in epiſtolam T ad Timotheum II

III.

inde eū dicit. Sed māſuetū ⁊c. on̄dit qͥd ſit ſectādū. Et pͥmo ponit documentū. Scd̓o rōe z ibi. Ne qn̄ det ⁊c. Itēpͥma in duas. qꝛ primo proponit quoddam generale adomnes. Secūdo quedaꝫ neceſſaria ad ſingulos ibi. Docilem ⁊c. Generale quod debet habere qui vult diſputara eſt ꝙ ſit māſuetus. psͣ. Docebit mites vias ſuas. Eſtem̄ manſuetudo virtus cōpeſcens ab ira q̄ ꝑturbat iudiciū rationis que neceſſaria eſt in queſtione ⁊ iudicio veritatis Mat. 11. Diſcite a me qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde ⁊c. In ſpeciali autem debet habere reſpectu ſuperiorum docilitatem. reſpectu ꝑſecutorum patientiam. reſpectu falſorum doctorum correctionem. Quantum ad primū dicit docilē id eſt paratū corrigi a qͦcumqꝫ. Et hec eſtſapientia celeſtis Iac. 3. Que aūt deſurſum eſt ſapiētiaprimum quideꝫ pudica eſt. deinde autē pacifica. modeſta ſuadibilis ⁊c. Quantuꝫ ad ſecundum dcit. Patientem. psͣ. Bene patientes erunt vt annuncient. ꝓuer. 19Doctrina viri per patientiam noſcitur ⁊c. Quantuꝫ adtertiū dicit. Cum modeſtia quia correctio debet eſſe modeſta Gal̓. 6. Vos qui ſpūales eſtis huiuſmodi inſtruitein ſpiritu lenitatis ⁊c. ¶ Deinde cum dicit. Ne quādo.⁊c. aſſignat rationem vitationis. ⁊ reſpondet cuidam tacite queſtioni. Poſſet em̄ aliquis dicere. Iſti reſiſtūt veritati. ⁊ ideo īminet neceſſitas corrigendi. Reſpondeoꝙ deus pater eos poteſt reducere ad penitentiam et adhoc debet iuſtus niti. EEt primo p̄mittit penitentiā quaꝫdebet intendere cōtra aduerſarios. Secūdo penitentiefructus. Tertio penitentie neceſſitateꝫ. Dicit ergo. Nequando id eſt vt deus aliquando det eis penitentiaꝫ. qꝛex ſuperbia reſiſtunt quibus difficile videt̉ dari penitentia. Hic excludit̉ error pelagij qui dicit dona gratie eſſeex operibus noſtris. quod per hoc patet eſſe falſum. quiaetiam principium bonorum ſcꝫ penitentia datur a deo.Tren̄. 5. Cōuerte nos domine ad te et cōuertemur Eſa.26. A timore tuo cōcepimus. Fructus vero penitentieduplex eſt: ſcꝫ cognitio veritatis et liberatio a poteſtatediaboli. Quantū ad primū dicit. Ad cognoſcendam veritatem. quia quando ex malicia reſiſtit̉ veritati ipſa malicia ſua excecat eos. quando ergo malicia aufert cognoſcunt veritatem Io. 8. Et cognoſcetis veritatem. Quātum ad ſecundū dicit. Et reſipiſcant ⁊c. id eſt ab occaſionibꝰ erroꝝ ex parte intellectꝰ: ſicut falſe fantaſie. ⁊ ex parta affectus ſicut ſunt inuidia ſuperbia ⁊ huiuſmodi. Neceſſitas autem penitentie eſt magna quā niſi habeant diabolus dominat̉ eis. Vnde dicit. A quo captiui ⁊c. qͥaqui facit peccatum ſeruus eſt peccati. Io. 8. Et dicit adipſius voluntateꝫ ſcꝫ ſectandā. Uel vt de homine faciatvoluntatem ſuam. Sed contra. Non ſtatim precipitatſicut vellet. Dicendum eſt ꝙ adipiſcitur ꝙͣtum ꝑmittit̉ſibi: ſed difficile eſt ꝙ ei auferatur. Eſa. 49. Nunquidtollet̉ a forti preda aut quod captum fuerit a robuſto ſaluum eſſe poterit.Capitulum tertiumOc auteꝫ ſcito qꝛ in nouiſſimisdiebus inſtabunt tempora periculoſa: ⁊ erunt homines ſeip̄osamantes: cupidi: elati: ſuperbi:blaſphemi: parentibus nō obedientes: ingrati: ſceleſti: ſine affectione: ſine pace: criminatores: incontinentes: immites: ſine benignitate: proditores: ꝓterui: tumidi: ⁊ voluptatum amatores magis qͣꝫ dei: habētes

ſpeciem quidem pietatis: virtutem autemeius abnegantes.Supra inſtruxit eū quō reſiſtat tribulationibꝰ ⁊ ꝑiculisp̄ſentibꝰ: hic oſtendit quomō ſtet contra futura. Et pͥmop̄nunciat futura ꝑicula. Scd̓o on̄dit idoneitatem ſuā adreſiſtendum ibi. Tu autē aſſecutus ⁊cͣ. Tertio oſtenditqualiter reſiſtat ibi. Teſtificor ⁊c. Circa primū duo facitqꝛ pͥmo prenūciat pericula nouiſſimoꝝ temporuꝫ. Scd̓ooſtendit quomodo eoruꝫ vitia ſunt etiam modo vitandaibi. Et hos deuita ⁊c. Item pͥma in duas. qꝛ pͥmo prenūciat eſſe futura pericula in nouiſſimis temporibꝰ. Secūdo cauſam periculoꝝ ibi. Et erunt homnies ⁊c. Dicit ergo. Dixi deuita prophana ⁊cͣ. Non ſolum autē ſunt hecmō vitanda: ſꝫ in futuro reſtant etiā quedaꝫ alia vitandaEt dicunt̉ nouiſſimi dies qui ſunt propinqui nouiſſimediei. Io. 5. Ego reſuſcitabo eum in nouiſſimo die. Gen̄.penultimo. Congregamini vt annūciem q̄ ventura ſuntvobis diebus nouiſſimis. Et adde. Inſtabunt temporapericuloſa ⁊c̄. Matth̓. 24. Eritis odio oībus gentibusꝓpter nomen meum. Cauſa horum eſt iniquitatis abundantia. Matth̓. 24. Quoniaꝫ abundabit iniquitas refrigeſcet charitas multorum. Quia fides ⁊ charitas velanullabit̉ vel totaliter peribit. quia quantomagis aliqͥdelōgat̉ a ſuo pͥncipio: tanto plus deficit. Et ideo in tempore illo magis deficient fides ⁊ charitas: quia plus elōgant̉ a chriſto. Luc. 18. Filius hominis veniens putasinueniet fidem in terra? Et circa hoc primo ponit iniquitatis radicem. Secundo diuerſas eius ſpecies. Radixautē totius iniquitatis eſt amor ſui ipſius. Duplex auteꝫamor duplicem ciuitatē facit. Sed contra. Quilibet naturaliter diligit ſe. Reſpondeo. dicendum eſt ꝙ in homine duo ſunt: ſcꝫ natura rationalis ⁊ corporalis. Quātum ad intellectualem ſeu rationalē que interior homoappellāt̉ vt dicit̉. 2. Corin. 4. Homo debet plus ſe diligere ꝙͣ om̄es alios. qꝛ ſtultus eſt qui vult peccare vt alios a peccatꝭ retrahat. ſed quantū ad exteriorem hominēlaudabile eſt vt alios plus diligat ꝙͣ ſe. Unde illi qui ſeſic tm̄ amant ſunt vituperabiles. Phil̓. 2. Omnes queſua ſunt querūt: non que ieſu chriſti. ¶ Ex hac radice diuerſe ſunt ſpecies iniqͥtatis.. Vnde dicit. Cupidi elati.⁊c. Et circa hoc tria facit. qꝛ pͥmo ponit peccata que ſuntin abuſu rerum exteriorum. Secundo que pertinent adinordinationem hominis ad alios ibi. Blaſphemi ⁊c.Tertio que ad ſeipſum ibi. Incontinentes ⁊c. Duo aūtſunt ī rebꝰ exterioribꝰ ſcꝫ abūdantia diuitiaꝝ ⁊ excellētiahonorū. Quantū ad primū dicit. Cupidi. Et cupiditaspͥmo ponit̉ qꝛ eſt radix oīum malorum. Uel eſt ꝓpinquaamori ſuiipſius que ē ad bona exteriora. Quantū ad ſecunduꝫ dicit. Elati. Elatio eſt ſpecies ſuperbie que ſuntquattuor. Una quando aliquis attribuit ſibi quo caret.Secunda quando quod ab alio habet attribuit ſibi ac ſihaberet a ſe. 1. Corin. 4. Quid habes quod non accepiſti ⁊cͣ. Tertia quādo attribuit ſibi quod habet ab alio: ſꝫmeritis proprijs. Luc. 18. Ieiuno bis in ſabbato ⁊cͣ.Quarta quando ſingulariter vult videri ſupra omnes.et hec eſt elatio. psͣ. Domine non eſt exaltatatuꝫ cor meum ⁊c. Ꝙ dicit ſuperbi reducit̉ ad alias ſpecies ſuperbie. Iac. 4. Deus ſuperbis reſiſtit: humilibus autē datgratiam. ¶ Conſequenter ponit vitia quantū ad alios.Et pͥmo ꝙͣum ad ſuperiores. Secundo quantū ad equales ibi. Sceleſti ⁊c. Superior eſt triplex ſcꝫ deus. ⁊ contra hūc dicit. Blaſphemi Eſa. 1. Dereliquerūt dominūblaſphemauerunt ſanctum iſraelrabalienati ſunt retrorſum. Item parentes. ⁊ ꝙͣtum ad hoc dicit. Parentibuſnon obedientes. 1. Reg. 15. Quaſi peccatum ariolandieſt repugnare. ⁊ quaſi ſcelus idolatrie nolle acquieſcere.

P ij