Explanatio ſancti Thome

in delitijs ē viuens mortua ē Et hoc p̄cipevt irreprehenſibiles ſint. Si quis autē ſuorum ⁊ maxime domeſticoꝝ curā non habetfidem negauit. ⁊ eſt infideli deterior.Supra inſtruxit timotheū de vſu ciborū ⁊ de abſtinentia: hic inſtruit eū de diſpenſatiōe ciborū que fit ſpūalibꝰperſonis ſcꝫ que diſpenſabant̉ viduis ⁊ doctoribꝰ. Primo ergo inſtruit eum de viduis. Secundo de doctoribꝰibi. Et qui bene preſunt ⁊c. Circa primū primo oſtenditquomodo viduis ⁊ doctoribus ſunt miniſtranda alimenta per eccl̓iam. Secundo qualis vidua ſit eligenda ibi.Uidua eligat̉ ⁊cͣ. Item primo oſtendit qualibus viduisſit ſubueniendum. Secūddo manifeſtat qd̓ dixit ibi. Siqua autē ⁊cͣ. Tertio oſtendit rōnem dictoꝝ ibi. Si quis⁊cͣ. Dicit ergo viduas honora nō ſolum reuerentiā exhibendo ſed neceſſaria tribuendo. Hec em̄ duo intelliguntur in verbo honoris. Vnde in p̄cepto honorandi parentes intelligit̉ etiam de ſubuentione: quaſi dicat. In neceſſarijs ꝓuide. Et hoc inchoatū ē a principio eccleſie.Act̉. 6. Factū ē murmur grecoꝝ aduerſus hebreoſ eo ꝙdeſpicerent̉ in miniſterio quottidiano vidue eoꝝ. ſecūdiMach̓. 3. In templo pecunia poſita ad alimoniā viduarum ⁊ pupilloꝝ. Sed quas viduas; Illas que vere ſuntvidue. Uidua dicitur quaſi a viro idua .i. diuiſa. Namvidua vere ē illa que non habet alias perſonas a quibꝰſuſtentet̉: ⁊ huic neceſſaria dabantur de elemoſynis fidelium. ¶ Deinde cū dicit. Si qua autem ⁊c. exponit queſunt vere vidue. ⁊ primo oſtendit que nō ſunt vere. Secundo que ſunt vere ibi. Que autem ⁊cͣ. Circa primumprimo agit de inſtitutione eaꝝ que ſunt vere vidue. Secundo rōnem aſſignat ibi. Hoc em̄ ⁊c̄. Inſtruit ergo huiuſmodi ꝙ diſcant domū ſuā regere. Tob. 10. Docuerūtfiliā ſuā regere familiā ⁊c. Et dicit primū: quia vidua q̄aſſumit̉ ad prouiſionē ſibi ab eccl̓ia fiendam debet eē cuꝫhoneſtate vigilans. Et hoc ē quod dicit. Si didicit ⁊c̄.Item debet ſuis parentibꝰ ſeruire: ⁊ ideo dicit. Mutuā⁊cͣ. Quaſi dicat. Sicut parentes eam nutrierūt ita ⁊ ip̄aeos: ſi habet eos. Et huiꝰ ratio aſſignatur cum ſubiūgitdicens. Hoc enī ē acceptū ⁊c. quia hec non ſolū hominibus fiunt ſed d̓ eo. Et hoc patet quia dominꝰ de hoc ſpeciale mandatū dedit. Exo. 20. Qd̓ etiā dn̄s ieſus ī euāgelio noluit p̄termitti. Item hoc natura docet vt homorecōpenſet beneficia impendentibus: ⁊ nulli tm̄ impenderunt ꝙͣtum parentes. ¶ Deinde cū dicit. Que autemvere ⁊cͣ. tractat de veris viduis. Primo oſtendens quevere ſint vidue. Secundo qualiter inſtruende ſunt ibi.Speret in deū ⁊c. Dicit ergo. Que aūt ⁊c̄. deſolata id ēque non habeat conſolationem humanā ſcꝫ filios vl̓ parentes. Et talis que nō habet aliud confugiū niſi ꝙ ſperet in deū etiā ꝙͣtum ad temporalia ſubſidia ꝑ eccleſiamſuſtentata. Et debet inſtrui primo vt exercitet̉ in bonis.Secundo vt caueat a malis ibi. Et hoc precipe ⁊c. Circa primū duo facit: qꝛ primo oſtendit quibꝰ debet occupari hec vidua. Secundo rōnem aſſignat ibi. Nam vidua ⁊c. Dicit ergo. Speret in deo ⁊ actū ſpęi cōuenientem exerceat qd̓ ſit per or̄onem quia obtinet̉ per hāc qd̓ſperat̉. Oratio em̄ eleuatio ē mentis in deum: obſecratio eſt poſtulatio ꝑ aliqua ſacra Et dicit. Die ⁊ nocte: qꝛimpoſſibile ē ꝙ animus hominis ſit ſine aliqua cura. Etideo exquo vidua nihil habet in quo occupet̉ debet vacare ſemꝑ deo. Luc̄. 2. Anna nō diſcedebat de templo.⁊c. Iudith. 8. Fecit cubiculū in ſuperiori ad orandum.¶ Deinde cū dicit. Nam q̄ ⁊c. reddit rōnem quare debꝫIemꝑ vacare or̄oni ſcꝫ quia impoſſibile ē ꝙ animꝰ nō ocgupet̉ circa aliquā delectationē. Et cū animꝰ ocioſi nō

occupat̉ vtilibꝰ oportet ꝙ occupet̉ carnalibꝰ. Et iō dicitꝙ vidua ſic deſolata vacet or̄onibus. qꝛ ſi nō habet hācdat ſe delicijs: ⁊ ſic mortua eſt mortē peccati. Apoc̄ 3.Nomē habes ꝙ viuas ⁊ mortuus es ⁊c. Eſa. 38. Uiuēsſcꝫ interius: viuēs ſcꝫ exterius cōfitebit̉ tibi. Et licet delitie ſint omnibus hoībꝰ occaſio mortis: ſpecialiter tamēmulieribꝰ qꝛ ex ſui natura habēt animi molliciem. Cumergo delicie emolliant animū neceſſe ē ꝙ mulieres multoplus emolliant̉. Iere. 31. Uſqꝫ quo delicijs diſſoluerꝭfilia vaga. Apoc. 18. Quantū glorificauit ſe ⁊ ī delitijsfuit tantum date illi tormentū ⁊ luctū ⁊c. ¶ Deinde cumdicit. Et hoc p̄cipe ⁊c. oſtēdit ꝙ inſtrui debēt cauere ſibia malis. Et ideo dicit ꝙ etiā prohibeat hoc precipiensꝙ mulieres que ab eccleſia ſuſtentant̉ ſint irrep̄henſibibiles. pͣs. Domū tuam domine decet ſanctitudo. ¶ Deinde cū dicit. Si quis autē ⁊c. aſſignat rōnem huius qd̓dixit. diſcat primū ⁊c. dicens ꝙ oportet ꝙ circa hoc inſtruat̉ vidua: qꝛ hoc ē de neceſſitate. Et iō dicit: ſuoꝝ qͦꝝſcꝫ cura ei incumbit ⁊ maxime domeſticorū. Can̄. 2. Ordinauit in me charitatē. Et ſicut augꝰ dicit: poſſumꝰ omnibus bene velle: ſed illi qui ſunt nobis cōiuncti eſtimātur quaſi quedam ſors ⁊ ideo magis diligendi. Ambroſius in libro de officijs dicit. ꝙ rō huius ē qꝛ forte his qͥbus nō eſt verecundū ſuſcipere a ſuis eēt verecundū ſuſcipere ab alijs. ¶ Fide̓ negauit per opera: quia ſi nō ſeruat fidem his quos natura copulauit conſequēs ē ꝙ necalijs. Tit̓. 1. Confitentur ſe noſce deum factis autē negant ⁊c. Sed nunquid ē hoc verum ⁊ eſt infideli deterior? Cuius contrarium videt̉ per augꝭ. Io. 15. Si nō veniſſē ⁊c. quia ſuper hoc dicit ꝙ ibi loquit de pctō infidelitatis qd̓ eſt grauius ceteris peccatis qꝛ peccata in deūſunt grauiora ꝙͣ que in ꝓximum. Reſpondeo ꝙ ſtatusfidelis ab infideli poteſt dupliciter conſiderari. Primoquantū ad ſtatū peccati: ⁊ ſic infideles ſunt in peiori ſtatu quia nihil agunt deo acceptū: nō autem ſi conſiderentur quantū ad vnū peccatum. Fidelis enim ⁊ infidelis ſimechent̉ plus peccat fidelis: quia facit iniuriā fidei. Etſic dicit ꝙ ſi fidelis contemuit curā parentū grauius peccat ꝙͣ ſi hoc faceret infidelis. 2. Pe. 2. Melius erat eisnon cognoſcere viam iuſticie ꝙͣ poſt agnitionem retrorſum conuerti ⁊c.Lectio ſecunda.Idua eligat̉ nō minꝰ ſexaginta anvnorū que fuerit vniꝰ viri vxor ī oꝑibus bonis teſtimoniū habens ſi filios educauit: ſi hoſpitio receperit: ſi ſanctorū pedes lauit: ſi tribulationē patientibꝰ ſūminiſtrauit. ſi omne opꝰ bonū ſubſecuta ē:Adoleſcentiores aūt viduas deuita Cū enīluxuriate fuerint in xp̄o nubere volunt habentes dānationē. qꝛ primā fidē irritā fecerunt. Simul aūt ⁊ ocioſe diſcūt circūire domos: nō ſolū ocioſe ſed ⁊ verboſe ⁊ curioſeloquentes que nō oportet. Uolo aūt iuniores nubere: filios ꝓcreare: matreſfamiliaseſſe: nullā occaſionem dare aduerſario maledicti gr̄a. Iam enī quedā cōuerſe ſunt retropoſt ſathanā. Si quis fidelis habet viduasſumminiſtret illis: vt non grauetur eccleſiavt his que vere vidue ſunt ſufficiat.