in epiſtolam ad Titum III

Infirmitatē ꝓpriam. ꝓuer. 18. Cum obſecrationibus loquit̉ pauper. Quādoqꝫ cum imperio conſiderādo auctoritatem cōmiſſam. 2. Corin. vltimo. An experimentumqueritis eius qui in me loquit̉ chriſtus. Uel cum manſuetudine ad bonos. cū auſteritate ad obſtinatos. habetautē moneri vt cum imperio arguat: quia naturaliter fuit mitis. 1. Ti. 4. Nemo adoleſcentiaꝫ tuam contēnat.Capitulum tertiū.Mmone illos principibus ⁊ poteſtatibꝰ ſubditos eſſe. dicto obedire. ad omne opus bonuꝫ paratos eſſe: Nemineꝫ blaſphemare:non litigioſos eſſe: ſed modeſtos: omnē oſtēdentes manſuetudinem ad om̄es hominesEramus em̄ aliquando ⁊ nos inſipientes ⁊increduli: errantes: ſeruientes deſiderijs etvoluptatibus varijs: in malicia et inuidiaagentes odibiles: odientes inuicem. Cumautem benignitas ⁊ humanitas apparuit ſaluatoris noſtri dei: non ex operibus iuſticieque fecimus nos: ſed ẜm miſericordiaꝫ ſuāſaluos nos fecit per lauacrum regenerationis ⁊ renouationis ſpūſſancti: quem effuditin nos abunde ꝑ ieſum chriſtum ſaluatoreꝫnoſtrum. vt iuſtificati gratia ipſius heredeſſimus ẜm ſpem vite eterne. Fidelis ſermoeſt. Et de his volo te cōfirmare vt curēt bonis operibꝰ preeſſe qͥ credunt deo. Hec ſuntbona ⁊ vtilia hominibus.Supra apoſtolꝰ poſuit particulares admonitiones ꝑ tinentes ad ſingulos ſtatus: hic ponit generales ad omēsEt pͥmo ponit ipſas. Secundo rationem ipſaꝝ ibi. Eramꝰ ⁊c. Tertio inducit titū ad vtrorūqꝫ predicationē ibi.Et de his volo te. ⁊c. Circa primū duo facit. quia pͥmomonet om̄es qualiter ſe habeant ad ſuperiores. Secundo quomō ad equales ibi. Neminem blaſphemare. ⁊cͣ.Item pͥma in duas. qꝛ pͥmo oſtēdit ꝙ ſuperioribꝰ debētſubditi reuerentiā ſubiectionis. Secundo obedientiaꝫiuſſiōis ibi. Dico obedire ⁊c. Dicit ergo. dixi de quo moneas predictos: ſed admone illos id eſt om̄es. pͥncipibꝰid eſt maioribꝰ ſcꝫ regibꝰ ⁊ huiuſmodi. ⁊ ptātibus: ideſtalijs officialibꝰ ⁊c. 1. Pe. 2. Subiecti eſtote om̄i hūanecreature ꝓpt̓ deū ſiue regi tanꝙͣ p̄cellēti: ſiue ducibꝰ tāqͣab eo miſſis ⁊c. Ro. 13. Om̄is aīa poteſtatibꝰ ſublimioribus ſubdita ſit. Et hec monitio neceſſaria eſt pͥmo adtollendū errorē circa iudeos qͥ dicūt non eſſe obediendūmandatis hoīm. Secūdo vt nullā inquietudinē facerētin eccl̓ia. Tertio tenent̉ ad obediētiā iuſſionis. Heb̓. vl̓timo. Obedite prepoſitis veſtris ⁊ ſubiacēte eis ⁊c. Etdicit. Dicto id eſt ad ſoluꝫ verbum preſidis. 1. Reg. 15.Melior eſt em̄ obediētia ꝙͣ victime ⁊c. 2. theſſal̓. 3. Siquis non obedierit verbo nr̄o ꝑ epl̓am hunc notate ⁊c.Non ſolū aūt eſt neceſſaria ꝓmptitudo: ſꝫ diſcretio. Un̄dicit. ad om̄e opus bonū: alioquin nō eſſet obedienduꝫ.Tūc em̄ magis deo obediendū eſt qͦ maior eſt. Act̉. 4.Si iuſtū eſt in conſpectu dei vos potius audire ꝙͣ deumiudicate. Vnde milites nō tenent̉ obedire in bello iniuſto. ¶ Deinde cū dicit. Neminē ⁊c. oſtendit̉ qualiter ſehabeant equales. Et pͥmo qͦ ad vitationē mali. Secūdo

quo ad operationeꝫ boni ibi. Sed modeſtos ⁊c. Monetautē eos ſpecialiter de verbis: quia in primitiua eccleſiapauci peccabant factis. Uerbis autē aliquis peccat primo contra perſonam eius ſi ei improperia inferat. Undedicit. Neminē blaſphemare. Sed contra. quia blaſphemia eſt relatio criminis in deum. Non ergo eſt blaſphemia in ꝓximū. Reſpondeo inquantū dilectio ꝓximi refertur in dilectionem dei. ⁊ honor proximi in honorē deiſic ⁊ eius improperiū eſt in deum. Sumit̉ ergo hic blaſphemare ꝓ qualibet maledictione occulta vel manifeſta2. Pe .2. Sectas non metuūt introducere: blaſphemātes. Secūdo quis peccat contra res exteriores. Et ideodicit. Non litigioſos eſſe. Ubi eſtſciendum ꝙ tria ſuntgenera hominum. Quidā eorum ſunt virtuoſi ⁊ duo vitioſi. Quidaꝫ em̄ om̄ibus verbis auditis in nullo cōtriſtantur. ⁊ hi ſunt adulatores. Et quidam omni verbo reſiſtūt. ⁊ hi litigioſi ſunt. Contra hos loquit̉ hic. Ideo dicitur. 2. Ti. 2. Seruum autē dn̄i nō oportet litigare: ſꝫmanſuetum eſſe ad om̄es ⁊c̓. Prouer. 20. Honor eſt homini qui ſe ſeparat a contentionibus ⁊c. Sed mediū tenens vt quādoqꝫ delectet̉ verbis: quādoqꝫ contriſteturē virtuoſus. 2. Corin. 2. Si contriſtaui vos in epiſtolanon me penitet ⁊c. ¶ Deinde cum dicit. Sed modeſtos⁊cͣ. oſtendit quomō ſe habeant in operatione boni ⁊ primo in exterioribꝰ actibus dicēs. Sed modeſtos ⁊cͣ. Eſtauteꝫ modeſtia virtus ꝑ quam aliquis in omnibus exterioribus modum tenet vt non offendat cuiuſꝙͣ aſpectuꝫ.Phil̓. 4. Modeſtia veſtra nota ſit omnibus hominibꝰ.⁊cͣ. ꝓuer. 22. Finis modeſtie timor domini diuitie gloria ⁊ vita ⁊cͣ. Quanto autem quis eſt impetuoſior in interioribus affectibus: tanto refrenatur difficilius etiamin exterioribus. Talis autē eſt inter omnes affectus ire.Et ideo contra hoc ponit manſuetudinē que moderaturpaſſiones ire. Unde dicit. Omnem manſuetudinē oſtēdentes ad om̄es homines Matth̓. 11. Diſcite a me quiamitis ſum ⁊ humilis corde ⁊c. Iac. 1. In manſuetudiueſuſcipite inſitum verbuꝫ quod poteſt ſaluare animas veſtras. ¶ Deinde cū dicit. Eramus em̄ ⁊ nos ⁊c. aſſignatrationem predictorum ⁊ maxime huius vltimi ſcꝫ ꝙ ſintmanſueti. Poſſent em̄ dicere. quomō erimus manſuetiad infideles? quomō ad malos? Non em̄ hoc poſſumus.Reſpondet. conſidera te qualis fueris. Et ideo contralram optimū remedium eſt recogitatio fragilitatis ꝓprie.Et ideo pͥmo ponit ſtatum eorum preteritum. Secundooſtendit vnde venerunt ad ſtatum ꝑfectionis ibi. Cumautem benignitas ⁊c̄. Item primo ponit defectus pertinentes ad intellectum. Secundo ad affectum ibi. Seruientes ⁊c. Intellectus autē poteſt dupliciter deficere.Uel quia deficit a vera cognitione ſicut per ignorantiānegationis. Uel quia incidit in opinionē falſi. Uerū aūtin rebus diuinis dupliciter aliqui percipiunt. Quidaꝫem̄ ſolum per fidem. quidam preguſtando ꝑ lumen ſapientie ꝑ apertam aliquam cognitionem. Unde ꝙͣtum adſecundū dicit. Eramus inſipientes id eſt pͥuati iſta ſapientia Luc̄. 21. Dabo vobis os ⁊ ſapientiam ⁊c̄. Quantum ad primum dicit. Increduli id eſt infideles Ezech̓.2. Increduli ⁊ ſubuerſores ſunt tecū ⁊c. Ded et eramusincidentes in ꝯtrariā opinionē. Un̄ dicit. Errātes id eſtfalſum ꝓ vero tenētes. Eſa. 19. Errare fecerūt egyptūin om̄i oꝑe ſuo ⁊c. ¶ Dein̄ ponit ea q̄ ꝑtinēt ad corruptionē affectꝰ. ⁊ pͥmo ꝙͣtū ad ſe. Scd̓o ꝙͣtū ad alios ibi. Inmalicia ⁊c. Affectꝰ aūt hoīs tūc ē rectꝰ qn̄ ẜuit rōi ⁊ vtit̉licitis delectationibꝰ ẜm rationeꝫ. Quando gͦ nō ſequit̉rōeꝫ ſꝫ ſua deſideria tūc corrumpit̉. Vnde dicit. Seruientes deſiderijs et voluptatibsū varijs. Voluptates reſpiciūt pctā delectationū carnaliū vt ſunt luxuria ⁊ gul-