Secunda editio in porphi.

dicantur: quibus vero non conuenit. vox his communis tm̄ eſt: nulla vero ſubſtantia. Id autem manifeſtius declaratur hoc modo exemplis animal hominiſatqꝫ equi genus eſſe predicamus: demus igitur animalis diffinitionem que eſt ſubſtantia animata ſenſibilis. hanc ſi ad hominem reducamus: erit homo ſubſtantia animata ſenſibilis: nec vlla falſitate diffinitiomaculatur. Rurſus ſi ad equū: erit equus ſubſtantiaanimata ſenſibilis. Id quoqꝫ verum eſt: conuenit igitur diffinitio ⁊ animali quod cōmūe eſt homini atqꝫequo: ⁊ ea eideꝫ equo atqꝫ homini: que ſpecies ponūtur animalis: ex quo ſit: vt homo atqꝫ equus vtraqꝫanīalis vniuoce ſpecies predicētur at ſi quis hominēpictum hominemqꝫ veruꝫ cōmuni animalis nominenūcupauerit diffiniat (ſi libet) animal hoc modo ſubſtantiam animatam eſſe atqꝫ ſenſibilem. Sed hec ꝗdem diffinitio ei homini qui viuus eſt conuenit: ei ꝙdem qui pictus eſt minime. neqꝫ enī eſt animata ſubſtantia igitur homini viuo atqꝫ picto quibus communis diffinitio ideſt animalis non poteſt conuenire. nōeſt animal commune genus ſed tn̄ cōe vocabulum dicitur: ꝙ hoc nomen animalis in viuo hoīe atqꝫ pictonon genus eſt: ſed vox plura ſignificans: vox eniꝫ plura ſignificans que equiuoca nuncupat̉. Sicut ea voxque genus oſtēdit vniuoca dicitur. Itaqꝫ id quod dicitur ens ⁊ ſi de omnibus dicit̉ predicamentis: quoniam tamen nulla eius diffinitio inueniri poteſt: queomnibus predicamentis poſſit aptari. Iccirco non dicitur vniuoce de predicamentis ideſt vt genꝰ: ſed eꝗuoce ideſt vt vox plura ſignificās. Cōuīcitur hac quoqꝫ ratione id quod dicimus ens predicamentorum genus eſſe non poſſe. vnius enim rei duo genera eſſenon poſſunt: niſi alterum alteri ſubiciatur vt hominis genus eſt animal atqꝫ animatū: cum animal animato velut ſpecies ſuppoatur. At ſi duo ſint ſibimetita equalia: vt nunqͣꝫ alteri alterum ſupponatur: hecvtraqꝫ eidem ſpeciei genera eſſe non poſſūt. Ens igitur atqꝫ vnum neutrum alteri ſupponitur: neqꝫ vniꝰdicere poſſumus genus ens. nec eius quod dicimꝰ ensvnum. Nam quod dicimus ens vnuꝫ eſt. ⁊ quod vnūdicitur ens eſt: genus autem ⁊ ſpecies ſibi minime cōuertuntur. Si igitur predicatur ens de omnibus predicamentis: predicatur ⁊ vnum. Nam ſubſtātia vnūeſt: qualitas vnum eſt: quantitas vnum eſt: ceteraqꝫad hunc modum. Si igitur quoniam eſſe de omnibꝰhis predicatur omnium genus erit ens: ⁊ vnum: quoniam de omnibus predicatur: erit omnium genus. ſꝫvnum atqꝫ ens (vt demonſtratum eſt) minime alteꝝalteri preponitur. duo igitur equalia ſingulorum predicamentoruꝫ genera ſunt: quod fieri nequit: cū hocigitur ſit: id Porphyrius determinauit dicēs nō itain rebus: vt in familijs omnia ad vnum principiū poſſe deduci: nec omnium rerum commune eſſe genuspoſſe: vt Ariſtoteli placet: ſꝫ ſūt p̄poſita īquit quēadmodum in predicamentis dictum eſt prima deceꝫ genera quaſi decem prima principia .ſ. vt nulla interimratio perquiratur. ſed Ariſtotelis auctoritati concedentes hec decem genera nulli alij generi eſſe credamus ſubiecta. que ſi quis entia nūcupat: equiuoce nūcupauit: non vniuoce. neqꝫ enim vna eorum omniumſecundum commune nomen diffinitio poterit adhiberi. que res facit: vt non vniuoce de his aliquid predicetur. Si enim vniuoce predicaretur: genꝰ eſſet eorum commune nomen ꝙ de omnibus predicaretur.at ſi genus eſſet: diffinitio generis conueniret in ſpēs

quod quia non ſit: commune his id quod dicimꝰ ensvocabulum eſt vocis ſignificatione: non ratione ſb̓e.¶ Decem quidem igitur generaliſſima ſunt ſpecialiſſima vero in numero quidem quodam ſunt.non tamen infinito. Indiuidua autē que ſunt poſtſpecialiſſima infinita ſunt. quapropter vſqꝫ ad ſpecialiſſima a generaliſſimis deſcendentes iubebatplato quieſcere. Deſcendere autem per media diuidentis ſpecificis differentiis. infinita vero īquitrelinquēda ſūt neqꝫ .n. eoꝝ poſſe fieri diſciplinam¶ Quoniam ſpecierum noſſe naturam ad ſectionē generis pertinet: quoniam ſcientia infinita eſſe non poteſt (nullus enim intellectus infinita circundat) iccirco de multitudine generum ſpecierum atqꝫ indiuiduoruꝫ rectiſſima ratione perſequitur dicens. Supremorum generum numerum notum. decem enī predicamēta. Ariſtotelis eſſe reperta que rebus omnibusgeneris loco preſerenda ſunt. Spēs vero multo plures eſſe qͣꝫ genera nam cum ſuprema ſint rerum genera: cūqꝫ vni generi non vna ſed multe ſpecies ſuꝑponātur. proximeqꝫ ſpecies ſupremis generibꝰ ſubalterna ſint genera vſqꝫ dum ad vltimas ſpecies deſcēdant. nimirū vnius generis multas ſpecies neceſſe ēeſſe diffuſas. Specialiſſima vero multo plura eſſe qͣꝫſubalterna: quoniam per multitudinem generū ſubalternorum vſqꝫ ad ſpecialiſſima deſcendit̉. ſpecies quidem multo plures eſſe qͣꝫ genera ſubalterna. hoc maxime oſtenditur ꝙ inferiores ſunt: ⁊ ſemper ſubalterna genera in plura ſubiecta diuiduntur. Decē verogenerum ſpecies multo plures qͣꝫ vnius exiſtere manifeſtum eſt. verum̄tamen ⁊ ſi plures ſūt certo tamēnumero cōtinentur. quē facile ſi quis diſcutiat oīumqꝫ generum ſpecies proſequatur poſſit agnoſcere. Indiuidua vero que ſub vnaquaqꝫ ſpecie ſūt īfinita ſūtvel eo ꝙ taꝫ multa ſūt diuerſiſqꝫ locis poſita: vt ſcietia in vnum concludi comprehendiqꝫ non poſſint: velꝙ in generatione ⁊ corruptione poſita nunc quidemincipiunt eſſe: nunc deſinunt atqꝫ iccirco ſuprema quidem genera ⁊ ſubalterna ⁊ ſpēs eaſ que ſpecialiſſimenuncupantur: quoniaꝫ finito ſunt numero: poteſt terminus ſcientie includere: indiuidua vero nullo modoIccirco igitur Plato magis a generibus qͣꝫ a ſpeciebus ſpecialiſſimis precipiebat facere ſectionem: ꝑea enī que finita eēt numero iubebat deſcendere diuidētē: vbi aūt ad indiuidua veniret̉: ſtandū eſſe ſuadebat: nec qd̓ natura non ferret: infinita colligere. itavero genera in ſpecies diuidi comprobat: vt in ſpecificis differentijs ſoluerentur. De ſpecificis vero differentijs melius in eo titulo vbi de differentia diſputatur ac largius diſſeremus. hic enī hoc tm̄ dixiſſe ſufficiat eas eſſe ſpecificas differentias: quibus ſpecies informantur: vt rationale mortale hominis. Cum igit̉diuidimus animal rationale: mortale immortaleqꝫ ſeparamus: ceteraqꝫ genera talibus differētijs: q̄ ſubiectas ſpecies informent. Plato conſuluit eſſe diuidenda vſqꝫ dum ad ſpecialiſſima veniretur. dehinc conſiſtere nec infinita ſequi: quoniam indiuiduorum nūqͣꝫ eſſet nec diſciplina nec numerus.¶ Deſcendentibus igitur ad ſpecialiſſima neceſſeē diuidētes ꝑ multitudinē ire Aſcēdētibꝰ v̓o ad generaliſſima necͣe ē colligere multitudinē ī vnū. collectiuū .n. multorū in vnā naturā ſpēs eſt. ⁊ magisid quod ē genus. Particularia vero ⁊ ſingularia