in epiſtolam ad Philippenſes II.

modo ſic quia non rapinam ⁊c. quia hoc eſſet rapīaſi referatur ad hūanitatem. ſꝫ nō loquit̉ de hoc. ſꝫ ſi dicat̉ dehūanitate hoc ē hereticū. qꝛ Io. 5. Equalē deo ſe faciēsergo arbitrabat̉ ſe equalem deo. Repugnat etiaꝫ rationi: qꝛ natura dei non eſt receptibilis in materiā. Ꝙ autēaliq̓s exiſtens in natura aliqua magis vel minꝰ ꝑticipeteam eſt ex materia. ſed ibi non eſt. ergo dicendum eſt ꝙarbitratus eſt non eſſe rapinam ſcꝫ ſe eſſe equalem deo.qꝛ eſt in forma dei: ⁊ cognoſcit bene naturā ſuaꝫ: et quiacognoſcit hoc Io. 5. Equalem ſe deo facit: ſed hoc nonfuit rapina. ſicut quādo diabolus ⁊ homo volebāt ei eqͣri Eſa. 14. Ero ſimilis altiſſimo ⁊c. Et Gen̄. 3. Eritis ſicut dij ⁊c. Et qꝛ hec fuit rapina. ideo ꝓ hac xp̄s venit ſatiſfacere. psͣ. Que non rapui tunc exoluebā ⁊c. ¶ Deinde cum dicit. Sed ſemetipſum ⁊c̓. humilitatē xp̄i cōmēdat. Primo ꝙͣtum ad myſteriū incarnationis. Secūdoꝙͣtuꝫ ad myſteriū paſſionis ibi. Humiliauit ſe ⁊c. Circaprimū pͥmo ponit humilitatē. Secundo eius modū ⁊ formam. Dicit ergo. Sed ſemetipſum ⁊c. Sed qꝛ erat plenus diuinitate. nūqͥd ergo euacuauit ſe diuinitate? Nō.quia qd̓ erat ꝑmanſit: ⁊ quod non erat aſſumpſit. Sedhoc eſt intelligendū ẜm aſſumptionē eius qd̓ nō habuit.ſed non ẜm aſſumptionē eius qd̓ habuit. Sicut em̄ deſcendit de celo non ꝙ deſineret eſſe in celo. ſed qꝛ incepit eſſe nouo mō in terris: ſic etiam ſe exinaniuit: nō deponendo naturam diuinā: ſed aſſumendo naturā humanam. Pulchre autē dicit exinaniuit. Inane em̄ opponitur pleno. Natura autē diuina ſatis plena eſt. qꝛ ibi eſtom̄is bonitatis perfectio. Exo. 33. Oſtendam tibi omnebonum. Natura autē humana et aīa non ſunt plena: ſedin potētia ad pleuitudinē: qꝛ eſt facta quaſi tabula raſa.Eſt ergo natura humana inanis. Dicit ergo. Exinaniuit. qꝛ naturam humanā aſſumpſit. Tangit ergo primonature humane aſſumptionē dicens: Formā ſerui accipiens. Homo em̄ ex ſua creatione eſt ſeruus dei. et natura humana eſt forma ſerui. psͣ. Scitote quoniā dn̄s ipſeeſt deus ⁊c. Eſa. 42. Ecce ſeruus meus ⁊c. psͣ. Tu dn̄eſuſceptor meus es ⁊c. Cur dicit̉ conuenientiꝰ formā ſerui ꝙͣ ſeruum? Quia ſeruus eſt nomen ipoſtaſis vel ſuppoſiti quod non eſt aſſumptū: ſed natura. qd̓ enim ſuſcipitur diſtinguit̉ a ſuſcipiente. Nō ergo filius dei aſſumpſit hominē: qꝛ daret̉ intelligi ꝙ homo eſſet aliud a filiodei: cum tn̄ filius dei factus ſit homo. Accepit ergo naturam in perſona ſua vt eſſet idem in perſona filius dei ⁊ filius hominis. Secundo tangit nature conformitatē dicens. In ſil̓itudinē hoīm factus ſcꝫ ẜm ſpecieꝫ. Heb̓. 2.Debuit ꝑ om̄ia fratribus aſſimilari. ⁊c. Et ſi dicas ꝙ indn̄o ieſu xp̄o non conuenit ſpeciem accipere. verum eſt q̄reſultet ex diuinitate ⁊ humanitate. qͣſi diuinitas ⁊ humanitas conueniſſent in vnam naturam cōmunē. Undeſequeret̉ ꝙ diuina natura (vt ita loqur) mutaret̉. Tertio nature humane conditiones ponit dicens: Et habitu inuentus vt homo: qꝛ defectus om̄es ⁊ ꝓprietates cōtinentes ſpeciem preter peccatū ſuſcepit. Et ideo habituinuētus vt homo ſcꝫ in exteriori cōuerſatione. qꝛ eſurijtvt homo. fatigatꝰ fuit: ⁊ huiſmodi. Heb̓. 4. Temptatūꝑ om̄ia ꝓ ſimilitudine abſqꝫ peccato. Baruch. 3. Poſthec in terris viſus eſt: ⁊ cum hominibꝰ conuerſatus eſt.⁊c̄. Et ſic habitum poſſumꝰ referre ad exteriores habitudines. Uel habitu qꝛ ipſam humanitatē accepit qͣſi habitum. Eſt autē habitus quadruplex. Unus mutat habentē ⁊ ipſe non mutat̉. vt ſtultus ꝑ ſapientiā. Aliꝰ mutatur ⁊ mutat vt cibus. Alius qui nec mutat nec mutat:vt anulus adueniēs digito. Alius qͥ mutat̉ et nō mutatvt veſtimentuꝫ. Et ꝑ hanc ſil̓itudinē natura humana inchriſto dicit̉ habitus. qꝛ ſic aduenit diuine ꝑſone ꝙ non

mutauit ipſam. ſed mutata eſt in melius: qꝛ impleta eſtgratia ⁊ veritate. Io. 1. Vidimus gloriam eius: gloriaꝫquaſi vnigeniti a patre plenum gratie ⁊ veritatis ⁊c. Dicit ergo. In ſimilitudine hominū factus. ita tamen ꝙ nōmutat: qꝛ habitu inuentꝰ eſt vt homo. Sꝫ aduertendūeſt ꝙ ex hoc verbo habitu ⁊cͣ. aliqui errauerunt. Undetangitur triplex opinio. 6. diſtin. z. ſententiarū. Primaeſt ꝙ humanitas xp̄i aduenit ei accidentaliter. quod eſtfalſum: qꝛ ſuppoſitum diuine nature factū eſt ſuppoſituꝫhumane nature. ⁊ ideo accidentaliter non aduenit ei:ſed ſubſtantialiter. non ꝙ diuinitas naturaliter ſed ſubſtantialiter predicet̉ de ipſo. Et ꝑ hoc etiam excluditurerror fotini qui dixit ꝙ xp̄s eſſet purus homo: nō de virgine. qꝛ dicit̉ cum in forma dei eſſet. Ergo prius in forma dei erat ꝙͣ acciperet formā ſerui ex qua eſt minor patre: qꝛ nō rapinā ⁊c. Uincit̉ ergo ꝙ ꝑ formā ſerui meruitItē excludit̉ error arrij qͥ dixit ꝙ eſſet minor pr̄e: qꝛ nonrapinā ⁊c. Itē Neſtorij. qui dixit ꝙ vnio eſſet intelligenda ẜm inhabitationē inqͣtū .ſ. deꝰ inhītauit hoīeꝫ ⁊ aliꝰē filiꝰ hoīs. ⁊ alius filius dei. Sꝫ rabanus dicit ꝙ apl̓usincarnationē nominat exinanitionē. Conſtat autē ꝙ pater inhabitat ⁊ ſpūſſanctus. ergo ⁊ ipſi ſunt exinaniti qd̓eſt falſum. Item dicit ſemetipſum exinaniuit. ergo ideꝫeſt qui exinanitus eſt ⁊ exinaniēs. Sed huiuſmodi eſt filius dei. qꝛ ipſe ſemetipſum exinaniuit. ergo eſt vnio inperſona. Item Euthicetis qui dixit ꝙ ex duabus naturis reſultat etiam vna natura. Ergo non accepit formaꝫſerui: ſed quandā aliam. quod eſt contra hoc. Iteꝫ valētini qui dixit ꝙ attulit corpus de celo. Itē apollinaris qͥdixit ꝙ non habuit animā. Sic em̄ non eſſet in ſimilitudinē hominū factus. ¶ Deinde cum dicit. Humiliauitſemetipſum ⁊c. cōmendat humilitatem xp̄i quo ad myſterium paſſionis eius. Et pͥmo oſtendit humilitatē xp̄i.Secundo modū ibi. Factus obediēs ⁊c. Eſt ergo homoſed valde magnus qꝛ idem eſt deus ⁊ homo. ⁊ tamē humiliauit ſe Acc̄. 3. Quanto magnꝰ es humilia te in om̄ibus Matth̓. 11. Diſcite a me quia mitis ſum ⁊ humiliscorde ⁊c. ¶ Modus humiliationis eſt ſignum humilitatis et obedientie. qꝛ ꝓpriū ſuꝑboruꝫ ē ſequi ꝓpriam voluntatem. qꝛ ſuperbus querit altitudinē. Ad rem auteꝫaltam pertinet ꝙ non regulet̉ alio. ſed ipſa alia regulet.Et ideo obedientia contrariat̉ ſuperbie. Unde volensoſtendere ꝑfectionem humilitatis et paſſionis xp̄i dicit:ꝙ factus eſt obediens. qꝛ ſi fuiſſet paſſus non ex oberdiētia: non fuiſſet ita cōmendabilis. qꝛ obedientia dat meritum paſſionibꝰ noſtris. Sed quomō factus eſt obediēs?Non voluntate diuina: quia ipſe eſt regula. ſed voluntate humana que regulata eſt in omnibus ẜm voluntatempaternam. Matth̓ 26. Uerūtamen non ſicut ego volo:ſed ſicut tu. Et conueniēter introducit in paſſione obedientiam. qꝛ pͥma preuaricatio eſt facta ꝑ inobedientiam.Ro. 5. Sicut em̄ ꝑ inobedientiam vnius hominis peccatores conſtituti ſunt multi: ita et per obedientiā vniuſhominis iuſti conſtituunt̉ multi ⁊cͣ. ꝓuer. 21. Uir obediens loquet̉ victorias. Sed ꝙ magna ⁊ cōmendabilis ſuobedientia patet. qꝛ tunc eſt obedientia magna quandoſequit̉ imperium alterius contra motū ꝓprium. Motusautē volūtatis humane ad duo tendit. ad vitam et ad honorem. ſed xp̄us non recuſauit mortem. 1. Pe. 3. Chriſtus ſemel ꝓ peccatis noſtris mortuus eſt ⁊cͣ. Item nonfugit ignominiam. Unde dicit. Mortem autem crucis:q̄ ē ignominioſiſſima. Sap̄. 2. Morte turpiſſima cōdemnemus eum. ⁊c. Sic ergo nec refugit mortem nec genusmortis.Lectio tertia

H iij