedes ſunt. Gemine igitur ſignificationes ꝓprij que ſuperius dicte ſunt: habent aliquid minꝰ. prima quidem quod non omni: ſecunda vero quod nonſoli: quas ſi iungimus facimus omni ⁊ ſoli. Sed ē minus aliquid ſecundum tempus ſi ei adiciatur aliquādo: vt ſit hec tertia proprij nuncupatio: vt omni ⁊ ſoli ſed aliquando: vt eſt in ſenectute caneſcere vel in iuuentute pubeſcere. omni enim homini adeſt in iuuētute pubeſcere ⁊ in ſenectute caneſcere ⁊ ſoli. Pubeſcere enim ſolius eſt hominis ſed aliquando. neqꝫ enīin omni tempore: ſed in ſola tantum iuuentute. Hecigitur determinatio proprij in eo quidem modo ꝙ oī⁊ ſoli eſt abſoluta eſt: ſed ⁊ ex eo innuit aliud ⁊ cōtrahit cū dicimꝰ aliqn̄: qd̓ ſi auferamꝰ: ſit pioprij ītegra⁊ ſimplex ſignificatio hoc modo. Propriū ē qd̓ oī ⁊ſoli ⁊ ſemꝑ adeſt. omni auteꝫ ⁊ ſoli ſpeciei ⁊ ſemperintelligendū ē: vt homini riſibile: equo hīnibile. Oīseniꝫ homo ⁊ ſolus riſibilis eſt ſemper. neqꝫ illud nosvlla dubitatione perturbet ꝙ ſemper homo non rideat. Non enim ridere eſt proprium homini ſed riſibile: quod non eſt actu ſed in poteſtate conſiſtit. ergoetiam ſi non rideat quia ridere tamen poſſit. ſoli: ⁊omni homini adeſſe dicitur ⁊ conuenienter propriumnuncupatur. Nam ſi actu ſeꝑaretur a ſpecie poteſtate nulla ratione diſiungitur. Quatuor igitur ſignificationes proprij dixit. Nam primam quidem quandoaccidens ita ſubiecte ſpeciei adeſt: at ſoli ei adſit etiāſi non omni: ut homini eſſe medicum. Secundam autem cum omni ⁊ non ſoli accidit: vt homini eſſe bipedem. Tertiam vero cum omni ⁊ ſoli ſed aliquando:vt homini in iuuentute pubeſere. Quartam cum oī⁊ ſoli ⁊ ſemper adeſt: vt eſſe riſibile. Atqꝫ ideo ceteraconuerti non poſſunt. Neqꝫ enim coequatur quod ſo