in epiſtolam ad Bebreos Xꝯ

pontifex in eternum. Et iō in monitione ſua reſumit iſtaduo. Unde monendo ꝙ fideliter obediendū ē deo xp̄o:Primo ponit illa duo. Scd̓o ponit ſuā monitiōem ibi.Accedamus cū bono corde ⁊cͣ. Itē pͥma ī duas quia primo reſumit ritū ſacerdotij eius. Scecūdo dignitatē ibi.Et ſacerdotē magnū ⁊cͣ. Dicit ergo. Itaqꝫ frēs ſcꝫ ꝑ mutuā charitatē habentes fiduciā in introitu ⁊cͣ. Ephe .3.In quo habemꝰ fiduciā ⁊ acceſſū in cōfidentia ⁊cͣ. Exo.15. Introduces eos ⁊ plantabis in monte hereditatꝭ tuefirmiſſimo habitaculo ⁊c. p̄s. Letatus ſū in his q̄ dictaſunt mihi in domū dn̄i ibimꝰ. Et hoc ꝑ ſanguinē xp̄i: qꝛhic ē ſanguis noui teſtamenti id ē noue ꝓmiſſionis ſcꝫceleſtiū. Sed quō habeamꝰ fiduciā introducendi oſtendit: qꝛ xp̄s ꝑ ſuum ſanguinē initiauit id ē inchoauit nouam viam. Mich̓. 2. Aſcendit pandens iter ante eos.Io. 14. Si abiero ⁊ p̄parauero vobis locuꝫ ⁊c̄. Eſa. 35.Sancta via vocabit̉ ⁊ pollutus nō tranſibit per illā. Hecē ergo via eundi in celū ⁊ eſt noua qꝛ ante xp̄m nullus inuenit eam quia nemo aſcendit in celum niſi qui deſcendit de celo. Io. 3. Et ideo qui vult aſcendere debet ipſitanꝙͣ membrū capiti ſuo adherere. Apoc̄. 2. Uincēti dabo edere de ligno vite qui ē in paradiſo dei mei. Et ca.3. Et ſcribā ſuꝑ eū nomē nouū ⁊ nomē ciuitatꝭ nouē hieruſalem qꝛ ſcꝫ de nouo introducūt̉. ¶ Semper viuenteꝫid ē ſemꝑ ꝑſeuerantē in quo apparuit virtus deitatis qꝛſemꝑ viuit. Sed que ſit iſta via oſtendit ſubdens. Pervelamen id ē carnē ſuā. Sicut em̄ ſacerdos ꝑ velum intrabat in ſanctaſanctorum: ita ſi volumus intrare ſanctaglorie oportet intrare ꝑ carnem chriſti que fuit velamēdeitatis. Eſa. 45. Uere tu es deꝰ abſconditus. Nō eniꝫſufficit fides de deitate ſi non aſſit fides de incarnationeIoh. 14. Creditis in deum ⁊ in me credite. Uel ꝑ velamen id ē per carnem ſuam datā nobis ſub velamēto ſpeciei panis in ſacramento. Nō enim ꝓponitur nobis ſubſpecie propria propter horrorem ⁊ ꝓpter meritum fidei¶ Conſequenter cōmendat dignitatem ſacerdotis cumdicit. Et ſacerdotem magnum: qui ſcilicet nobis initiauit viam. Quaſi dicat. Habentes fiduciam intrandi perſacerdotem ſcilicꝫ ieſum. p̄s. Tu es ſacerdos in eternuꝫQui dicitur magnus: quia ſacerdotium eius nō eſt tantum ſuꝑ vnum populum ſicut aaron: ſed ſuꝑ domū dei:totam ſcꝫ eccleſiaꝫ militantē ⁊ triumphantē. pͥme Thy.z. Vt ſcias quomō oporteat te conuerſari in domo dei qͥeſt eccleſia. Et dicit ſuper. quia moyſes fuit fidelis ī om̄idomo tanꝙͣ famulus. Numeri. 12. ſed chriſtus ſuper totam domum ſicut filius qui eſt dominus omniuꝫ. Mat.vltimo. Data eſt mihi omnis poteſtas in celo ⁊ in terra.De hoc etiam ſupra. z. ¶ Deinde cum dicit. Accedamꝰ⁊c. ponit monitionem ſuam vt ſcꝫ exquo talis ⁊ tantus ēfideliter eſt ei adherēdū qd̓ fit tribus modis ſcꝫ ꝑ fidem:ſpem: ⁊ charitatē. pͥme Coꝝ. 13. Nunc autē manēt fidesſpes charitas. Primo ergo monet ad ea que ſunt fidei.Secundo ad ea que ſunt ſpei ibi. Teneamꝰ ſpem. Tertio ad ea que ſunt charitatis ibi. Et conſideremꝰ ⁊cͣ. Sꝫquantū ad primū duo ſunt neceſſaria ſcꝫ ip̄a fides quia ſine fide impoſſibile ē placere deo. Et fidei ſacramentum.Quantū ad primū dicit. Accedamus ad ip̄m cum veronon ficto corde. quarti Regꝭ. 20. et Eſa. 38. Mementoquomō ambulauerim corā te in veritate ⁊ in corde perfecto. Hoc aūt fit qn̄ opus cōcordat cordi. Accedamꝰ etiāin plenitudine fidei. infra. 11. Accedentē ad deū oportetcredere ⁊cͣ. Nec ſufficit qualiſcunqꝫ fides ſed requirit̉ fides plena: qd̓ ſit duobꝰ modis ſcꝫ ⁊ quantū ad materiaꝫfidei vt credant̉ omnia que ꝓponunt̉ ad credendum ⁊ ꝙſit ſides formata: qd̓ ē ꝑ charitatem. Ro. 13. Plenitudoem̄ legis eſt dilectio. Quantū ad ſacramentū fidei dicit̉

Aſperſi corda veſtra qd̓ alludit ei qd̓ dicit̉ Numeri .18.Ubi ponit̉ ritus vitule ruſe de cuius aqua aſpergebaturmundandus die tertio: ſed die ſeptimo alia aqua lauabatur corpus eius ⁊ veſtimenta. Per aſperſionē aque vitule ruſe figurabat̉ paſſio xp̄i quia die tertia ſcꝫ in fide trinitatis in baptiſmo mundamur a peccatis. Et quantuꝫ adhoc dicit. Aſperſi corda nō corpora. infra. 12. Acceſſiſtisad ſanguinis aſperſionē. Aſperſi ergo corda non a tactumortui ſicut ꝑ aquam vitule rufe: ſed a conſcientia mala¶ De ablutiōe que fiebat ſeptima die dicit. Et abluti corpus aqua munda. Non enim in baptiſmo operat̉ tantuꝫvirtus paſſionis ſed etiam infunduntur in ip̄o dona ſpūsſancti. Vnde in ſeptima die id ē in plenitudine donoruꝫſpūs ſancti totus homo abluit̉ intus ⁊ extra ab om̄i peccato tam actuali ꝙͣ originali qd̓ ē quaſi corporale qꝛ anima ip̄m contrahit per vnionem ad carnē fedam. Diciturautē ſpiritus ſanctus aqua qꝛ mundat. Act̉. 15. Fide purificans corda ipſorum. Ezech̓. 36. Effundam ſuper vosaquam mundam ⁊ mundabimini ab omnibus inquinamentis veſtris ⁊ ab vniuerſis ydolis veſtris mundabovos. Zach. 13. Erit fons patens domui dauid ⁊ habitantibus hieruſalē ī ablutionē peccatoꝝ ⁊ mēſtruate. Tyt.3. Per lauacrum regenerationis ⁊ renouatiōis ſpiritusſancti. Et in huius ſignum ſuꝑ xp̄m baptizatū deſcenditſpūs ſanctꝰ in corporali ſpecie. ¶ Deinde cum dicit. Teneamus ſpei noſtre ⁊c. ponit illud quod ꝑtinet ad ſpemEt circa hoc facit duo. Primo enim hortat̉ ad ſpei certitudinē. Secūdo ſubdit rōnem ibi. Fides enim eſt q̄ ⁊cͣ.Sciendū ē aūt ꝙ ꝑ fidem xp̄i datur nobis ſpes ſalutiseterne ⁊ introitus in celum. pͥme Pe. pͥmo. Regenerationis in ſpem viuā. Vnde dicit Teneamus: ⁊ nō dicitſpem ſed ſpei noſtre confeſſionē quia nō ſufficit hr̄e ſpeꝫin corde ſed etiā oportet cōfiteri ore. Ro. 10. Corde credit̉ ad iuſticiā ore aūt confeſſio ſit ad ſalutē. Itē oportetconfiteri eā nō ſolū verbo ſed etiā factis. Cōtra quoſdaꝫde quibꝰ Titū pͥmo. Cōfitent̉ ſe noſce deū: factis autemnegant. Fit aūt iſta confeſſio ꝑ oꝑa ꝑ que tendit̉ ad resſperatas. Apoc̄. 3. Tene qd̓ habes ne alius accipiat coronā tuam. ¶ Indeclinabile .i. vt ab iſta cōfeſſiōe nō declinemus neqꝫ ꝑ ꝓſpera neqꝫ aduerſa. p̄s. Declinantesaūt in obligatōes adducet dn̄s cuꝫ oꝑantibꝰ iniqͥtatem.Eſa. 30. Hec ē via ambulate in ea ⁊ non declinetis neqꝫad dexterā neqꝫ ad ſiniſtraꝫ. Et rō huius ē: qꝛ ille qui ꝓmiſit ē fidelis ⁊ iō mentiri nō pōt. p̄s. Fidelis dn̄s ī omnibus verbis ſuis. Deutero. 32. Deus fidelis ⁊ abſqꝫ vlla iniquitate. ¶ Conſequenter cū dicit. Et conſideremꝰ⁊c. ponit illud qd̓ ꝑtinet ad charitatem: ⁊ circa hoc facittria. Prīo em̄ facit qd̓ dcm̄ ē. Scd̓o remouet ꝯtrariumcharitati ibi. Nō de ſerentes ⁊c. Tertio aſſignat rōnē exꝯgruitate tꝑis ibi. Et tanto magꝭ ⁊c. Circa primū ſciendum ē ꝙ licet charitas pͥncipal̓r inhereat deo: tn̄ manifeſtat ꝑ charitatē ꝓximi. pͥme Io. 4. Qui em̄ nō diligitfrēm ſuū quē videt: deū quē non videt quō pōt diligere:Ergo ad charitatē ꝑtinet ꝙ diligat̉ proximus. Iō dicit.Cōſideremꝰ inuicē vt ſcꝫ ea que ſunt ꝓximi ſollicite faciamus. Eccl̓. 17. Et vnicuiqꝫ mādauit deus de ꝓximoſuo: ſed quia aliqui ea que ſunt ꝓximi conſiderant zeloinuidie: aliqui vero zelo odij. Contra quos dicitur Prouerbioꝝ. 24. Ne queras impietatem in domo iuſti: ideodicit. In prouocatione charitatis id eſt vt prouocemuseos ad charitatem. Roma. ii. Quādiū apl̓s gētiū ſū miniſterium meum honorificabo ſi quo modo ad emulandum prouocem carnem meā ⁊ ſaluos faciā aliquos ex illis. Iſta aūt prouocatio ꝓcedit ex dilectiōe q̄ requiriturad opus exterius. pͥme Io. 3. Nō diligamꝰ ꝟbo neqꝫ lingua ſed opere ⁊ veritate. Sicut enim dicit Gregorius: