Explanatio ſancti Thome

ſubſtātiā non contraxit peccatū originale. et ideo nō fuit debitor illius ſtatuti Gen̄. 2. In quacunqꝫ die comederis ex eo morte morieris. Sed ꝓpria volūtate mortē aſſumpſit. Ioh̓. 10. Nemo tollit a me auimā meā ⁊c. Ideodicit ꝙ oblatus eſt Eſa. 53. Oblatus eſt quia ipſe voluitEt. i. Pe. 3. Chriſtus ſemel pro peccatis noſtris mortuus eſt. Secundo differt quia mors nr̄a eſt effectus peccati Ro. 6. Stipendia peccati mors eſt. Sed mors xp̄ieſt deſtructiua peccati. Ideo dicit Ad multoꝝ exhauriēda peccata. id eſt remouēda. Nec dicit omniuꝫ. qꝛ morsxp̄i ⁊ ſi ſit ſufficiēs ꝓ omnibꝰ non tn̄ habet efficaciā niſiꝙͣtū ad ſaluandos. Nō em̄ oēs ſubijciūtur ei per fidē etbona opera. ¶ Quantū ad ſecundū dicit. Secūdo autēſine peccato ⁊c. De ſecundo aduentu dicit duo. Primoponit differentiā eius ad primū. qꝛ ſecūdus erit ſine peccato. in primo em̄ ⁊ ſi peccatū nō habuerit tamē venit inſimilitudinem carnis peccati Ro. 8. Item in primo factus eſt hoſtia pro peccato. 2. coꝝ. 5. Eum qui peccatuꝫnon nouerat pro nobis peccatum fecit. In ſecundo veroiſta non erunt. ideo dicit ꝙ apparebit ſine peccato. Secundo ponit illud quod eſt propriū ſecundo aduētui. qꝛnon apparebit vt iudicetur ſed vt iudicet remunerās ꝓmeritis. Vnde dicit ꝙ apparebit Et quidē licet omnibꝰetiā his qui eū pupugerunt ſcd̓m carnē. tn̄ ẜm diuinitatem ſolū electis expectantibus eū ꝑ fidē in ſalutē eorumEſa. 30. Beati omnes qui expectant eum. Phil̓. 3. Saluatorē expectamus dominū ieſum xp̄m qͥ reformabit corpus humilitatis noſtre: cōfiguratū corpori claritatis ſueCapitulū decimū.Mbrā em̄ habens lex futuroruꝫbonorū non ip̄am ymaginē rerūper ſingl̓os annos eiſdē ipſis hoſtijs quas offerūt indeſinēter nūqͣꝫ poteſt accedentes perfectos facere. Alioquin ceſſaſſent offerri: ideo ꝙ nullā haberētvltra conſcientiā peccati cultores ſemel mūdati: ſed in ipſis cōmemoratio peccatorumper ſingulos annos fit. Impoſſibile em̄ eſtſanguinē thauroꝝ ⁊ hyrcoꝝ auferre peccataIdeo ingrediens mundū dicit. Hoſtiā ⁊ oblationē noluiſti: corpus autē aptaſti mihi.Holocauſtomata ⁊ pro peccato nō tibi placuerunt. Tunc dixi. Ecce venio. In capitelibri ſcriptū eſt de me: vt faciā deus volūtatem tuā. Superius dicens: quia hoſtias etoblationes ⁊ holocauſtomata ⁊ pro peccato noluiſti. nec placita ſunt tibi q̄ ſcd̓m legēofferuntur tunc dixi. ecce venio: vt faciā deus voluntatē tuā. aufert primū vt ſequensſtatuat. In qua voluntate ſanctificati ſumꝰꝑ oblationē corporis xp̄i ieſu ſemel. Et oīsquidem ſacerdos preſto eſt quottidie miniſtrans et eaſdem ſepe offerens hoſtias quenon poſſunt auferre peccata. Hic auteꝫ vnāpro peccatis offerens hoſtiā in ſempiternūſedet in dextera dei: decetero expectans donec ponant̉ inimici eius ſcabellū peduꝫ eiꝰ:

Una em̄ oblatiōe cōſummauit in ſempiternum ſanctificatos. Conteſtatur autē nos etſpirituſſanctus. Poſtqͣꝫ em̄ dixit. hoc auteꝫteſtamentū quod teſtabor ad illos poſt dies illos dicit dn̄s. dabo leges meas in cordibus eoꝝ: et in mentibus eoꝝ ſuperſcribameas. et peccatoꝝ ⁊ iniquitatū eoꝝ iam nō recordabor amplius. Ubi autē hoꝝ remiſſio:iam non eſt oblatio pro peccato.Supra apoſtolus conſideratis hijs que agunt̉ in vtroqꝫteſtamento on̄dit preeminentiā noui teſtamenti ad vetꝰ:hic ꝓbat vnū quod ſuppoſuit. ſcꝫ ꝙ vetꝰ nō poterat mūdare peccata. ⁊ hoc eſt vltimū illoꝝ quinqꝫ que premiſerat de xp̄o. Et circa hoc duo facit. Primo em̄ oſtēdit defectum veteris teſtamenti circa abolitionē culpe. Secūdo ex hoc comparat ſacerdotē noui teſtamēti ad ſacerdotem veteris teſtamēti ibi Om̄is quidē ſacerdos ⁊c. Iterum prima in duas. Primo em̄ ꝓponit quod intendit:Secūdo ꝓbat̉ ꝑ auctoritatē ſcripture ibi. Ideo ingrediens mundū ⁊c. Itē prima in duas. Primo em̄ ꝓpōit intentū ſuū. Secūdo ꝓbat ibi. Alioquin ceſſaſſent ⁊c. Circa primū ſciendū eſt ꝙ apoſtolus ex conditiōe ⁊ ritu veteris legis cōcludit ip̄m defectū. Per peccatū aūt ſit priuatio futuroꝝ bonoꝝ. ⁊ ideo quaſi illud peccatū pertineat ad bona futura. ſcꝫ celeſtia. ad illa bōa ſe habet lex vetus ſicut vmbra ad corpus. ſꝫ noua lex ſicut ymago Umbra aūt ⁊ ymago ꝙͣtū ad hoc cōueniūt qd̓ vtrūqꝫ rep̄ſentat. Sed vmbra in cōmuni. ymago vero in ꝑticulari ⁊ ꝙͣtum ad naturā indiuidui ⁊ in ſpeciali. Sic etiā noua lexquantū ad bona futura repreſentat. Primo qꝛ in verbisnoui teſtamēti fit expreſſa mētio de bonis futuris ⁊ ꝓmiſſio non aūt in veteri: ſed tm̄ de carnalibus. Secundo qꝛvirtus noui teſtamenti conſiſtit in charitate que eſt plenitudo legis. Et iſta charitas licet ſit imꝑfecta rōe fideicui inheret: tn̄ eſt ſimilis charitati patrie. Und̓ noua lexdicitur lex amoris. Et ideo dicitur ymago. quia habꝫ ſimilitudinē exp̄ſſam bonoꝝ futuroꝝ: ſed lex vetus illā repreſentat per quedā carnalia ⁊ valde a remotis. Et ideodicitur vmbra Col̓. 2. Que ſunt vmbra futuroꝝ Hec eſtergo conditio veteris teſtamenti: ꝙ habet vmbram futuroꝝ nō reꝝ ymaginē. Ritus autē erat ꝙ per ſingulosannos offerebant in feſto expiationis eaſdē hoſtias. ſcilicet ſanguinē hyrtoꝝ ⁊ thauroꝝ pro eodē. ſcꝫ ꝓ peccatoſicut patet Leui. 23. Ex his duobus concludit intentumſcꝫ ꝙ lex habens vmbrā futuroꝝ bonoꝝ nō rerū ymaginē non poteſt facere perfectos accedentes. ſcꝫ pontificeseiſdem hoſtijs quas offerunt per ſingulos annos. ſupra7. Neminē ad perfectū adduxit lex. Sed iſta perfectioreſeruatur noue legi que cōſiſtit in charitate que eſt vinculum perfectionis. Col̓. 2. Ideo dicit̉ Mat. 5. Eſtoteergo ꝑfecti. ¶ Deinde cū dicit. Alioquin ceſſaſſent ⁊c̄.Probat ex duobus intentū. ⁊ primo ex ritu. Secūdo exconditione oblatoꝝ ibi. Impoſſibile em̄ ⁊cͣ. Ad ꝓbandūautē ꝙ lex non mundabat perfecte aſſumit duo. Primūeſt ꝙ in ipſa fiebat frequēs reiteratio earundē hoſtiarum⁊ eſt ratio talis. Cultores ſi fuiſſent per eaſdē hoſtias ſeruel mundati. quia non haberent vltra conſcientiā peccati: ceſſaſſent offerre. Et ſi nō ceſſaſſent: offerre indigerētNunc aūt nō ceſſabāt. qꝛ vt dictū eſt per ſingl̓os annoscaſdē hoſtias offerebant. Quia ergo non ceſſabāt idemſemꝑ offerre ſignū eſt ꝙ nō mūdabāt̉ Mat. 9. Nō ē opꝰvalētibꝰ medicus ſꝫ male habētibꝰ. Sꝫ ꝯtra qꝛ poſſꝫ diciꝙ rō nō ē efficax. Poſſꝫ em̄ dici ꝙ mūdabat illa oblatis