in epiſtolam ad Gebreos X6

a preteritis nō a futuris. ⁊ ideo qꝛ frequenter peccabantoportebat frequenter iterari oblationē. Rn̄deo dicēduꝫeſt ꝙ modus loquēdi apl̓i hoc excludit. qꝛ cū peccatū ſitquoddā ſpirituale qd̓ oppōit̉ celeſti oportet illd̓ ꝑ quodmundat̉ peccatū eē ſpūale ⁊ celeſte. ⁊ ꝑ ꝯſequēs haberevirtutē ꝑpetuā. Un̄ ſupra loquēs d̓ virtute ſacrificij xp̄iattribuit ei virtutē ꝑpetuā dicēs: Eterna redēptiōe inuēta. Ꝙ aūt habet virtutē ꝑpetuā ſufficit ad cōmittēda etcōmiſſa. ⁊ ideo non oportet ip̄m ampliꝰ iterari. Un̄ xp̄svna oblatiōe mūdauit ineternū ſcīficatos ſicut dicit̉ infraItē ꝯtra hoc qd̓ h̓ dicit̉ ꝙ nō iteret̉ qꝛ nos quottidie offerimus. Rn̄deo dicēdū eſt ꝙ nō offerimꝰ aliā ꝙͣ illā quaꝫxp̄s obtulit ꝓ nobis. ſcꝫ ſanguinē ſuū. Un̄ nō eſt alia oblatio ſed eſt commemoratio illiꝰ hoſtie quā xp̄s obtulit.Mat. 26. Hoc facite in meā cōmemorationē. Secundūqd̓ p̄mittit eſt. qꝛ in veteri teſtamēto fiebat cōmemoratioꝑ ſingulos annos de peccatis ſuis ⁊ ppl̓i. Ergo nō erātabolita. Un̄ dicit ꝙ in ipſis fit cōmemoratio ⁊c̄. qd̓ verūeſt. In generali em̄ fiebat mētio de peccatꝭ. ſcꝫ ꝙ erat cōſcius peccati. ſed in ſpeciali fit mētio in nouo Iac̄. 5. Cōfitemi alterutꝝ peccata vr̄a. ¶ Deinde cū dicit. Impoſſibile eſt em̄ ⁊c. Probat idē ex cōditione oblatoꝝ. Solennius em̄ qd̓ erat int̓ ip̄a: erat oblatio hyrcoꝝ ⁊ vitulorūq̄ fiebat in die expiatiōis. Et cū iſta eſſet q̄dā rep̄ſentatioobſcura et īꝑfecta celeſtiū ſicut vmbra impoſſibile eſt ſanguine iſtoꝝ aufferri peccata. Qd̓ veꝝ eſt ꝓpria virtuteSꝫ ſi alicui dimittebāt̉. hoc erat virtute ſanguīs xp̄i qͥ illo p̄figurabat̉ Iere. 11. Nunqͥd carnes ſancte auferent ate malicias tuas in quibus gl̓iata es? Quaſi dicat. Non¶ Deīde cū dicͣ: Id̓o īgrediēs mūdū ⁊c. Inducit auctoritatē ſcripture. ⁊ circa hoc fac̄ duo. Prīo em̄ pōit eam.Secūdo expōit eā ibi Superiꝰ dicēs ⁊c. Iſta auctoritaspōt diuidi in duas ẜm glo. qꝛ pͥmo agit de incarnationexp̄i p̄figurata ī legalibꝰ. Secūdo de paſſiōe xp̄i ibi Tūcdixi ⁊c. Tamen ẜm intētionē apl̓i pōt alit̓ dici ꝙ primotāgit illd̓ qd̓ ꝑtinet ad reprobatione veteris teſtamenti.Secūdo illd̓ qd̓ ꝑtinet ad acceptionē noui teſtamēti ibi.Tunc dixi ⁊c. Iſta aūt auctoritas ꝯuenit xp̄o ẜm ꝙ īgredit in mūdū. Dic̄ gͦ qꝛ illa nō poterāt auferre peccata. iōfilius dei ingrediēs in mundū ⁊c. Cōtra. qꝛ dicit̉ Iohā.I. In mūdo erat. Rn̄deo dicendū eſt ꝙ veꝝ eſt ꝙ erat inmundo quaſi regēs totū inqͣtū dicit̉ eē in oībꝰ ꝑ eſſentiāp̄ſentiā ⁊ potētiā. ſed eſt extra mundū. qꝛ a mūdo nō cōp̄hendit̉: ſed habet bonitatē ſeparatā a toto mūdo a quocauſat bonitas vniuerſi. Sꝫ ꝓpt̓ nos factꝰ ē humāe nature ſuppoſitū dicit̉ ingred ī in mundū ꝓpt̓ eiꝰ aſſūptiōꝫſicut ſupra. 1. Cū iteꝝ introducit pͥmogēitū in orbē terre⁊c. ¶ Ingrediēs gͦ in mūdū dicit: Sꝫ qͥd dicit? Hoſtiā ⁊oblationē noluiſti. Ponit aūt quatuor q̄ erāt in veteri teſtamento. qꝛ ſacrificiū aut erat de inaīatis. puta pane velthure ⁊ tūc dicebat̉ oblatio. Ul̓ de aīatis ⁊ tūc vl̓ ad placandū deum et dicit̉ holocauſtum qd̓ erat digniſſimumqꝛ totū cōburebatur et cedebat in honorē dei Aut erat ꝓemundatiōe peccati. et dicit̉ ſacrificiū ꝓ peccato. Et iſtd̓habebat duplicē ꝑtē. qꝛ vna ꝑs cōburebat̉ in altari. altera cedebat in vſū miniſtroꝝ. Aut erat ꝓ beneficijs dei etiſtud minꝰ dignū. qꝛ tm̄ tertia ꝑs cōburebat̉ ⁊ dabat̉ miniſtris vna: alia offerētibꝰ. Et iſtud dicit̉ ſacrificiū pacificoꝝ. Iſtis oībus in nouo teſtamēto rn̄det oblatio corꝑisxp̄i qꝛ ꝑ corpꝰ xp̄i placatꝰ ē deꝰ .ſ. ī oblatiōe ip̄iꝰ in cruceRo. 5. Cū inimici eſſemus recōciliati ſumus deo ꝑ mortē filij eius. Itē ꝑ ip̄m ablatū eſt peccatū. 1. Pe. 3. Chriſtus ſemel ꝓ peccatis noſtris mortuꝰ eſt. Itē ꝑ ip̄ꝫ introducimur in bona eterna ⁊ ꝓmeremur beneficia dei. Dicit ergo Hoſtiā. ſcꝫ ſacrificiū ⁊ oblationē noluiſti. Et int̓ponit poſt. Corpus aūt aptaſti mihi .i. aptū feciſti īmola

61tioni. Et hoc ꝙͣtū ad duo. Primo qꝛ fuit puriſſimū vt deleret omne peccatū Exod̓ .12. Erit agnus abſqꝫ macula.Itē qꝛ fuit paſſibile vt poſſet īmolari Ro. 8. Miſit deusdfiliū ſuū in ſimilitudinē carnis peccati. Iſtud aūt corpuseſt vera hoſtia ⁊ vera oblatio Ephe. 5. Tradidit ſemetiip̄m ꝓ nob̓ oblationē ⁊ hoſtiā deo in odoreꝫ ſuauitatis.¶ Holocauſta ⁊ ꝓ peccato nō tibi placuerūt. Maiꝰ ē placere ꝙͣ velle. qꝛ illa placēt q̄ in ſe habēt aliqͥd vt ea velimus. Volumꝰ aūt aliqn̄ aliqͣ nō ꝓpt̓ ſe: ſed ꝓpt̓ aliud.Quia gͦ holocauſta digniora erant de quibus tn̄ dicit ꝙnō placuerūt: gͦ multominus alia. Sed contra. qꝛ Leui.I. dicit̉ ꝙ adolebit ea ſacerdos ſuꝑ altare in holocauſtuꝫ⁊ ſuauē odorē dn̄o. Preterea ſi noluit ea: quare p̄cepithec ſibi offerri? Rn̄deo dicēdū eſt ꝙ hoc qd̓ deꝰ dicit ilila nolle poteſt duplitit̓ intelligi. Uno modo ꝙ non vultea ꝓ tꝑe iſto in quo adueniēte veritate ceſſat vmbra. vnde modo peccaret qͥ ea offerret. Alio mō ꝙ nō vult ea ꝓpter pctā offerētiū Eſa .1. Manus em̄ vr̄e ſanguīe plene7ſunt. ¶ Tertia reſponſio ⁊ quā apl̓s intēdit eſt. qꝛ iſta nūꝙͣ ẜm ſe placuerūt deo nec accepta fuerunt. ſed ꝓpt̓ duodicuntur accepta. Primo qꝛ erāt figura xp̄i cuius paſſiodeo accepta fuit. Nō em̄ delectabat in occiſione animalium ſed in fide paſſionis eius. Om̄ia em̄ in figura cōtingebāt illis .i. coꝝ. 10. Secundo vt nos ab ydolatria reuocaret ꝑ iſta ſacrificia. vn̄ in pͥma legis datiōe nulla ſitmentio de ſacrificijs: ſed tm̄ poſtꝙͣ fecerūt vitulū. VndeIere. 7. Nō ſum locutꝰ cū patribꝰ vr̄is ⁊ nō p̄cepi eis indie quā eduxi eos de terra egypti de verbo holocauſtorū ⁊ victimnarū. ¶ Deinde cū dicit: Tunc dixi ⁊cͣ. Proſequit̉ de approbatiōe noui teſtamēti. ⁊ ẜm glo. ſic legitTūc ſcꝫ quādo aptaſti corpꝰ mihi. ſcꝫ in conceptiōe dixiid ē venire ꝓpoſui. ſcꝫ ad paſſionē. 1. Io. 5. Hic eſt qͥ vēitꝑ aquā ⁊ ſanguinē ieſus xp̄s. Vel meliꝰ eſt ꝙ referat̉ adaduentū in mūdū ſic. Tūc. ſcꝫ qn̄ holocauſta nō placuerunt tibi dixi venio ꝑ incarnationē Ioh̓. 16. Exiui a pr̄e⁊ veni in mundum. Et hoc vt offerā me ad paſſionē. Etideo dicit Ecce. Sed nunqͥd iſtud ſacrificiū erit acceptūCerte ſic quia in capite libri ſcriptū eſt de me. Iſte libereſt xp̄s ẜm humanā naturā in quo ſcripta ſunt oīa neceſſaria homini ad ſaluteꝫ Eſa. 8. Sume tibi librū grandēCaput aūt xp̄i eſt deꝰ. 1. coꝝ. 11. In capite gͦ libri. id ē inordinatione dei qͥ eſt caput xp̄i qͥ eſt liber: ſcriptū eſt ꝙ filius dei incarnari deberet ⁊ mori. Uel liber id eſt pſalteriū cuius pͥmus pſalmꝰ eſt de xp̄o. Ul̓ melius liber viteqͥ nihil alid̓ eſt ꝙͣ noticia quā deꝰ habet de p̄deſtīationeſanctoꝝ qͥ ſaluant̉ ꝑ xp̄m. Ergo in iſto libro ſcriptuꝫ ē deme. qꝛ ſcī ꝑ me p̄deſtinati ſunt Eph̓. 1. Elegit nos in ip̄oante mūdi ꝯſtitutionē Ro. 8. Quos p̄ſciuit ⁊ p̄deſtīauitꝯformes fieri ymaginis filij ſui. Si gͦ p̄deſtinatio diciturliber: manifeſtū eſt ꝙ xp̄s caput eſt libri Apoc̄. 21. Quinō ſūt ſcripti in libro vite agni. Qui ſimplicit̓ eſt p̄deſtinatꝰ Ro. 1. Qui p̄deſtinatꝰ eſt filiꝰ dei in virtute. Ergoin capite libri .i. in me ẜm diuinā naturā ſcriptū ē de meẜm naturā humanā: vt faciā volūtatē ſcꝫ tuā .i. hoc p̄ordinatū ē vt ꝑ gr̄aꝫ tuā faciā volūtatē tuā offerēdo meip̄ꝫad redēptōꝫ hūani generꝭ. ¶ Deinde cum dic̄. Suꝑiꝰ dicēs ⁊c. expoit auctoritatē p̄miſſam ⁊ circa hoc facit duo.Prīo em̄ aſſignādo ordīeꝫ dicēdoꝝ pōit dr̄aꝫ int̓ nouuꝫ⁊ vetꝰ teſtamētū. Scd̓o expōit ſpāſit̓ qd̓dā ſuppoſituꝫ inauctoritate ibi In qua volūtate ⁊c. Dictū ē aūt ꝙ duo tāgebant̉ in auctoritate allegata. Vnū qd̓ ꝑtīet ad re ꝓbationē veterꝭ teſtamēti Alid̓ āt ad approbatiōꝫ noui teſtamēti Reprobat̉ āt vetꝰ teſtamētū dupl̓r. tū qꝛ deꝰ ſacrificia eiꝰ nō vult. tū qꝛ ſibi nō placēt. ⁊ ſic dauid ꝓph̓a dicēs ſuꝑiꝰ .i. in pͥncipio. qͥd dic̄? Quia hoſtias ⁊ olatiōes⁊ holocauſtomata ⁊ ꝓ pctō noluiſti ⁊c. Eſa. i. Holocau-

X iij