in epiſtolam ad Titum III

Hec ſunt ⁊c. Dicit ergo. Et de his ſcꝫ que ad dei beneficia reprehenſionem peccatoꝝ. documenta fidei ⁊ moruꝫvolo te confirmare ſcꝫ alios. Iob. 4. Uacillantes cōfirmauerunt ſermones tui. ⁊c. Act̉. 15. Et confirmauerunteos. Et ratio huius eſt vt curent ⁊c. quod poteſt intelligi de prelatis. Quaſi dicat. Volo ꝙ confirmes viatoreſid eſt prelatos vt ipſi curent preeſſe his qui credunt deoſcꝫ fidelibus in bonis operibus. i. Pe. 2. Ex bonis operibus vos conſiderantes glorificent deum ⁊c. Matth̓. 5.vt videant opera veſtra bona ⁊ glorificent patrem veſtrū⁊cͣ. Hec verba ſunt bona: qꝛ de bonitate dei. Matth̓. 12.Bonꝰ homo de bono theſauro ꝓfert bona. Vtilia Eſa.48. Ego dn̄s deus tuus docens te vtilia.Lectio ſecunda.Tultas auteꝫ queſtiones ⁊ genealogias ⁊ contētiones ⁊ pugnas legis deuita. Sunt em̄ inutiles ⁊ vane. Hereticū hominē poſt vnam ⁊ ſecundaꝫcorreptioneꝫ deuita. ſciens quia ſubuerſuseſt qui eiuſmodi eſt: ⁊ delinquit cum ſit proprio iudicio condemnatus. Cum miſero adte arthemā aut tychicuꝫ feſtina ad me venire nicopolim. Ibi enim ſtatui hyemare. Zenam legiſperitum ⁊ apollo ſollicite p̄mitte:vt nihil illis deſit. Diſcant autē ⁊ veſtri bonis operibus preeſſe ad vſus neceſſarios vtnon ſint infructuoſi. Salutant te qui mecuꝫſunt omnes. Saluta eos qui nos amant infide. Gr̄a dei cum omnibus vobis Amen.Supra apl̓us docuit Titum qualia ad inſtruſtioneꝫ populi ꝓpͥonat: nunc oſtendit que vitet in doctrina. Et primo facit hoc. Secundo ſcribit quedaꝫ familiaria ibi. Cūmiſero ⁊c. Item pͥma in duas. qꝛ pͥmo oſtēdit quomō vitet inutila ⁊ aliena dogmata. Secūdo quomō vitet hereticos ibi. Hiereticum ⁊c. Circa pͥmum duo facit. quia primo oſtendit que ſunt vitanda in ſua doctrina. Secundorationem aſſignat ibi. Sunt em̄ ⁊c. ¶ Rotandū eſt autēcirca primū ꝙ ad eum qͥ ꝓfitet doctrinā alicuius ſcientiepͥmo pertinet vt ſatiſfaciat. queſtionibus que mouent̉ inilla. Secundo vt ꝑ ſe aliqua tractet. Tertio vt diſputetcum reſiſtentibus. Et quarto ꝙ doceat quid circa eaꝫ ſitvitandum. In alijs autē ſcientijs nullus ſapiens cuilibet queſtioni reſpondet. ſed tantū ad eas que pertinentad ſuam ſcientiam. Ita doctor veritatis non debet cuilibet queſtioni reſpondere. Stulticia em̄ ſapientie opponitur. Hec autē doctrina eſt ſapientie. Deut̓. 4. Hec em̄ſapientia veſtra ⁊ intellectus coram populis ⁊c. Queſtiones ergo aduerſantes intentionibus doctrine iſtiusſtulte ſunt. aduerſant̉ aūt ei illa que ſunt indiſciplinabilia. Iob. 34. Iob autē ſtulte locutus eſt: ⁊ verba illiꝰ nōſonant diſciplinam ⁊cͣ. Itē quādo manifeſtū ꝓponit̉ vtdubium ſcꝫ quecūqꝫ debet aliquis ꝑ ſe tenere in ſcientiaEt hec ſunt que ſpectant ad inſtructionē fidei ⁊ eruditionem moꝝ. ⁊ quedā ſunt que debet vitare. Unde dicit.genealogias. Ponunt̉ em̄ genealogie in ſcpͥturis ꝓpt̓myſteria ⁊ ꝓpter intellectū hiſtorialē. In reſiſtendo impugnantibus debet vitare contentiones ⁊ pugnas. Qn̄em̄ ē diſputatio ad inquiſitionē veritatis eſt laudabile:ſed qn̄ eſt ad oſtendendū quid ſit tenendū ⁊ qͥd vitandū:tales ſunt vitande. ꝓuer. 20. Honor ē homini qui ſeꝑatſe a contentionibꝰ ⁊c. 2. Ti. 2. Noli verbis contendere.

Pugne legis ſunt que non ex vitio diſputantiū: ſed queoriunt̉ ex contrarietate in ſcriptura vel rationibꝰ contrarijs. Sed nunquid huiuſmodi ſemꝑ ſunt vitande? Dicēdum eſt in ſcpͥtura ſacra ẜm veritatem nihil eſt contrariū.Sꝫ ſi alibuid apparet contrarium. Vel eſt qꝛ non intelligitur. Ul̓ qꝛ corrupta ſunt vitio ſcriptoꝝ quod patet ſpecialiter īnumeris ⁊ genealogijs. Et hͦ ideo qꝛ determa inari nō poſſunt vult ꝙ vitent̉. Et hoc iō qꝛ inutiles ſūt. Etdoctor ad duo intendere dehet. ſcꝫ ad vtilitatē ⁊ ad veritatem. ꝓuer. 8. Ueritatē meditabit̉ guttur meū ⁊c. Eſa.48. Ego dn̄s deus tuus docens te vtilia. Non eſt ergointromittendū ſe de niutilibus et que nō habent ſolidāveritatem. Scire em̄ ſingularia vt ſunt genealogie noneſt ad ꝑfectionē intellectus nec ad inſtructionē moꝝ necfidei. Et ſunt vane: qꝛ non habent ſolidā veritatē. ¶ Deinde cum dicit. Hereticum ⁊c. oſtendit qui ſunt vitandiinter hoīes. et pͥmo oſtendit ꝙ heretici. Secūdo oſtēditrationē huius ibi. Sciens qꝛ ⁊c. Dicit ergo hereticumhominē ⁊c. Ubi notandū eſt quid faciat eſſe hereticū. ⁊accipienda eſt pͥma ratio huius noīs hereticus. Nō em̄dicit̉ a diuiſiōe: ſed ab electione vt dicit hieronymꝰ. Ingreco em̄ hereſis dicit̉ electio. Vnde hereticus id ē electiuus quaſi ꝑtinaciter adherens ſecte alicuius quā eligit. Vnde ſciendū eſt ꝙ om̄is hereticus eſt errans. ⁊ nōecōuerſo ꝓpter duo. Primo ex parte materie circa quāerrat. puta ſi non eſt circa fineꝫ vite humane: vel circa idqd̓ ad fidem ꝑtinet ⁊ bonos mores. Talis em̄ ſic erransnō eſt hereticus. Si vero erraret circa ea que ſunt ad finem vite humane ſemꝑ eſt hereticus. Et dico finem vitehumaue: qꝛ apud antiquos erant ſecte ponentes diuerſum finem fidei. vt patet de ſtoycis ⁊ epicuris: Et ſic ſialiquis diceret deum non eſſe trinū ⁊ vnum ⁊ fornicationem non eſſe peccatum eſt hereticus. ¶ Secūdo ex ꝑteelectionis: qꝛ eligens ſi non eſt pertinax: ſed eſt paratuscorrigi ẜm eccleſie determinationē. ⁊ ſic non eſt ex malicia: ſed ex ignorantia non eſt hereticus. Hunc gͦ deuitaꝓpter ꝑiculum. 2. Ti. 2. Sermo eorum vt cancer ſerpitItem nec aliquis cōmunicet peccatis eoꝝ ne videat̉ eisconſentire. 2. Io. ca. vnico. Si qͥs venerit ad vos ⁊ hācdoctrinam non affert ⁊c. Item ꝓpter penā. Numeri. 16.Recedite a tabernaculis hominū impioꝝ: ⁊ nolite tangere que ad eos pertinent ⁊c. Vult tn̄ ꝙ moneat̉. ⁊ ſi nōdimittit tunc eſt hereticus ⁊ vitādus. Et dicit poſt pͥmā⁊ ſecundam correptionē. Sic em̄ ſit in eccl̓ia in excōmucationibꝰ. Et ratio eſt qꝛ errantis numerꝰ omnis rei habet pͥncipium mediū ⁊ fineꝫ. Ideo accipit̉ vt ſufficiēs adomnia. 2. Corin. vltīo. Ecce iam tertio hoc venio ad voſ⁊c. Item ꝓpter ꝑfectionē numeri ternarij. Ratio auteꝫdeuitationis eſt qꝛ cuꝫ errante agendū a pͥncipio vt corrigat̉. Matth̓. 9. Nō eſt opus valentibꝰ medicꝰ: ſꝫ malehabentibꝰ ⁊cͣ. Et iō nō eſt dimittendū qͦuſqꝫ videat̉ ſi curari poterit. ſꝫ ſi nō pōt ſanari tunc eſt dimittendꝰ Luc̄.19. Ex ore tuo te iudico ſerue neꝙͣ. ¶ Dein̄ cū dicit. Tūmiſero ⁊c. ſcribit quedā familiaria. Et pͥmo quedā diſponenda circa ip̄m. Secūdo epl̓am terminat in ſalutē. Dicit gͦ. Cū miẜo ⁊c. Hi duo diſcipl̓i erāt apl̓i. Alios miſitqꝛ volebat ꝙ titus iret ad eū nec det̓minat ei tempꝰ: ſedlocū. eo eī idiguit ī adiutoriū p̄dicatiōis. voluit tn̄ p̄mitti arthemā ⁊ on̄dit qͥd de eis diſponat. Scd̓o obieciōi reſpōdet ibi. Diſcāt aūt ⁊ vr̄i ⁊cͣ. Apollo iſte d̓ qͦ Act̉. 19.erat ep̄us corinthioꝝ ꝓpter quoꝝ culpam dimiſit eos ⁊iuit cretam ad thitum. ſed correctis corinthijs apl̓us reuocat euꝫ. Uocat autē zenam legiſperitum licet ⁊ apollo eſſet valde doctus: qꝛ in iudaiſmo habuit hanc dignitatem. Ratio autē quare iſtos vult p̄mitti ⁊ non thitumeſt qꝛ thitus neceſſarius erat apud cretam ꝓpter epiſco-

aa