in epiſtolam T ad Timotheum III.

LLI1

Capitulum quartū.Eſtificor coram deo ⁊ iheſu xp̄otqui iudicaturꝰ eſt viuos ⁊ mortuos: ⁊ per aduentū ipſius et regnū eius. predica verbum: inſtaoportune īportune: argue: obſecra increpain omni patientia ⁊ doctrina. Erit em̄ tempus cum ſanam doctrinam non ſuſtinebūt:ſed ad ſua deſideria coaceruabūt ſibi magiſtros prurientes auribus. ⁊ a veritate quidem auditum auertent. ad fabulas autemconuertentur. Tu vero vigila: in omnibuslabora: opus fac euangeliſte: miniſteriū tuum imple: ſobrius eſto.Premiſſis periculis tempoꝝ nouiſſimoꝝ et ydoneitatetymothei ad reſiſtendū: hic oſtēdit quomodo reſiſtat. Etprimo ponit̉ monitio. Secūdo eius neceſſitas. ibi. Eritenim ⁊c. Item primo ponit̉ eius cōteſtatio. Secūdo admonitio ibi. Predica verbū ⁊c. In cōteſtatiōe ſunt duoconſideranda. ſcꝫ corā quibus conteſtet̉ ⁊ per quē. Conteſtat̉ autem corā duobus. ſcꝫ coraꝫ eo qui eſt noſtra beatitudo. ⁊ corā eo qui nos in beatitudinē introducit. Beatitudo autē noſtra deus eſt. p̄s. Beata gens cuiꝰ eſt dominus deus eius ⁊c. Et ideo dicit. Cora deo. id eſt teſtēinduco deūj ꝙ hanc monitionē faciam. Hic enim teſtisnon decipit̉. 2ᵉ. corinth. 1º. Ego autē deū teſtem inuocoin animā meā ⁊c. Et xp̄o cuius eſt introducere in beatitudinē. Rom̄. 1. Per quē ⁊ acceſſum habemus per fidēin gratiā iſtam ⁊c. Vel corporaliter introducit quidem.quia ip̄e iudicaturꝰ eſt viuos. ⁊ tūc viuos dicit illos quiviui reperient̉ in aduentu eius qui morient̉ quidem: ſedquia in modico tempore reſurgent dicunt̉ viui. 1ͤ. theẜ.4. Nos qui viuimꝰ qui reſidui ſumus in aduentu domini nō preueniemus eos qui dormierūt ⁊c. Vel viuos dicit bonos. ſcꝫ qui viuūt vita gratie. 1º. Ioh. 3. Qui nondiligit manet in morte ⁊c. Et hos etiā iudicat. Act. 10.Ipſe eſt qui cōſtitutus eſt a deo iudex viuoꝝ ⁊ mortuoꝝ.Sed cum xp̄s ſit deus quomō vtit̉ hic hac copula coraꝫdeo ⁊ xp̄o. Reſpondeo: poteſt dici ꝙ dicit̉ coram deo ſcꝫpatre ⁊ xp̄o. id eſt filio. Pater em̄ eſt fons diuinitatis. ⁊conteſtat̉ per duo deſiderabilia ſanctis. primū eſt aduentus xp̄i. Luce 12. Similes hoībus expectātibus dominū ſuū quando reuertat̉ a nuptijs ⁊c. Apoca. vlti. Uenidn̄e ieſu. Secundū eſt regnū eius. Math. 6. Adueniatregnū tuū. Regnat quidem ſcd̓m poteſtatē ſuper omnēcreaturā. Math. vlti. Data eſt mihi omnis poteſtas incelo ⁊ in terra. Sed ſpiritualiter in ſanctis regnat in preſenti per gratiā. ⁊ in futuro per gloriaꝫ. Qui ſancti nonſunt de hoc mūdo. Ioh. 18. Regnū meū non eſt de hocmūdo ⁊c. Sed hoc regnū hic inchoat̉: ſed in futuro cōſumabit̉ quādo om̄ia regna ei ſubijcient̉ ⁊ volentia ⁊ nolentia. p̄s. Donec ponā inimicos tuos ⁊c. ¶ Conſequēter cū dicit. Predica verbū ⁊c. ponit̉ monitio. ⁊ hoc vtinſtet doctrine que eſt duplex. Vna ad om̄es quā ponitprimo. Alia ad aliquos: ⁊ hāc ponit ſecūdo. ibi. Argue⁊c. Item primo nonet eū ad generalē doctrinā exequendam. Secūdo docet modū. Dicit ergo. Predica verbū⁊c. ſcꝫ euangelij. Marci vlti. Euntes in mundū predicate euangeliū omni creature ⁊c. In predicatiōe duo ſuntſcꝫ denunciatio veritatis. ⁊ inſtructio ad mores. Et hecduo debet p̄dicator facere. Luce vlti. Incipiens a moyſe ⁊ omnibus ꝓphetis interpretabat̉ illis in oībus ſeri-

pturis ⁊c. Modus eſt cū inſtantia ⁊ continuatiōe. Unde dicit. Inſta oportune. importune. 2ᵉ. corinth. 11. Inſtantia mea quottidiana ⁊c. Sed dicit. Importune. Cō.tra. Eccl̓. 20º. Ex ore fatui reprobabit̉ parabola. nonem̄ dicit illam in tempore ſuo. Item Prouerb̓. 19. Sermo oportunus optimus eſt. Dicendū eſt: ꝙ predicatorſcd̓m veritatē ſemper debet p̄dicare oportune. ſed ſcd̓mexiſtimationē falſam audientiū debet predicare importune: quia predicator veritatis ſemper eſt bonis oportunus. ⁊ malis ſemper importunus eſt. Io. 8. Qui ex deoeſt verba dei audit. ꝓpterea vos nō auditis: quia ex deonon eſtis. Eccl̓. 6. Quā aſpera eſt nimiū ſapientia indoctis hominibꝰ ⁊c. Si homo em̄ vellet hāc ſeruare oportunitatē vt diceret his qui volūt audire prodeſſet tantūiuſtis: ſed oportet ꝙ aliquādo etiā predicet malis vt cōuertant̉. Et ad hoc addit̉ importune. Eſaie. 58. Clamane ceſſes ⁊c. ¶ Conſequēter cum dicit. Argue ⁊c. ponit̉doctrina in ſpeciali quā primo ponit. Secūdo modū ibiIn omni patiētia ⁊c. Inſtituens autē aliquē ſpecialiterpoteſt eū inſtituere. Uel de pertinētibus ad fidem. putavt doceat veritatē ⁊ remoueat errorē. Et quantū ad hocprimū dicit. Argue ſcꝫ errores. Tyt. 2. Argue cū omniimperio. Vel de pertinētibus ad bonos mores ⁊ ad hocdebet inducere aliquādo bonū ⁊ ſuperiorē. ⁊ tunc debetplacide ⁊ benigne monere. Unde dicit. Obſecra. 2ᵉ. tymoth. 4. Seniorē ne increpaueris: ſed obſecra vt patreGal̓. 6ꝰ. Vos qui ſpiritales eſtis huiuſmodi inſtruite inſpiritu lenitatis. Et ſpecialiter ſi non peccat ex malitia.Si aūt inſtituat malū debet eum increpare. Tyt. .1. Obquam cauſam increpa illos dure vt ſani ſint in fide ⁊c.Iob .5. Increpationē domini ne reprobeſ ⁊c. Sed quismodus? In omni patiētia ne iratus appareas ⁊ ex ira inſtruas. ſed tranquille. Prouerb̓. 19º. Doctrina viri perpatientiā noſcit̉ ⁊c. p̄s. Bene patientes erūt vt annūcient. Item doctrina. ſcꝫ de his que ad fideꝫ ⁊ in his quead mores. Iere. 3º. Paſcent vos in ſcientia ⁊ doctrina.¶ Deinde cū dicit. Erit enim ⁊c. oſtēdit neceſſitatē monitionis premiſſe. Eſt autē triplex neceſſitas predictorūEt prima ex parte audientiū. Secūda ex parte tymotheiibi. Tu vero ⁊c. Tertia ex parte apoſtoli ibi. Ego enimiam ⁊c. Circa primū duo facit. quia primo ꝓponit neceſſitatē. Secūdo exponit dictum ſuū ibi. Et a veritate ⁊c.Neceſſitas prima eſt auditoꝝ peruerſitas in audiendo.vt vtilia nolit audire ſed curioſa. Dicit ergo quantū adprimū. Inſta dum nolūt audire ſanā doctrinā. Nam erittēpus quādo erunt mali doctores. Actuū. 20. Ego ſcioquoniā lupi rapaces intrabūt in vos poſt diſceſſionē meam ⁊c. Vnde dicit. Non ſuſtinebūt. id eſt erit eis odioſavera doctrina. ſcꝫ xp̄i. Prouerb̓. 8. Iuſti ſunt om̄es ſermones mei. nō eſt in eis prauū quid neqꝫ peruerſuꝫ ⁊cͣ.¶ Alia peruerſitasⁱ quia volūt inordinate audire curioſa ⁊ noxia. Prouerb̓. 1. Uſquequo paruuli diligitis infantiā. ⁊ ſtulti ea que ſunt ſibi noxia cupiēt ⁊ imprudentes odibūt ſcientiam. Ideo dicit. Sed ad ſua deſideriacoaceruabunt. id eſt multiplicabūt ⁊c. Contra quos dicitur Iacobi. 3. Nolite plures magiſtri fieri fratres meiſcientes quoniā maius iudiciū ſumitis. Et eſt coaceruatio quādo indigni ⁊ inſufficientes multiplicant̉. et magis coaceruatio eſt ſi fiant quattuor indigni ꝙͣ ſi centumboni. quia vt habet̉ Sapi. 6. Multitudo ſapientū ſanitas eſt orbis terraꝝ ⁊c. Eſaie. 39. Loquimini nobis placentia. Et hoc eſt ſcd̓m ſua deſideria. quia vnus vult audire vnū. alius aliuꝫ. ⁊ ſic querunt diuerſos magiſtros.Et dicit. Prurientes auribus. ſcꝫ auditores. Prurituꝫdicit̉ habere in pedibus qui nō vult quieſcere. In auribus vero qui ſemper audire vult noua inaudita ⁊ curio-