Explanatio ſancti Thome

omni imperio. Nemo te contemnat.Supra apl̓us inſtruxit tytū qualiter doceret ſeruos ⁊ liberos ⁊ cōcluſit quaſi rationē vt ſcꝫ doctrina xp̄i ornaretur: hic aſſignans plenā rationē dictoꝝ exponit qd̓ dixitper bonā conuerſationē. Et primo premittit gratiā ⁊ doctrinā xp̄i. Scd̓o inducit eū ad gratie predicationē. ibi.Hec loquere ⁊c. Item primo ꝓponit gratie apparitionēScd̓o eius inſtructionē ibi. Erudiēs nos ⁊c̄. Tertio eiꝰoperationē ibi. Qui dedit ⁊c̄. Sciendū eſt aūt ꝙ gratiaimportat miſericordiā: qꝛ gratia eſt dę eo qd̓ gratis dat̉.⁊ qd̓ gratis dat̉ hoc miſericorditer dat̉ Miſericordia autē ſemper in deo fuit: tamē olim circa hoīes latebat. p̄s.Dn̄e in celo miſericordia tua ⁊c. Ante xp̄m em̄ oēs quātūcunqꝫ eſſent iuſti erāt ſub damnatiōe. ſed xp̄o filio deicarnē aſſumēte apparuit gratia .i. tymoth. 3. Et manifeſte magnū eſt pietatis ſacramentū qd̓ manifeſtatū eſt incarne ⁊c. p̄s. Qui ſedes ſuper cherubin manifeſtare ⁊cͣ.Sed quāto quis eſt potētior tāto eius gratia magis deſiderat̉. Unde gratia dei deſiderāda eſt. Et hoc eſt ꝙ dicit. Gratia dei. Item eſt ad ſaluandū. Vnde dicit. Et ſaluatoris noſtri. Eſaie. 51º. Salus aūt mea in ſempiternūerit ⁊c. Hec aūt gratia nō proponit̉ vni ſolūmodo populo iudeoꝝ ſicut olim: ſed oībus hoībus. Eſa. 40. Uidebit oīs caro pariter qd̓ os dn̄i locutū eſt. Eſa. 52. Et videbūt oēs fines terre ſalutare dei noſtri. 1ᵉ. tymoth. 2º.Uult oēs hoīes ſaluos ficeri ⁊c. Et poteſt dici ꝙ in natiuitate xp̄i apparuit hec gratia dupliciter. Uno mō ⁊ primo. qꝛ per maximā dei gratiā datus eſt nobis Unde eiꝰcōceptio cū ſit operatio totius trinitatis attribuit̉ tamenſpēaliter ſpirituiſancto qui eſt principiū gratiaꝝ. Et hecgratia apparuit oībus hoībus ⁊ ſpecialiter homini xp̄oIoh. 1º. Plenū gratie ⁊ veritatis. Ex hac gratia. ſecūdo eſt cōſecuta inſtructio humani generis. qꝛ ante xp̄mfuit mūdus in ignorātia ⁊ hereſi. Eſa. 9º. Populus quiambulabat in tenebris vidit lucem magnā. Unde dicit.Erudiens nos. ſcꝫ ſicut homo erudit filiū. ¶ De duobusautē erudiuit nos. qꝛ duo neceſſaria ſunt homini. ſcꝫ bonū opus ⁊ recta intentio. Prīo oſtendit quō xp̄s nos deprīo erudiuit. Scd̓o de ſcd̓o ibi. Expectātes ⁊c. Dicit ergo. Vt abnegātes ⁊c. Notandū eſt ergo ꝙ dicit impietatē ⁊ ſecularia deſideria. quia oīa peccata vel conſiſtūt inhis que ſunt directe cōtra deū que dicunt̉ peccata impietatis. Pietas em̄ ꝓprie eſt ẜm quā colimus parentes ⁊patriā: ſed qꝛ deus eſt principalis pater noſter. ideo pertinet ad cultū dei pietas. Iob. 28º. ſcd̓m aliā litterā vbinos habemus ſic. Ecce timor dn̄i ipſa eſt ſapiētia. Eccepietas ip̄a eſt ſapientia ⁊c. Et ideo peccata cōtra deū dicunt̉ eſſe impietates. Ro. 1. Reuelat̉ em̄ ira dei de celoſuper oēm impietatē ⁊c. Et ibi loquit̉ de ydolatria. Velconſiſtūt in abuſu temporaliū ⁊ hec ſunt ſecularia deſideria. Eſt aūt ſeculū ſpaciū menſurans ꝑiodū reruꝫ. Undeper ſecularia intelligunt̉ res ſeculares ⁊ oīa peccata quein ꝓximū committunt̉ vel in ſe per eaꝝ abuſum. ¶ Deinde cū dicit. Sobrie ⁊c. oſtendit quid boni faciamꝰ Etdicit. Sobrie. quantū ad ſe. iuſte ad ꝓximū. pie ad deū.Sobrie ad ſe quaſi menſurate. Bria em̄ menſura eſt. ethoc eſt ſi homo cū menſura ratiōis vtat exterioribus rebus ⁊ ꝓprijs paſſionibus. Vnde ſobrietas accipit̉ pro qͦlibet menſurato vſu rerū exterioꝝ ⁊ extrinſecaꝝ paſſionūSap. 8. Sobrietatē em̄ ⁊ ſapientiā docet ⁊ iuſticiā ⁊ virtutē qͥbus nihil vtiliꝰ eſt in vita hoībus. Iuſte ad proximū. p̄s. Iuſtꝰ dn̄s ⁊ iuſticiā dilexit ⁊c. Pie ad deū. 1º. tymoth. 4. Exerce te ad pietate. ¶ Deinde cum dicit. Expectātes ⁊c. inſtruit eū de fine qui cōſiſtit in duobus. ſcꝫin gloria anīe in morte. Alius in gloria corporis in aduētu xp̄i. Ioh. 5. Venit hora in qua oēs qui in monumen-

tia ſunt audiēt vocem filij dei ⁊c. Quantū ad primū dicit. Expectantes ⁊c. Contra illos qui ponūt finem hominis in actu virtutū in hac vita. Sed hoc non eſt verū. qꝛ⁊ ſi ſobrie ⁊ pie ⁊ iuſte viuamus adhuc ſumus expectantes Iob. 7. ⁊. 14. Sicut mercenarij dies eius. Eſa. 39.Beati om̄es qui expectāt eū. Et ideo dicit. Expectātesbeatā ſpem quod poteſt intelligi dupliciter. Vel qꝛ eſtſpes de beatitudine. Vel quia expectatio facit ip̄os beatos. ¶ Quantū ad ſecundū dicit. Et aduentū ⁊c̄. ſcꝫ perquem reſurgēt corpora noſtra. Qui em̄ diligit amicū cūdeſiderio expectat eū. 2ᵉ. thymoth. 4. Non ſolū autemmihi ſed ⁊ his qui diligūt aduentū eius. Luce .12. Uosſimiles homībus expectantibus dominū ſuuꝫ. Et dicit.Aduentū glorie quia primus fuit humilitatis. Phil̓. 2.Humiliauit ſemetip̄m ⁊c. Math. 11. Diſcite a me qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde. Et ille erit glorie quia ſua diuinitas om̄ibus innoteſcet. Luce. 21. Et tūc videbunt filiū hominis venientē in nubibus cū poteſtate magna etmaleſtate. Et dicit. Magni dei: contra arriū qui dixit filiū non equalē patri. Et bene magnus quia dicit̉ Ro. 9Qui eſt ſuper om̄ia deus benedictus in ſecula. 1ͤ. Ioh.vlt. Vt ſimus in vero filio eius ⁊c. Item eſt ſaluator. 1º.tymoth. 2. Hoc em̄ bonū eſt ⁊ acceptū corā ſaluatore noſtro deo: qui oēs homīes vult ſaluos fieri ⁊c. Quia adhoc venit ⁊ hoc importat nomē eius. Math. j. Ipſe em̄ſaluū faciet populū ſuū a peccatis eoꝝ. Et addit xp̄i. ſcꝫqui eſt vnctus in quo intelligit̉ vnio diuinitatis ad humanitatē. Aliqui em̄ dicunt̉ vniti ſed nō ita ꝙ habeanteſſentiā diuinitatis eis vnitam: ſed quia participāt eiusaliquid. ſed xp̄o eſt vnita diuinitas. p̄s. Unxit te deusdeus tuus ⁊c. ¶ Deinde cū dicit. Qui dedit ⁊c. oſtendit̉ operatio gratie. Et primo oſtendit beneficiū gratiepaſſionis eius. Secūdo paſſionis fructū ibi. Ut nos redimeret ⁊c. Dicit ergo dico ꝙ eſt noſter ſaluator. ⁊ quomodo? quia dedit ſe ⁊cͣ. Ephe. 5. Ambulate in dilectione ſicut ⁊ xp̄us dilexit nos ⁊ tradidit ſemetip̄m ꝓ nobisoblationē ⁊ hoſtiaꝫ deo ⁊c. Fructus eius dicit̉ liberatio⁊ ſanctificatio. Liberatio cū dicit. Vt nos redimeret abom̄i iniquitate. Io. 8. Qui facit peccatū ſeruus eſt peccati Primus em̄ hō ex peccato ſuo redactus eſt in ſeruituteꝫ pctī ex qua ſeruitute inclinabat̉ ad aliud peccatū:ſed xp̄us ſatiſfecit per ſuā paſſionē. Et ideo ſumus redēpti a ſeruitute. Eſa. 43. Noli timere. quia redemi te ⁊c.Et non ſolū ab originali ſed ab om̄ibus que quis ſua voluntate ſuperaddidit. ¶ Sanctificatio in bono ponit̉ cūdicit. Vt mūdaret ⁊c. id eſt vt ſanctificaret populū ſic .ſ.vt eſſemus populus eius. id eſt ei ꝯſecratus. Qui aliqn̄non populus eius. nūc autē populus eius ⁊c. Oſee .1. ⁊Ro. 9º. Acceptabilē. ſcꝫ deo per rectā fidem ⁊ intentionē. Prouerb̓. 14. Acceptus eſt regi miniſter intelligēsUel acceptabilē. id eſt peculiarē. Deutro. 7. Te elegitdn̄s deus tuus vt ſis ei populꝰ peculiaris ⁊c̄. Sed oportet etiā ꝙ extra ſint opera bona. Vnde dicit. Sectatorēbonorū operū. Rom̄. 13. Bonū fac ⁊ habebis laudeꝫ exilla. Galath. 6º. Bonū autem faciētes non de ficiamus.¶ Deinde cum dicit. Hec loquere ⁊c. inducit eū ad predicationē gratie. Et circa hoc duo facit. Quia prīo hortat̉ eum ad predicandū. Secūdo inſtruit predicandi modum ibi. Cū omni ⁊c. Dicit ergo. Loquere ſpectātia adcredēda exhortare ad agēda. . theẜ. 2º. Exhortatio nōſtra non de errore: neqꝫ de immūditia: neqꝫ in dolo ⁊c̄.¶ Argue male agentes. Fͤ. tymoth. 5º. Reccantes coram om̄ibus argue ⁊c. Et hoc cum onni imperio. id eſtcuꝫ auctoritatē: quia loquit̉ vt inſtrumentū vel miniſterdei. Et ideo cū fidutia diuine auctoritatis. Eſt tamen loquendū in exhortando quādoqꝫ cuꝫ prece conſiderando