Druckschrift 
In epistolas Pauli
Entstehung
Seite
209v
Einzelbild herunterladen
 

Explanatio ſancti Thome

Diuidit̉ hec epl̓a in ſalutationē epl̓arem narrationemibi. Sicut rogaui ⁊c. Circa primū tria facit. qꝛ pͥmo ponitur ꝑſona ſalutās. Secūdo ꝑſona ſalutata. Tertio bona optata. Deſcribit aūt ꝑſonā ſalutantē pͥmo ex nomīePauli qd̓ conuenit auctoritati ꝓpt̓ duo. In apl̓atū em̄duo ſunt ſcꝫ altitudo ptātis ad quā exaltant̉ humiles .1.Reg. 13. Cum eſſes ꝑuulꝰ in oculis tuis. caput in tribubus iſrael factus es. Et paulus dicitur modicus. Itemclaritas ſapiētie. hanc dominꝰ prebet paruulis Mat.II. Reuelaſti ea paruulis ⁊c. Secundo ex auctoritate: qꝛapl̓us id eſt miſſus Io. 20. Sicut miſit me pr̄. .i. coꝝ. 9.Signaculū apl̓atus mei vos eſtis in dn̄o. Tertio ex origine huiꝰ auctoritatis. Un̄ dicit Ieſu xp̄i ẜm imꝑiū dei.⁊c. Act. 13. Segregate mihi barnabā ſaulū in opꝰ qd̓aſſumpſi eos ⁊c. 1. Reg. 13. Queſiuit ſibi dn̄s virū iuxtacor ſuuꝫ ⁊c. Ex quo patet prelati ex neceſſitate p̄ceptitenent̉ ad ea que ſunt ꝓprij officij 1. Corin. 9. Ue mihiem̄ eſt ſi non euangelizauero. Et ieſu qui eſt ſpes noſtravt ad veniamꝰ. Phil̓. j. Deſideriū hn̄s diſſolui eſſecum xp̄o ⁊c. Uel ſpei nr̄e: qꝛ ip̄m ſperamꝰ adipiſci bona eterna. 1. Pe. j. Regenerauit nos in ſpem viuaꝫ ⁊c.Ro. 15. Per ꝯſolationē ſcpͥturaꝝ ſpem hēamꝰ. Perſonā ſalutatā deſcribit tripl̓r. Prīo ex noīe dicit Timotheo de Act̉. 16. Item ex affectione dicens dilecto.Phil̓. 2. Neminē habeo tam vnanimē ⁊c̄. Iteꝫ ex filiatione dicens. Filio meo in fide ſcꝫ a ſe conuerſo. 1. Corī.4. Miſi ad vos timotheū filiū meū chariſſimū fideleꝫin dn̄o ⁊c. Cunc aūt pͥmo ponit bona optata. Et ſcd̓ooſtendit a quo ſunt. Sciendū eſt aūt in alijs epiſtolisduo ponunt̉: hic tria: qꝛ lati pluribꝰ indigent. Et ideodicit. Miſericordia hic gr̄a pͥmo ſibi: et inde alijs. Etſumit̉ hic miſcd̓ia remiſſione pctōꝝ: qꝛ hec eſt ex deimiſericordia: gr̄a vero munere gr̄aꝝ indigent prelati. Uel gr̄a ſicut in alijs gr̄a iuſtificante: ſed miſericordia munere diuino in ſpūalibꝰ cariſmatibus exaltanteGap. 4. Gr̄a dei miſericordia in ſanctos eius: reſpectus in electos illius. Et pax ſcꝫ tecum. te alijs. psͣ.Guſcipiant montes pacem. Sed vnde? A deo: vt dentpopulo Iac. 1. Om̄e datū optimū: om̄e donum ꝑfectūdeſurſum eſt deſcendēs a pr̄e luminū ⁊c. Et xp̄o ieſu domino noſtro ſcꝫ quē maxima nobis p̄cioſa ꝓmiſſa donauit. 2. Pe. 1.Lectio ſecunda.Icut rogaui te vt ramaneres epheſi irem in macedoniā vt denunciares qͥbuſdā ne aliter docerēt neqꝫintenderent fabulis genealogijs interminatis: q̄ſtiones preſtant magis qͣꝫ edificationē dei eſt in fide. Finis aūt p̄cepti eſtcharitas de corde puro conſcientia bona: fide non ficta.Hic incipit epl̓aris narratio. eſt hec epl̓a qͣſi paſtoralisregula quam apoſtolꝰ tradit timotheo inſtruens de omnibus que ſpectant ad regimē p̄latoꝝ. et eo ordine quodebet eſſe intentio. Primo inſtruit eum de ſpūalibusminiſtrādis. Scd̓o ditꝑalibꝰ in.. ca. ibi. Spūs aūt ⁊cͣItem ad prelatū ꝑtinet pͥmo doceat de forma fidei: nefides ſubditoꝝ corrumpat̉ Luc. 22. Ego rogaui te vtnon deficiat fides tua. tu aliqn̄ conuerſus confirma fratres tuos. Secūdo vt inſtruat eos de ꝑtinentibꝰ ad cultum dei: qd̓ non poteſt eſſe niſi fides ſit recta. Ideo pͥmoinſtruit de fide. Scd̓o de cultu dei.. ca. ibi. Obſecroigit̉ ⁊c. Tertio agit de inſtructione officioꝝ eccleſiaſti-

corū in tertio capitulo ibi. Fidelis ſermo. Sciendū ē aūt in pͥmitiua eccl̓ia error fuit ꝑiculoſus quorundā dicētium legalia debere ſeruari ſimul cum euangelio. quodapl̓us excludit pͥmo oſtēdens legis conditionē. Secundo ꝓbat experimentū in ſeipſo ibi. Er̄as ago ⁊c. Circa primū tria facit. qꝛ pͥmo oſtendit qͥd de lege ſit repudiandum. Secūdo qͥd in ea acceptandū ibi. Finis aūt cepti ⁊c. Tertio concludit legis conditionē ibi. Scimꝰ aūtqꝛ ⁊cͣ. Repudiandū eſt aūt in lege qd̓ alij male addidederunt qd̓ a deo eſt datum niſi iam ẜm carnalē intellectum. Et pͥmo docet falſas fabulas traditiones eſſerepudiādas. Secundo rōem aſſignat ibi. Que queſtiones ⁊cͣ. Dicit ergo. Dico debes facere ſicut rogaui tecum tn̄ poſſem imperare Ecc̄. 32. Rectoreꝫ te poſuerūt:noli extolli. eſto in illis quaſi vnus ex illlis ⁊c. Ut denuuciares quibuſdā. Uel aliter duo ꝑtinent ad prelatuꝫvt cohibeat docentes falſa. Et ideo dicit. Ne aliter docerent. Gal̓. 1. Si qͥs vobis euangelizauerit preter id qd̓ accepiſtis anathema ſit. Deut̓. 4. Non addetis ad verbūquod ego loquor vobis neqꝫ auferetis ex eo. Secūdo vtſi contingat aliqͥ falſa docerent ꝓhibeat populū ne eisintendant. Unde dicit. Neqꝫ intendant ⁊c̄. Fuerūt aūtquidā heretici deteſtantes vetus teſtamētū exponebāt apl̓s ip̄m repudiabat deridēdo hiſtorias eiꝰ dicēs. Fabulis genealogijs interminatis ⁊c. Cōtra qd̓ dicit auguſtinꝰ apl̓us vtit̉ hiſtorijs genealogijs veteris teſtamēti. Gal̓. 4. Abraā duos filios habuit ⁊c. Si reꝓbaret non eis vteret̉. Dicit fabulas non datā legemin ſcpͥtis: ſed in ore ſcꝫ thalmuth que moyſes ore tradidit ſed que alij addiderūt: vt ſunt ſtulte fabule ſcꝫadam habuit aliam vxorem ex dicunt natos demonesMatth̓. 15. Irritum feciſtis mandatū dei ꝓpter traditionem veſtrā. 2. Ti. 4. Ad fabulas aūt cōuertent̓. Ratio huius eſt qꝛ preſtant queſtiones id ē contentiones.Ti. 2. Noli verbis contendere ꝓuer. 20. Honor eſt homini ſe ſeꝑat a cōtentiōibꝰ ⁊c̄. Quā edificatiōꝫ deieſt fidē in fide qn̄ ſcꝫ aliqͥs eſt ꝯfirmatus in veritate fidei ad qd̓ debet oīs doctrina tendere. Deinde cuꝫ dicit. Finis aūt ⁊c. on̄dit qͥd lege ſit tenēdū. Et circa hocduo facit. qꝛ pͥmo oſtendit hoc. Scd̓o qd̓ ꝑiculuꝫ eſt his hoc tenent ibi. A qͥbuſdā ⁊c. Circa pͥmum ſciendūeſt lex vetus dicit̉ lex mandatoꝝ. qꝛ mandatis p̄ceptis ꝯtinet̉. Eph̓. 2. Legē mandatoꝝ decretis euacuāsIllud ad qd̓ ordinant̉ oīa mādata legis eſt p̄cipue tenendū: hoc aūt ē charitas Mat. 22. Diliges deū tuumex toto corde tuo ⁊c. Et paulopoſt. In his duobꝰ mādatꝭvniuerſa lex pēdet ꝓph̓e. Sꝫ quo charitas ē finis p̄cepti? Ad hoc ſciendū duo ſūt ꝯſiderāda. Prīo oīa p̄cepta legꝭ ſunt de actibꝰ virtutū. oēs actus virtutuꝫordinat̉ vnꝰ ad aliū. Secūdo obiectū vnius virtutis eſt finis alteriꝰ. qꝛ qn̄cūqꝫ vna potentia eſt circa aliquē finē: ad illā ordinant̉ oīa ſunt eiuſdē ſicut ad finē.ſicut frenefactua ad equeſtrē. qꝛ officiū eq̄ſtris ē eiꝰ finis.hec aūt ad ducē. Uirtutes aūt theologice vltimū fine habēt obiecto. Alie aūt ſunt circa ea ſunt ad finē. Uirtutes oēs reſpiciūt theologicas ſicut finē. Int̓ theologicas vero illa plus habet de ratiōe finis que ꝓpinquiꝰſe habet ad vltimū finem. Fides autē oſtendit eum. ſpegfacit tendere in eum. charitas vnit. Ergo oēs ordinantad charitatē. Et ſic dicit̉ charitas finis p̄ceptoꝝ. Sꝫ cuꝫea ſunt ad finem diſponūt ad finē. precepta aūt ſunt adcharitatem ideo diſponunt ad eam. Ideo dicit. De corde puro. Ad hoc em̄ cor ſit purum dant̉ precepta virtutum quarum quedam ordinant̉ ad modum rectificandi paſſiones. quarum ſcilicet virtutum materie ſunt paſſiones. ſicut temperantia ordinat concupiſcentiā. mā-