in epiſtolam ad Dēbreos Aīſ

XII

ei meip̄m. Hoc aūt ſignificatū fuit Zach̓. 4. vbi dicitur.Manus zorobabel fundauerunt domum iſtam ſcꝫ eccleſiam cuius fundamentū eſt fides ⁊ manus ē ius ꝑficienteam ſcꝫ manus chriſti: qui de genere zorobabel deſcēditfundat eccleſiā in fide ⁊ fidem gloria conſūmat. Uidemꝰenim nunc in ſpeculo ⁊ in enigmate: tunc autem facie adfaciem. pͥme Coꝝ. 13. Augꝰ pͥmo de trinitate ca. 10. Cōtemplatio eſt merces fidei cui mercedi per fidem cordamundantur: ſicut ſcriptū eſt. Fide mundans corda eorū.¶ In paſſione em̄ chriſti tria conſideranda ſunt. Primoquid contempſit. Secundo quid ſuſtinuit. Tertio quidpromeruit. Quantum ad primum dicit. Qui propoſitoſibi gaudio ⁊c. Iſtud autem gaudium fuit illud gaudium terrenmū quo a turba quam pauerat querebat̉ vt facerent eum regem: qd̓ ip̄e contempſit fugiendo in mōtē.Io. 6. Unde Eccl̓. 2. Riſum reputaui erroreꝫ ⁊ dixi qͥdfruſtra deciperis. Vel ꝓpoſito ſibi gaudio eterne vite ꝓpremio: ſuſtinuit cruceꝫ. Hoc ē ſecundum ſcꝫ quid ſuſtinuit quia crucē. Phy. 2. Humiliauit ſemetip̄m factusobediens vſqꝫ ad mortem: mortē autem crucis. In quooſtenditur: ⁊ cruciatus acerbitas qꝛ ibi affixus fuit manibus ⁊ pedibus. ⁊ mortꝭ vilitas ⁊ ignominia: qꝛ hoc eratignominioſum genus mortis. Sap̄. 2. Morte turpiſſima condemnemus eum. Quantum autem ad tertiū ſcꝫquid promeruerit quia ſeſſioneꝫ ad dexteram patris. Vnde dicit. Atqꝫ ad dexteraꝫ ſedis dei ſedet. Exaltatio em̄humanitatis chriſti fuit premiuꝫ paſſionis eius. Sedetautem ad dexteram maieſtatis in excelſis. ¶ Deinde cūdicit. Recogitate eum ⁊c̄. oſtendit quis ſit fructus huiꝰconſiderationis. Et primo monet ad diligentem exempli conſiderationem. Secundo oſtendit vtilitatem ibi.Ut non fatigemini ⁊cͣ. Tertio ſubdit rationem ibi. Nōenim vſqꝫ ⁊c. Dicit ergo. Ita dictū eſt. Aſpicientes. ⁊cͣ.Nec hoc ſolum: ſed etiam recogitate: id eſt iterum cogitate. Prouerb̓. 3. In omnibus vijs tuis cogita illuꝫ. Ethuius ratio eſt quia in quacunqꝫ tribulatione inueniturremedium in cruce. Ihi enim eſt obedientia ad deum.Phil̓. 2. Humiliauit ſeme tip̄m factus obediens ⁊c. Itēpietatis affectus ad parentes. Unde ibi geſſit curam dematre ſua. Item charitas ad proximū: vnde ibi pro trāſgreſſoribus orauit. Luc̄. 23. Pater dimitte illis nō em̄ſciunt quid faciunt. Ephe. 5. Ambulate in dilectione ſicut chriſtus dilexit ⁊ tradidit ſemetipſuꝫ pro vobis. Itifuit ibi patientia in aduerſis. p̄s. Obmutui ⁊ humiliatꝰſum ⁊ ſilui a bonis ⁊ dolor meus renouatus eſt. Eſa. 53.Sicut ouis ad occiſionē ducetur ⁊ quaſi agnus corā tondente ſe obmuteſcet ⁊ non aperuit os ſuum. Item in omnibꝰ finalis perſeuerantia. Unde vſqꝫ ad mortem perſeuerauit. Luc̄. 23. Pater in manus tuas commendo ſpiritum meum. Vnde in cruce inuenitur exemplum omīsvirtutis. Auguſtinꝰ. Crux nō ſolum fuit patibulum patientis ſed etiam cathedra docentꝭ. Recogitate ergo eūqui ſuſtinuit. ¶ Sed quid cogitandū? Tria ſcꝫ genꝰ paſſionis: vnde ſuſtinuit contradictionem id eſt afflictionēin verbis. Vnde dicebant. Uah qui deſtruis templū dei.pͥs. Eripies me de cōtradictionibus populi. Roma. 10.Expandi manus meas ad populum non credentem ſedcontradicentem mihi. Luce. 2. Et in ſignum cui cōtradicetur. Et cōtradictionē talē id eſt tam grauem ⁊ ignominioſam. Tren̄. pͥmo. O vos omnes qui tranſitis perviam attendite ⁊ videte ſi eſt dolor ſicut dolor meꝰ. Secundo a quibus paſſus eſt quia a peccatoribus pro quibus patiebatur. pͥme Pet̓. 3. Chriſtus ſemel pro pectatis noſtris mortuus eſt iuſtus pro iniuſtis. Tertio perſona patientis. Ante paſſionem enim ab origine mundipaſſus eſt in membris ſuis: ſed tunc in propria perſona.

Unde dicit. Aduerſus ſemetip̄m. Eſa. 46. Ego feci etego feram. p̄s. Que non rapui tunc exſoluebam. primePet̓. 2. Peccata noſtra ip̄e pertulit in corpore ſuo ſuꝑlignum. ¶ Utilitatem oſtendit cum dicit. Ut non fatigemini. Conſideratio enim paſſionis chriſti facit nos nondeficere. Gregorius. Si paſſio chriſti ad me moriam reuocetur nihil adeo durum eſt qd̓ nō equanimiter toleret̉Unde nō deficiatis tanꝙͣ fatigati animo a veritate fideiEſa. 40. Current ⁊ non laborabunt ambulabunt ⁊ nondeficient. 2. Theẜ. 3. Nolite deficere benefacientes.¶ Rationē autem huius ponit dicens. Nondum enimvſqꝫ ad ſanguinem. Quaſi dicat. Non debetis deficerein tribulationibus veſtris pro vobis quia nondum tātūſuſtinuiſtis ſicut chriſtus. Ip̄e enim ſanguinem ſuum fudit pro nobis. Mat. 26. Hic eſt ſanguis noui teſtamenti qui pro multis effundetur. ¶ Vos aūt rapinam bonorum veſtrorum ſuſtinuiſtis. Maius autem ē de genereoperis vitam dare ꝙͣ ſubſtantiā corporalē: licet aliquando ex radice operis ſcilicet ex charitate poſſit eē minusſicut ſupra dictum ē. Inde dicit. Nōdū enim reſtitiſtisrepugnantes aduerſus peccatū vſqꝫ ad ſanguinē .ſ. fundendum pro xp̄o.Lectio ſecunda.T obliti eſtis conſolationis que vobis tanqͣꝫ filijs loquit̉ dicēs: Fili minoli negligere diſciplinam domini:neqꝫ fatigeris dū ab eo argueris. Quē eniꝫdiligit dn̄s caſtigat: flagellat aūt oēm filiuꝫquē recipit. In diſciplina ꝑſeuerante. Tanqͣꝫ filijs vobis offert ſe deꝰ. Quis em̄ filiusquē nō corripit pater? Qd̓ ſi extra diſciplinam eſtis: cuiꝰ ꝑticipes facti ſūt om̄s. ergoadulteri ⁊ nō filij eſtis. Deinde pr̄es qͥdemcarnis nr̄e eruditores habuimꝰ ⁊ reuerebamur eos. Nō multo magis obtēperabimuspr̄i ſpirituū ⁊ viuemus? Et illi quidē in tēpore paucoꝝ dierū ẜm voluntatē ſuam erudiebant nos hic aūt ad id qd̓ vtile ē in recipiendo ſanctificationē eius. Omīs aūt diſciplina in p̄ſenti quidē videtur non eſſe gaudij ſed meroris: poſtea autem fructum pacatiſſimū exercitatis per eā reddet iuſticie.Supra induxit apoſtolus ad mala patienter ſuſtinendaexemplo antiquorū patrum ⁊ xp̄i: hic monet ad idem exauctoritate ſcripture. Vnde circa hoc tria facit. Primoenī ponit auctoritatem. Scd̓o on̄dit ſenſum eius ibi. Indiſcipliua perſeuerate ⁊c. Tertio arguit ad ꝓpoſitum expremiſſis ibi. Ꝙ ſi extra diſciplinam ⁊cͣ. Ponit autemauctoritatē que habet̉. Prouerb̓. 3. ſed ſub alijs verbisꝙͣ littera noſtra habeat. Ibi enim habemus ſic. Diſciplinam domini fili mi ne abijcias: nec deficias cum ab eocorripieris. Quē em̄ diligit dominꝰ corripit ⁊ quaſi pater in filio cōplacet ſibi. Quia vero apoſtolꝰ inducit auctoritatē iſtā cauſa cōſolationis: ideo vtitur alijs verbisUnde dicit. Et obliti eſtis conſolationis ⁊c̄. Quaſi dicat. Mirum eſt ſi obliti eſtis. p̄s. Secundū multitudinēdolorum in eorum in corde meo conſolationes tue letificauerunt animam meam. Idem. In eternum nō obliuiſcar iuſtificationes tuas. Dicit aūt ꝯſolatiōis .i. dei conL

L