epiſtolam I ad Timotheum I

¶ Incipit deuotiſſima expoſitio eiuſdemangelici doctoris glorioſi thome aquinēſisordinis fratrū predicatorū ſuꝑ ſecūda epl̓aeiuſdem ſanctiſſimi pauli gentium apoſtoli ad Timotheum.DLLECE Dieeſtu vrebar ⁊ gelu ⁊cͣ. Geneẜ. 31.xiꝟba ſūt iacob oſtēdētis ⁊ cōmēdātis curam paſtoralem ac paſtorale officiū. In qͥbꝰ circa hoc officiūtria ponūt̉ ſcꝫ aſſiduitas: patiētiaſollicitudo. Primū eſt qꝛ ſine ītermiſſiōe dꝫ curā gregꝭgerere. Un̄ dic̄. Nocte ⁊ die Nocte orādo: die erudiēdoEſa. 21. Suꝑ ſpeculā dn̄i ego ſū ſtans iugit̓ ꝑ diē: et ſuꝑcuſtodiam ego ſum ſtans totis noctibus. Vel per diemid ē tempore proſperitatis: ⁊ per noctē id eſt tempore aduerſitatis. In quibus prelatus debet reſpicere curā gregis. 2. Coꝝ. 6. Per arma iuſticie a dextris ⁊ a ſiniſtris⁊c. Prouer. 17. Omni tēpore diligit qui amicus ē ⁊cͣ.Secundū ē quia maxime prelato patientia neceſſaria eſtDebet enim prelatus propter gregis ſalutē omnia ſuſtinere. i. Io. 10. Bonꝰ paſtor animā ſuam dat pro ouibusſuis ⁊c. Prouer. 19. Doctrina viri per patientiā noſcit̉.Unde dicit. Eſtu id eſt feruore inſtantis perſecutionis.Iac. pͥmo. Exortus ē ſol cum ardore ⁊ arefecit fenuꝫ ⁊cͣ.Gelu id eſt timore futurorū. 2. Coꝝ. 7. Foris pugne intus timores ⁊c. Tertium eſt quia preeſt in ſollicitudinevt dicitur Roma. 12. Et hoc expellit ſomnū negligentieUnde ſubdic Gen̄. 31. Fugiebatqꝫ ſomnus ab oculis meis. Prouer. 6. Diſcurre feſtina ſuſcita amicū tuū ne desoculis tuis ſomnū ⁊c. Recte ergo hec verba materie huius epiſtole conueniunt. In prima enim inſtruit eum deordinatione eccleſiaſtica. In hac autem ſecunda agit deſollicitudine tanta paſtorali vt etiam martyrium ſuſtineat pro cura gregis vt patet in prologo.¶ Capitulū primumAulus apoſtolus ieſu xp̄i ꝑ voluntatē dei ẜm promiſſionē viteque ē ī xp̄o ieſu: Timotheo chariſſimo filio: gr̄a ⁊ miſericordia ⁊ pax a deopr̄e noſtro ⁊ xp̄o ieſu domino noſtro.Diuiditur autem hec epiſtola in ſalutationem ⁊ narrationem: ſecunda ibi. Gratias ago ⁊c. Item primo poniturperſona ſalutans. Secundo perſona ſalutata. Tertio bona optata. Perſona ſalutās deſcribit̉ ex noīe paulus qd̓ſonat modicitatē qd̓ ei cōpetit ꝓpter humilitatē mentis⁊ tribulationem que faciunt hominem paruum. In tantum ꝙ chriſtus d̓r minoratus ꝓpter paſſiones. Heb̓. 2.Eum qui in modico ab angelis minoratus ē ⁊c. Iteꝫ exdignitate quā primo ponit. Scd̓o dignitatis originem.Tertio fructū. Dignitas ē magna qꝛ ē apl̓s .i. miſſus axp̄o. Luc. 6. Elegit duodecim ex ip̄is quos etiaꝫ apl̓osnoīauit ⁊cͣ. Hanc dignitatē adeptꝰ ē qꝛ plus oībus laborauit. 1. Coꝝ. 15. ⁊ Gal̓. 2. Qui operatus ē petro in apoſtolatū circūciſionis oꝑatus ē ⁊ mihi inter gētes ⁊c. Origo apl̓atus ē volūtas dei. Un̄ dicit. Per voluntateꝫ deiquā quidā preueniūt quia ſe ingerunt: contra quos dicit̉Heb̓. 5. Nemo aſſumit ſibi honoreꝫ: ſed qͥ vocatur a deotanꝙͣ aaron ⁊cͣ. Itē quidā ꝑmittunt̉ propter peccata po

pter peccata populi ⁊c. ſed hic ꝑ volūtatē dei. Qd̓ dicitqꝛ nō ꝑ volūtatem ſuā. Fructꝰ aūt nō eſt aliqͥd terrenuꝫſed ẜm ꝓmiſſiōem .i. ad cōſequēdā vitā eternā ꝓmiſſā axp̄o. Hic dꝫ eſſe finis pr̄elatoꝝ. 1. Coꝝ. 9. Illi quidem vtcorruptibilē coronā accipiāt: nos autē incorruptā. Dan̄.12. Qui ad iuſticiā erudiunt multos quaſi ſtelle ī perpetuas eternitates ⁊c. Perſona ſalutata ē timotheus filius eius ab eo cōuerſusᶠ. Act̉. 16. Chariſſimꝰ qꝛ ſibi vnanimis. Phil̓. 2. Neminē habeo tam vnanimē. ⁊c. Bona optata ſunt tria ſcꝫ gr̄a ꝑ quā ē remiſſio pctōꝝ: miſericordia ꝑ quā cōſequimur finale bonū Pax. Glo. i. tranquillitas mentis: hec competit p̄lato qui ad hoc poniturvt pacē ꝓcuret. Io. 20. dixit dn̄s. Pax vobis. Et precepit intrantibꝰ domū pacē offerre ei vt habetur Mat. 10.Et hoc a deo pr̄e qui ē dator oīs boni. Iac. pͥmo. Iteꝫ aieſu xp̄o qui eſt mediator inquātū hō dei ⁊ homī 2. Pe.pͥmo. Per quē maxima nobis ⁊ p̄cioſa ꝓmiſſa donauitLectio ſecunda.Ratias ago deo meo: cui ſeruio a ꝓ(genitoribꝰ meis in cōſcientia puraGꝙ ſine intermiſſione habeā tui memoriā in orationibꝰ meis nocte ac die deſiderans te videre. Memor lachrymaꝝ tuaꝝvt gaudio implear. Recordationē accipiēseius fidei que ē in te nō ficta: que ⁊ habitauit primū in auia tua loīde: ⁊ matre tua eunice: certus ſum autem ꝙ ⁊ in te.Hic incipit epl̓aris narratio in qͣ pͥmo munit eū ꝯtra preſentes ꝑſecutiones. Scd̓o cōtra futura ꝑicula eccl̓ie. 3.cap̄. ibi. Hoc aūt ſcito ⁊c. Itē pͥmo inducit ad inſtantiaꝫp̄dicatiōis q̄ tunc erat cā ⁊ occaſio ꝑſecutiōis. Secundohortat̉ ad ſuſtinēdas tribulationes ꝓpter xp̄m ibi. Tuergo ⁊c. 2. cap̄. Itē pͥmo ꝯmemorat bōa ip̄iꝰ timothei.Scd̓o hortat̉ eū ad vſū hoꝝ bonoꝝ ꝑ inſtantiā p̄dicationis ibi. Per quā ⁊c. Tertio ponit ſe in exēplū ibi. In qͦpoſitꝰ ſū ⁊c. Itē prīo ponit affectū quē habebat ad timotheū. Scd̓o ponit bōa huiꝰ q̄ ꝓuocabant eū ad hmōi affectū ibi. Memor ⁊c. Affectus oſtendit̉ ꝑ duo ſcꝫ ꝑ orationē ⁊ deſideriū. Et iō gratias agit deo de affectu quemhꝫ ad timotheū qꝛ ē charitatis ⁊ charitas ē pͥncipale donum. Quaſi dicat. Reputo me gr̄am ꝯſecutū ꝙ ſic ſincerū affectū habeo ad te. Et dicit. Deo meo cui ſpēaliterſeruio a ꝓgenitoribꝰ meis: nō a parentibꝰ carnalibꝰ: qꝛpͥme Thy. i. Xp̄s venit pctōres ſaluos facere quoꝝ primus ſum ego: ſꝫ ſeruitio deriuato a ꝓgenitoribꝰ meis .ſ.pr̄iarchis ⁊ ꝓphetis qui deo ſincere ſeruierunt. Et d̓r aꝓgeritoribꝰ: qꝛ filij faciliꝰ īmitant̉ ꝑfectionē paternā: tūqꝛ inſtruūt̉ ab eis vt thobias: tū qꝛ etiā hō faciliꝰ imitatamicos. Et quō ſeruio eis? In ꝯſcīa pura: quia vt habet̉Abac .i. Mūdi ſūt oculi tui dn̄e ne videāt malū ⁊ reſpicere ad iniqͥtatē nō poteris ⁊c. 2. Coꝝ. pͥmo. Gl̓ia nr̄a hechec ē teſtimoniū ꝯſcīe nr̄e. De quo agit gr̄as: qꝛ ſine intermiſſione ſiue die proſperitatis ſiue nocte aduerſitatisoro ꝓ te. Itē ex deſiderio. iō dicit. Deſiderās te videre.ſcꝫ ꝓpter cōſolatōeꝫ vtriuſqꝫ. Ro. i. Deſidero em̄ videre vos ⁊c. ¶ Deinde cū dicit. Memor ⁊c. on̄dit bona q̄erāt ī timotheo. Et pͥmo cōmēorat afſcm̄ eiꝰ ad ſe. Scd̓ofidē ad deū ibi. Recordatiōꝫ ⁊c. Dicit ergo. Memor lachrymaꝝ qͣs effudit qn̄ diſceſſit epheſū ab eo paratꝰ admartyriū. Uel lachrymaꝝ qͣs fudit in or̄onibꝰ: ⁊ hoc vtgaudio īplear .i. hec mēoria replet me gaudio Phil̓. 2.Implete gaudiū meū ⁊c. ¶ Itē memor fidei ad deū. Fi-