in epiſtolam ad Hebreos II

¶ Conſequenter cū dicit. Dilexiſti. ⁊cͣ. bonitatē regētiscomendat. Quidā em̄ ſeruant equitatē nō tamē ꝓpteramorē iuſticie ſed magis ꝓpter timorē vel gloriā vel metum: ⁊ tale regimen nō durat. Sed iſte ſeruat eqͥtatē propter amorē iuſticie. Dicit ergo. Dilexiſti iuſticiam. ⁊cͣ.Quaſi dicat. Hoc ꝙ virga eſt equa ⁊ directa: hoc eſt qꝛdilexiſti iuſticiā. Sap̄. pͥmo. Diligite iuſticiā qui iudicatis terrā. Nō aūt ē iuſtus qui nō amat iuſticiam. Mat. 5Beati qui eſuriunt ⁊ ſitiunt iuſticiam ⁊c. Sed aliqui qͥdem diligunt iuſticiā ſed ſunt remiſſi in correctiōe iniqͥtatis. ſed xp̄us odit .i. reprobat iniqͥtatem. p̄s. Iniquosodio habui. Sap̄. 14. Similiter odio ſunt deo impius ⁊impietas eiꝰ. Eccl̓. 12. Altiſſimus odio habet peccatoreſ⁊ miſertus ē penitentibꝰ. ¶ Deinde cum dicit. Propterea vnxit te deꝰ ⁊c. on̄dit xp̄i idoneitatē ad exequendum⁊ gubernandū vbi dubitatio ē de hoc qd̓ dicit ꝓpterea.⁊c. In verbis iſtis agit̉ de ſpūali vnctōe q̄ xp̄s repletꝰ ēſpū ſcō. Nunqͥd em̄ iō repletꝰ ē qꝛ dilexit iuſticiā. Ergomeruit gr̄am qd̓ ē ꝯtra illud Ro. 11. Si ex oꝑibꝰ iā nonex gr̄a: ⁊ hec ē rō cōis. Sꝫ ſpāliter ad ꝓpoſituꝫ qꝛ xp̄s inip̄a ꝯceptōe fuit plenꝰ ſpū ſcō. Io. 1. Plenū gr̄a ⁊ veritate. Nō ergo meruit. Rn̄deo. hic ē cauēdus error origenis. Voluit em̄ ꝙ oēs ſpūales creature etiā aīa xp̄i a pͥncipio create fuerūt ⁊ ẜm ꝙ plus vel minꝰ adheſerūt deovel diuerterūt ab ip̄o ꝑ libertatē arbitrij ſui facta ē diſtinctio inter angelos ⁊ etiaꝫ aīas. Un̄ dicit in pyarchon ꝙaīa xp̄i qꝛ vehementiꝰ adheſit deo diligēdo iuſticiā propterea meruit hoc. Sꝫ hoc ē hereticū dicere ꝙ ſcꝫ q̄cūqꝫaīa vel etiā aīa xp̄i creata fuerit an̄ corpus. qd̓ etiā ſpāleꝫrōnem in xp̄o hꝫ qꝛ in pͥmo inſtanti ſimul creata fuit aīa⁊ formatū corpꝰ ⁊ totū ē aſſūptuꝫ a filio dei. Quid ergodicit ꝓpterea. Una glo. videt̉ ſentire cū origene. Sed ſivolumꝰ eā ſaluare dicemꝰ ꝙ in ſcriptura d̓r aliquid fieriqn̄ innoteſcit ſicut cū dr̄ Phil̓. 2. Factꝰ ē obediens. ⁊cͣ.Propter qd̓ ⁊ deꝰ exaltauit illū ⁊ dedit illi nomen ⁊cͣ.Nunqͥd xp̄s merito paſſionis meruit eē deꝰ. Abſit. Hicem̄ ē error fotini. Dicēdū ē ergo ꝙ xp̄m eē deuꝫ exceditom̄e meritū ſed ꝑ paſſionē meruit ꝙ manifeſtet̉ vbiqꝫ eēdeū: ⁊ qd̓ deꝰ dederat illi tale nomē ⁊c. Ita hoc qd̓ dicithic. Propterea vnxit te deus ⁊c. vt ſit ſenſus. Et hoc ꝙtu dilexiſti iuſticiā: meruiſti ꝙ hoc innoteſcat. Vel alit̓ ⁊melius ita ꝙ ly ꝓpterea nō dicat cām meritoriā ſꝫ finalem. Quaſi dicat. Ad hoc ꝙ illa haberes ſcꝫ thronū ꝑpetuū virgā directiōis ⁊c. q̄ dicta ſunt: ꝓpterea vnxit tedeus oleo ſcꝫ ſcīficatiōis qd̓ dn̄s mādauit fieri. Exo. 30.quo vngebātur vaſa ⁊ ſacerdotes. Leuit̓. 8. et. 9. Et reges vt pꝫ de dauid. 1. Regꝭ. 16. et ſalomone. tertij Re.I. Itē ꝓph̓e: vt pꝫ de heliſeo. tertij Re. 19. Sꝫ quare fiebat iſta ſcīficatio per vnctionē. Rō ē lr̄alis. Hoīes enimorientales ꝓ celebritate vngebant̉ ne cōſūmerent̉: eo ꝙſunt in regione multū calida. Pauꝑes etiā vngebāturad feſtiuitatē. 4. Reg. 4. Nō habeo ancilla tua niſi parum olei qua vngar. In ſcriptura aūt diuina tradunt̉ nobis ꝑ modū quo hoīes ſolent vti. Quia ergo tunc vngebant̉ hoīes vel ꝓpter celebritatē feſti vel celebritatē ꝑſone. iō ad oſtēdēduꝫ excellentiā xp̄i dicit eū vnctū oleo exultatiōis. Ip̄e em̄ ē rex. Eſa. 32. Ecce ī iuſticia regnabitrex Et. 33. Dn̄s em̄ iudex noſter. dn̄s legifer nr̄. dominꝰrex nr̄ ip̄e veniet ⁊ ſaluabit nos. Eſt etiaꝫ ſacerdos. p̄s.Tu es ſacerdos ī eternū ẜm ordinē melchiſedech. Fuitetiā ꝓph̓a. Deutero. 18. Prophetā de gēte tua ⁊ de fratribus tuis ſicut me ſuſcitabit tibi dn̄s. Et conuenit ſibivngi oleo ſanctificatiōis ⁊ exultatiōis. Ab ip̄o aūt ſuntſacr̄a que ſunt vaſa gr̄e. Eſa. 22. Suſpendā ſuꝑ eū oēmgloriā domus pr̄is eiꝰ vaſoꝝ diuerſa genera ⁊c. Conuenit etiā iſta vnctio xp̄ianis. Sūt em̄ reges ⁊ ſacerdotes

1. Pet̓. 2. Vos eſtis genus electū regale ſacerdotium.Apoc̄. 5. Feciſti nos deo nr̄o regnū ⁊ ſacerdotes. Itemhabēt ſpm̄ ſanctū qui ē ꝓphetie ſpūs. Ioelis. 2. Effundam de ſpū meo ſuꝑ omnē carnē ⁊c. ⁊ iō omnes vncti ſūtinuiſibili vnctiōe. 2. Coꝝ. 1. Qui aūt cōfirmat nos vobiſcum in xp̄o ⁊ qui vnxit nos ⁊ qͥ ſignauit nos .1. Io. 2.Uos vnctionē habetis a ſcō ⁊ noſtis oīa. Sꝫ q̄ cōparatio ē inter xp̄m vnctū ⁊ xp̄ianos vnctos; Iſta ſcꝫ qꝛ ipſehabet eā pͥncipaliter ⁊ pͥmo: nos autē ⁊ alij ab ip̄o effuſāp̄s. Sicut vnguētum in capite ⁊c. Et iō dicit. Pre ꝑticipibus tuus. Io. pͥmo. De plenitudine eius oēs accepimus. Un̄ alij dicunt̉ ſancti. ip̄e vero ſanctus ſanctorum.Ip̄e em̄ ⁊ radix oīs ſcītatis. Dicit aūt oleo leticie vl̓ exultationis: qꝛ ex iſta vnctione ꝓcedit ſpūalis leticia. Ro.14. Nō ē regnū dei eſca ⁊ potus ſed iuſticia ⁊ pax ⁊ gaudium in ſpiritu ſancto. Gal̓. 5. Fructus autē ſpūs ē charitas pax ⁊ gaudiuꝫ. p̄s. Vt exhilaret faciē in oleo. Eſa.61. Oleum gaudij ꝓ luctu ⁊cͣ. Illud auteꝫ qd̓ bis dicit.deus deus. dupliciter exponit̉. Uno mō ꝙ repetat̉ noīatiuus caſus: vt ſit ſenſus. Unxit te deꝰ ꝑ ſeip̄m deū: nosaūt per te mediatorē dei ⁊ hoīm hoīem xp̄m. 2. Pet̓ 1.Per quē magna et p̄cioſa nobis ꝓmiſſa donauit. Aliomodo quia ẜm Augu. in glo. alterū ē noīatiui caſus alterū vocatiui vt ſit ſenſus. O xp̄e qui es deꝰ filius: deuſpater vnxit te ⁊cͣ. ⁊ ꝙ dꝫ ſic exponi magis patet in grecoSed cū xp̄s nō ſit vnctꝰ ẜm ꝙ deꝰ qꝛ ſic nō cōuenit ſibirecipere ſpm̄ ſcm̄ ſed magis alijs dare. Scd̓a expoſitionō videtur eſſe vera. Reſpondeo dicendū ē ꝙ idē ī perſona ⁊ deꝰ ⁊ hō tn̄ vnctus ē inquantū hō. Et cū d̓r o deꝰ⁊c. ⁊ vngens ē deus ⁊ hō ⁊ vnctus ſil̓r ē deus ⁊ homo.⁊ vnum cum ip̄o in perſona.Lectio quinta.T tu in principio domine terrā fundaſti: ⁊ opera manuū tuaꝝ ſūt celi.Ip̄i peribunt: tu autem ꝑmane bis⁊ omnes vt veſtimentū veteraſcent. Et velut amictū mutabis eos ⁊ mutabunt̉: tu autem idē ip̄e es ⁊ anni tui nō deficient.Supra premiſerat apl̓s quatuor in quibꝰ xp̄s excellit angelos ⁊ ꝓbauit duo illoꝝ ſcꝫ ⁊ ꝙ excedit eos qꝛ ē filius⁊ qꝛ ē heres: nunc ꝓbat tertiū ſcꝫ ꝙ excedit eos in virtute oꝑationis qꝛ ꝑ eū pater fecit ⁊ ſecula. Hoc aūt probatapl̓s ex auctoritate eiuſdem prophete: ⁊ circa hoc duo facit. Primo oſtendit virtutē oꝑationis inquātū ē creatorSecūdo quantū ad differentiam creatoris ad creaturamibi. Ipſi peribunt ⁊c. Circa primū duo facit: qꝛ pͥmo ponit creationē terre. Scd̓o celoꝝ ibi. Et oꝑa manuuꝫ ⁊c.¶ Sciendū ē autē circa primū ꝙ hoc pōt dupliciter legiUno mō vt ſit ſermo directus ad patrē vt ſit ſenſus. Tudn̄e ſcꝫ deus pater fundaſti terram in prīcipio .i. in filioqui ē principiū. Io. 8. Ego principiū qui ⁊ loquor vobisEt hoc tm̄ valet ac ſi dixiſſet. Tu fundaſti terrā ꝑ filiump̄s. Omnia in ſapīa feciſti. Filius aūt ē ſapīa genita: vtſupra dixit eū ſplendorem glorie. Et hoc qd̓ dicit hic reſpondet huic qd̓ ſupra dixit: per quē fecit ⁊ ſecula. Aliomodo ꝙ ſit ſermo directus ad filiū ſic. Et tu dn̄e ſcꝫ filifundaſti terram in principio ſcilicet temporis vel in pͥncipio ſcꝫ ꝓductionis rerum vt excludat opinionē dicentium corporalia nō fuiſſe creata cum ſpūalibus ſed poſt.Gęne ẜ pͥmo. In principio creauit deus celum ⁊ terram.¶ Sciendū eſt autē ꝙ tripliciter poteſt diſtingui terra a