Explanatio ſancti Thome

ſolantis. ⁊ eſt emphatica locutio. 2. coꝝ. 1. Benedictꝰ deus et pater dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. pater miſericordiaꝝ ⁊ deꝰ totius cōſolatiōis qui conſolat̉ nos in omni tribulatiōe noſtra. ¶ Sequit̉ Que vobis. id eſt qui deus cōſolationisloquitur vobis tanꝙͣ filijs. Ergo ſi punit nō odit. ſed eiꝰpunitio ordinatur ad bonū. quia loquit̉ vobis tanꝙͣ filiis. ¶ Verba autem auctoris ponit dicēs: Fili mi ⁊cͣ. Etſubdit rationē ibi Quē em̄ diligit dn̄s ⁊c. In auctoritate vero ꝓhibet duo. quia prohibet odiū diſcipline ⁊ impatientiā ad ipſam. Propter primum dicit. Fili mi nolinegligere ſicut quidā qui odiūt diſciplinā de quibꝰ dicitur. ꝓuer. 9. Noli arguere deriſorem ne oderit te Amos5. Odio habuerunt loquentē in porta ⁊ corripientē ꝑfectē abhomīati ſunt. Dicit ergo apl̓s. Noli negligere diſciplinā dn̄i. Quaſi dicat. Cū deus te flagellat cauſa diſcipline: noli negligere. id eſt negligenter habere faſtidiendo. Sap̄. 3. Sapientiā et diſciplinā qui abijcit infelixeſt. ¶ Propter ſcd̓m dicit. Et ne fatigeris dum ab eo argueris. Quidā em̄ ⁊ ſi correctionē durā nō odiāt tn̄ impatienter portant. Et ideo dicit. Ne fatigeris ⁊c. Tuncem̄ homo ſpiritualiter fatigat̉ qn̄ ꝯtriſtat̉ intantū ꝙ deficit. ſupra eodē. Vt non fatigemini animis vr̄is deficiētes Eccl̓. 6. Ne accidierꝭ in vinculis illiꝰ. ¶ Deinde cūdicit Quē em̄ diligit dn̄s ⁊c. aſſignat cauſam. Sicut autē dicit ph̓us verbū caſtigatiōis cōmunit̓ accipit̉ in pueris ⁊ in cōcupiſcentia. dicimus em̄ caſtū: cuius concupiſcentia caſtigata eſt Similiter puer dicit̉ caſtigatus quieſt bene diſciplinatus. qd̓ em̄ de ſe habet ꝓnitatē ad malū indiget refrenante. Talis autē eſt concupiſcētia ⁊ puer que de ſe ſequunt̉ impetus ſuos. Ideo indiget caſtigāte. Ille gͦ qui caſtigat ideo hoc facit ne tēdat in malū. Etquia ſenſus nr̄i ⁊ cogitatio noſtra prona ſunt ad malū vtdicitur Gen̄. 8. Ideo dn̄s caſtigat nos vt retrahat nos amalo. psͣ. Caſtigās caſtigauit me dn̄s ⁊ morti nō tradidit me Iere. 31. Caſtigaſti me ⁊ eruditus ſum quaſi iuuēculus indomitus. In hoc autē caſtigat. qꝛ flagellat nonquidem ad cōdemuntionē ſed ad ſalutē. Vnde dicit ꝙflagellat omnē filiū quē recipit. Et ideo qui nō flagellantur nō ſunt de numero filioꝝ. psͣ. In labore hominū nōſunt ⁊ cū hominibus nō flagellabunt̉. Unde eſt ſignumquaſi eterne reprobatiōis Eze. 16. Auferet̉ zelus meusa te. Nec mirū ſi flagellat omnē filiū quem recipit ꝑ adoptionē. quia proprio filio ſuo nō peꝑcit Luc̄. vl. Oportuit xp̄m pati. ¶ Cōſequēter cū dicit. In diſciplīa ꝑſeuerate. Oſtendit ſenſuꝫ auctoritatis p̄allegate. ⁊ pͥmo oſtēvit ſenſum monitiōis. Secūdo ſenſū ratiōis aſſignat ibiTanꝙͣ filijs ⁊c. Tertio oſtendit rationē iſtā eſſe cōuenientē ibi Quis em̄ filius ⁊c. Monitio aūt apoſtoli fueratꝙ nō debebant negligere diſciplinā dn̄i: nec etiā fatigari. Vtrunqꝫ aūt cōprehendit in hijs verbis. Nō negligere em̄ nec etiā fatigari ſub diſciplīa. nō eſt aliud ꝙͣ in diſciplina ꝑſeuerare Unde Iob. 6. Hec mihi ſit conſolatiovt affligens me dolore nō parcat. psͣ. Apprehendite diſciplinā ⁊c. Quare autē nō debeamus negligere dixeratquia quē diligit dn̄s ⁊c. Vnde hic dicit Tanꝙͣ filijs vobis ſe offert deus. Quaſi dicat. Ideo ꝑſeuerate. qꝛ offertſe tanꝙͣ filijs Iere 3. Patrē vocabis me: et poſt me ingredi nō ceſſabis. ¶ Conſequēter oſtendit iſtā rationemeſſe cōuenientē dicens Quis em̄ filius quē non corripitpater. Ad patrē em̄ pertinet corrigere filiū ſuū. ꝓuer. 13Qui ꝑcit virge odit filiū ſuū: qui aūt diligit illū inſtātererudit Eccl̓. 30. Equus indomitus euadet durus: et filius remiſſus euadet preceps. Et ideo neceſſaria eſt correctio. ſicut paulo datꝰ ſtimulus carnis ne per ſuꝑbiā corrueret. 2. cor. 12. ¶ Deinde cū dicit. Ꝙ ſi extra diſciplinā ⁊c. Arguit ex p̄miſſis. ⁊ primo deducendo ad incōue-

niens. Secundo ex quodā exēplo ibi Deinde patres ⁊c̄.Tertio ex vtilitate conſequēte ibi. Omnis autē diſciplina ⁊c. Circa primū facit talē rationē. Omnes ſancti quideo placuerunt per multas tribulationes tranſierūt: perquas filij dei facti ſunt. Ergo qui in diſciplina nō ꝑſeuerat nō eſt filius ſed magis adulter. id eſt de adulterio natus. Iſtius rationis ponit tm̄ concluſionē dicēs Si eſtisextra diſciplinā nō eſtis filij ſed adulteri. quia diſciplinefacti ſunt participes omnes ſcꝫ ſancti. 2. thy. 3. Omnesqui pie viuere volunt in chriſto ꝑſecutionē patient̉. Iudith. 8. Omnes qui deo placuerunt per multas tribulationes tranſierunt fideles. Nec oportet ꝙ ſemꝑ ſanctihabeant exteriores tribulatiōes cū interius affligunt̉ exmala conuerſatione ꝑuerſorū. ⁊. Pe. 2. Habitās Lothapud eos qui de die in diē animā iuſtā iniquis operibuscruciabant. Filius autē ꝓprie dicit̉ qui eſt ex legittimopatre. Mater nr̄a eſt eccl̓ia: cuius ſponſa eſt ipſe deus.Oſee. 2. Sponſabo te mihi in fide. Adult̓ autē eſt dyabolus et mundus. Qui ergo nati ſunt ex ſpiritu dyaboli vel mundi ſunt filij adulterini Eſa. 57. Accedite hucfilij auguratricis ⁊ adulteri et fornicarie. Patet ergo ꝙproprie non ſunt filij niſi de legittimo patre nati. ¶ Conſequenter cum dicit. Deinde patres ⁊c. Ponit ſecūdamrationē ſumptā ex Exod̓. quod experti ſumꝰ. ſcꝫ ex correctione paterna. Que quidē ratio procedit ex duplici differentia que eſt inter deū patrē ⁊ patrē carnalē. Eſt autēhec prima differentia dei patris ad patrē carnalē Homoem̄ generat hominē ꝙͣtū ad corpus: nō ꝙͣtū ad animamque eſt per creationem ⁊ nō traducit̉. 2. Mach̓. 7. Neqꝫem̄ ego ſpiritū ⁊ animā donaui vobis. Unde dicit ꝙ noshabuimus patres carnis nr̄e eruditores Eccl̓. 7. Filij tibi ſunt erudi illos. Et reuerebamur eos Exo. 20. Honora patrē tuū ⁊c. Deus aūt excellentiꝰ eſt pater noſter ſcꝫꝙͣtū ad animā quā īmediate creat Eccl̓. vl. Spūs redeat ad deū qui dedit illū. Item iuſtificat animā adoptādoin filios Ro. 8. Spūs teſtimoniū reddidit ſpūi nr̄o ꝙ ſumus filij dei Ideo dicit. Non multomagis obtēperabimus patri ſpirituū. id eſt animaꝝ nr̄aꝝ que dicunt̉ ſpūsqꝛ nō ſunt ex materia Et viuemus Finis em̄ obediētie ēvita eterna. Ioh̓. 8. Si quis ſermonē meū ẜuauerit mortē nō guſtabit in eternū. ſupra. 5. Factus eſt omnibꝰ obtēperatibus ei cauſa ſalutis eterne. ¶ Secūda vero differentia eſt correctiōis humane ad diuinā que in duobusdifferunt. ⁊ primo ꝙͣtū ad finē: quia finis humane correctionis eſt aliquid tranſitoriū. Eſt em̄ ad bene conuerſandū in hac vita que eſt paucoꝝ dieꝝ Secūdo ꝙͣtū ad rōeꝫqꝛ homo corrigit ẜm volūtatē que falli ⁊ errare pōt. ⁊ tn̄obedimus ei. In correctione aūt diuina nō eſt ſic: qꝛ erudit nos ad aliquid vtile in ſempiternū. ſcꝫ ad recipiendūſanctificationē: que ſcꝫ ē ipſemet deus Eſa. 8. Dominuꝫexercituū ip̄ꝫ ſanctificate Ipſe pauor veſter ⁊ ipſe terrorveſter ⁊ erit vobis in ſanctificationē. Et ideo dicit. Et illi quidē erudiebant nos in tēpore paucoꝝ dieꝝ. Et hocꝙͣtū ad primū. Et ẜm voluntatē ſuā. ⁊ hoc ꝙͣtuꝫ ad ſcd̓mhic autē ad id quod vtile eſt Eſa. 48. Ego dn̄s docēs tevtilia. Et hoc in ſanctificationē ab ipſo recipiēdā. ⁊ id̓odebemus magis recipere diſciplinā eius. ¶ Sequit̉ omnis autē diſciplina ⁊c. Hec eſt tertia ratio q̄ ſumit̉ ex vtilitate correctionis. Cuꝫ autē pene ſint quedā medicine.idē iudicium videtur eſſe de correctione ⁊ de medicina.Sicut autē medicina in ſumptiōe quidē amara eſt ⁊ abhominabilis. tamen eius finis eſt valde dulcis ⁊ deſiderabilis. ita de diſciplina ꝙ grauis eſt ad ſuſtinendū: ſedadducit fructū optimū. Sciendū eſt aūt ꝙ diſciplina dicit̉ a diſcendo. Pueri autē qui addiſcunt flagellis erudiuntur. Et ideo diſciplina aliquando ſumit̉ proſcientia.