Explanatio ſancti Thome

ad cupiendū bona tēporalia īordinate et hec eſt habituale tm̄ peccatum et non in actu. ſed eſt quedam radix oīmpeccatorum. Et dicitur cupiditas radix. et ſuꝑbia initiūEcc̄. 10. Initiū omnis peccati eſt ſuꝑbia ⁊c. qꝛ ſuꝑbia dicit corruptionē animi ad recedendū a deo. Arbor autema radice habet alimentū ⁊ ſic peccatū ex parte conuerſionis ad bonū cōmutabile ſumit nutrimentuꝫ. Sed credoꝙ loquitur de cupiditate ẜm qd̓ eſt ſpeciale peccatū. Un̄dicit qͥ volūt diuites fieri ⁊c. Et hec eſt inordinatꝰ amorpecuniarū. Et ideo dico ꝙ auaricia eſt radix oīm. Om̄iaem̄ peccata conſiſtunt in appetitu. et ideo origo peccato.rū eſt ẜm originē appetibiliū. Origo em̄ appetibiliū ꝓcedit ex fine. Et id̓o ꝙͣto aliqd̓ peccatū hꝫ finē magis deſiderabilē tāto eſt peiꝰ. Finis autē alicuiꝰ peccati eſt deſiderabilis ꝓpter duo. ſcꝫ ꝓpter ſeip̄m. et hoc eſt excellētia. qꝛ ad hoc homo bonum illd̓ vult vt excellat. Et hoceſt ſuperbia. et ideo ſuꝑbia eſt initiū oīm peccatoꝝ. Iteꝫꝓpter aliud et hoc eſt qd̓ ad omnia valet. et huiuſmodiſunt diuitie. qꝛ per hoc credūt ſe habere om̄ia. Ex iſta ꝑte auaritia eſt radix omniū malorū. ¶ Deinde cum dicitQuam quidā ⁊c̄. Oſtendit idē ꝑ exꝑientiā ⁊ dicit. Appetētes. qꝛ ꝙͣtomagis habent̉ diuitie. tāto magis deſiderant̉ Eccl̓s. 5. Auarus nō implebit̉ pecunia. Et incidūtpͥmo in dānū ſpūale. Un̄ dicit Errauerūt a fide. Cuiꝰ rōeſt. qꝛ ꝑ ſanā doctrinā fidei prohibent̉ ml̓ta illicita lucraa qͥbus deſiſtere nolūt ⁊ īueniūt ſibi aliā doctrinā vbi eisſit ſpes ſalutis. Et hoc ſpecialit̓ faciūt vſurarij. Secūdoqꝛ inſeruerunt ſe doloribus multis etiā in pn̄ti. qꝛ ſollicitudo in acquirēdo: timor in poſſidendo: dolor in amittēdo. Iob. 20. Cū ſatiatus fuerit diuitijs artabit̉. eſtuabitet omnis dolor irruet in eū ⁊c. Et multomagis in futuro¶ Deinde cū dicit. Tu autē ⁊c. Monet ad ſequendumſanā doctrinā ⁊ vitandū malā. Et pͥmo exponit viā quaꝫſequant̉. Secūdo alligat eū inductione p̄cepti ibi. Precipio ⁊c. Itē pͥmo hortat̉ ad vitandū peccata p̄dicta. Secundo oſtendit quid agat ibi Sectare vero ⁊c. Et qꝛ ſeruus debet imitari dn̄m ſuū. qꝛ vt dicit̉ Ecc̄. 10. Scd̓ꝫ iudicē populi ſic et miniſtri eius. ideo dicit O homo dei.Quaſi dicat Tu deditus ſeruituti dei. psͣ. Ego ſeruustuus. 1. Ioh̓. 2. Qui dicit ſe in illo manere debet ſic̄ illeambulauit ⁊ ipſe ābulare. Si igit̉ tu es homo dei: debesfacere ſicut xp̄s fecit. Qui vt habet̉ Ioh̓. 6. Fugit cū euꝫvolebāt facere regē Heb̓. 12. Qui ꝓpoſito ſibi gaudio ſuſtinuit crucē confuſione contēpta ⁊c̄. Ergo ⁊ tu fuge. psͣ.Glongaui fugiēs. Quid ergo faciet? Ad duo hortat̉ pͥmo ſcꝫ ad ſectādū arma ſpiritualia. Secūdo ad certāduꝫin eis ibi. Certa bonum ⁊c. Arma autem ſpiritualia autſunt ad faciendū bonū aūt ad maluꝫ tolerandum. Primum autē eſt vel in cōparatione ad proximū cui per duoordinamur. ſcilicet per iuſticiā ⁊ pietatē ſeu miſericordiāquia primum ſine ſecundo eſt ſeueritas. ſecundū ſine primo eſt remiſſio. Quantū ad primū dicit. Sectare iuſticiam que cōpetit prelatis Sap. 1. Diligite iuſticiā qui iudicatis terrā ⁊c. Itē quantū ad ſecundū dicit. Pietateꝫid eſt miſericordiā. ꝓuer. 20. Miſericordia ⁊ iuſticia cuſtodiunt regē et roborat̉ clementia thronus eius. In cōparatione autē ad deū primū eſt quod ꝑficit intellectū fides Heb̓. ii. Sine fide īpoſſibile ē placere deo ⁊c. Scd̓ꝫaffectū eſt charitas. 1. Ioh̓. 4. Qui māet in charitate indeo manet et deꝰ in eo. Ad ſuſtinēda mala ſunt due virtutes. ſcꝫ patiētia et māſuetudo. qꝛ hō in malo duas paſſiones inordinatas incurrit ſcꝫ triſticiā inordinatā. et irāque eſt ex ea. Et ideo patientia eſt ꝯtra īmoderatā triſticiā. Luc̄. 21. In patiētia veſtra poſſidebitis animas veſtras ⁊c. ¶ Deinde inducit eum ad debitum certamen.Et primo qualiter certet. Secūdo inducit rationē in ꝙͣ-

tum milites duplicit̓ pugnāt. ſcꝫ qn̄qꝫ ad defendendumqd̓ habēt. qn̄qꝫ ad acquirēdum nō habita. et hoc īminetſanctis. primū vt cuſtodiāt habita ſcꝫ fidem et virtutes.Et ideo dicit Fidei id eſt ꝓ fide cuſtodiēda Ecc̄. 4. Vſqꝫ ad mortē certa ꝓ iuſticia ⁊c. Uel fidei. vt ꝑ fidē vitespeccata. i. Ioh̓. vl. Hec eſt victoria que vincit mundumfides veſtra ⁊c. Uel fidei. id ē vt alios ad eā ꝯuertas. Etdicit bonum. id eſt legittimū certamē .i. coꝝ. 9. Om̄is qͦin agone cōtendit ab om̄ibus ſe abſtinet. Tunc eſt bonūqn̄ abſtinet ſe ab omnibus impedimentis. 2. thi. 4. Bonū certamē certaui ⁊c. Secundo certāt ad acqͥrēdū q̄ nōhabēt. Et hec eſt vita eterna que acqͥrit̉ ꝑ pugnā. Mat.II. Regnum celoꝝ vim patit̉: ⁊ violēti rapiunt illud Etideo dicit Apprehende ſcꝫ quaſi tenēs tuo certamīe vincas vel certes certamē fidei. Et quo premio? Vt app̄hēdas vitā eternā .i. coꝝ. 9. Nos autē incorruptā. ¶ Deinde cū dicit. In quā vocatus es ⁊c. Rationē ponit huiusdicti ſcꝫ App̄hende et cetera. Et primo rn̄det ſecūdo qͣſi dicat. Dicis ꝙ debeo apprehendere ſed non poſſum.Immo potes quia debet̉ tibi de iure. qꝛ vocatꝰ es in eaa deo et a rege illius regni. Et id̓o debes coronari potiſſime. 1. Pe. 2. De tenebrꝭ vos vocauit in admirabile lumē ſuum. Secundo reſpōdet primo Quaſi dicat Certabonū certamē. quia dediſti iuramentū intelligētie et id̓onō licet tibi repugnare. Tu autē confeſſus es ⁊c. Id eſtin conſecratione bonū certamē ꝓfeſſus es. Vnde dicit.Bonā ꝯfeſſionē ꝯfeſſus es. qn̄ ordinatꝰ es in ep̄m. ī. cor.9. Nā ſi nō euāgelizauero ⁊c. vſqꝫ. Diſpēſatio credita ēmihi ⁊cͣ. Uel ꝯfeſſionē bonā. ſcꝫ p̄dicādo fidē vt eā ẜues¶ Deinde cū dic̄ Precipio ⁊c̄. Obligat eū ad p̄ditca exp̄cepto qd̓ primo ponit. Secūdo manifeſtat quedā dictaibi Quē ſuis ⁊c. In p̄cepto aūt pͥmo teſtes inducit. Secundo cōmendat preceptū. Tertio oſtēdit ꝙͣdiu ẜuet p̄ceptū. Teſtes inducit deū patrē ⁊ dn̄m nr̄m ieſum xp̄mDicit ergo Te monui. ſed ne credas ꝙ liceat tibi aliterfacere precipio tibi. ſicut tu debes precipe ſubditis tuiscorā deo. Ad duo induxerat apprehēde inꝙͣ ⁊ confeſſuses. Et ideo inducit actorē vite qͥ viuificat omīa. Dic̄ aūtdeo qui eſt tota trinitas qͥ eſt actor vite. Itē hominē xp̄ꝫqͥ cōfeſſus eſt ſe eſſe filiū dei qd̓ eſt bona ꝯfeſſio fidei noſtre. Itē cōmendat mādatum. qꝛ in ſe iuſtum et rectū etirreprehēſibile ab alijs Iob. 6. Nō inuenietis in linguamea iniqͥtatē. Et ꝙͣdiu eſt ſeruandū? Vſqꝫ in aduētū dn̄ily vſqꝫ dicit finem intentionis. id eſt vt ꝑ obſeruantiamhuius mandati ordines te ad aduentū. Vel vſqꝫ ad mortem tuaꝫ. qꝛ qual̓ eris in illa: talis inuenieris tūc. Mat.24. Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē ⁊ci.Lectio tertia.Uem ſuis tēporibus oſtēdet beatꝰcet ſolus potens. rex regum et dominus dominantium: qui ſolus habetimmortalitatē/ et lucē habitat inacceſſibilēquem nullus hominū vidit. ſed nec viderepoteſt. cui honor et īperiū ſempiternū amēSupra apoſtolus ꝓponēs preceptum thimotheo p̄cepitvt ſeruet predicta vſqꝫ ad aduentuꝫ xp̄i. et ideo agit h̓ dexp̄i aduentu de quo tria manifeſtat. Primo ꝙ erit tēpore cōgruo. Secūdo ꝙ māifeſtus erit. Tertio oſtēdit actorem aduentus. Quantū ad primū dicit. Quē ſuis tēporibus oſtendet. i. Pe. vlti. Veniēt in nouiſſimis diebꝰin deceptione illuſores ⁊c. Et ideo vult oſtendere ꝙ ſi videatur aduētus tardari: tn̄ ſuo tempore oſtēdet̉. Eccl̓s.3. Om̄ia tēpus habēt. Ecc̄. 8. Omni negocio tēpus eſt