Explanatio ſancti Thome

ergo. Si qua cōſolatio ⁊c. Hec quattuor media que hicconſequenter ponunt̉ om̄ia referunt̉ ad hoc qd̓ ſubdit.Implete ⁊c. Et eſt ſenſus. Quaſi dicat. Conſolari voloin vobis. Si qua ergo conſolatio id eſt ſi quā conſolationem mihi afferre vultis in xp̄o implete gaudiū meum.Eſa. 61. Vt ponerē fortitudinē lugentibus ſyon ⁊cͣ. 2.corin. 1. Conſolat̉ nos in om̄i tribulatione vt et ipſi poſſimus conſolari ⁊c. ¶ Ex parte vero charitatis fraternedicit. Si qd̓ ſolacium charitatis ſcꝫ eſt implete gaudiuꝫmeū Gal̓. 5. Fructus autē ſpūs eſt charitas gaudiū pax⁊c. psͣ. Ecce ꝙͣ bonuꝫ ⁊c̄. ¶ Item ex ſocietate. et hec eſtinter homīes qui cōmunicant in rebus ſicut ſocij in bellicis armis: ita boni ſpūales qͥ ſibi cōmunicāt in ſpūalibꝰbonis. Et ideo dicit. Si quā ſocietas ſpūs ſcꝫ ē mihi advos: implete gaudiū meū. quaſi dicat. Exhibui ego vobis multā conſolationē veſtram. Si ergo ſocij mei eſtisexhibete ideꝫ ⁊ vos mihi. Eph̓. 4. Solliciti ſeruare vnitatem ſpūs in vinculo pacis ⁊cͣ. ꝓuer. 18. Uir amicabilis ad ſocietatem magis amicus erit ꝙͣ frater. ¶ Item exmiſeratione cū dicit. Si qua viſcera miſerationis. Col̓.3. Induite vos ſicut electi dei ſancti ⁊ dilecti viſcera miſericordie ⁊c. ¶ Deinde ponit ea ad que inducit. et pͥmoin generali dicens. Implete ⁊c. quaſi dicat. Gaudeo invobis ꝓpter bona que vidi et audiui de vobis. ſꝫ quādohec ꝑficient tunc gaudium meū creſcet et tandē ꝑficiet̉.Unde illd̓ implete ꝓficiēdo in bonū. Secūdo in ſpecialimonet ad mutuā charitatē. cuiꝰ vnitas in duobꝰ ꝯſiſtit.ſcꝫ interius in affectu et exterius in effectu. 1. Io. 3. Nondiligamus verbo neqꝫ lingua: ſed opere et veritate. ⁊cͣ.Prīa deſignat̉ ī obiecto charitatis cū dicit. Idē ſapite.Sapientia em̄ eſt cognitio altiſſimaꝝ cauſaꝝ. qꝛ eius eſtiudicare qd̓ nullus poteſt ſine cauſa altiſſima. Et ideo ſapientia eſt cognitio de diuinis. Idem ergo ſapite ⁊c. qͣſidicat. Idem ſapiatis circa ea que ſunt fidei Ro. 15. Deus autē patientie et ſolacij det vobis idipſum ſapere inalterutrū ẜm ieſum chriſtū: vt vno ore honorificetis deūSed hoc fit ꝑ charitatem eandē Col̓. 3. Suꝑ om̄ia charitatem habentes qd̓ eſt vinculū perfectionis. Itē ꝙͣtuꝫad effectum ſunt duo neceſſaria. ſcꝫ conſenſus duoruꝫ inidem ex parte affectus et iudiciū rōnis concors in eodē.Quantū ad pͥmum dicit. Unanimes ſcꝫ in agendis psͣ.Qui inhabitare facit vniꝰ moris in domo. Ro. 15. Unoore honorificetis deum. Quantū ad ſecundū dicit. Idipſum ſentientes. Qd̓ ita differt ab hoc qd̓ dicit. Idem ſapite. ſicut hoc qd̓ dicit. Unanimes in charitate. Secundo monet ad humilitatē circa quā pͥmo excludit ꝯtrariahumilitati. Secundo monet ad eam. Contraria autē humilitati ſunt que oriunt̉ ex ſuꝑbia: Hec autē ſunt ꝓprieexterior cōtentio. qꝛ humiles ſibi cedunt. ꝓuer. 13. Int̓ſuperbos ſemꝑ iurgia ſunt ⁊c. Iac. 3. Ubi zelus ⁊ contētio ibi incōſtantia et om̄e opus prauū. Aliud eſt inanisgloria. Suꝑbus em̄ inordinate appetit ſuā excellentiaꝫetiam in opinione aliorum Gal̓. 6. Non efficiamur inanis glorie cupidi inuicē ꝓuocantes inuicem inuidentes.⁊cͣ. Io. 8. Ego aūt nō quero gloriā meā ⁊c. Sed in humilitate ſuꝑiores inuicem arbitrantes. Sicut em̄ ꝑtinetad ſuꝑbiam ꝙ homo ſe extollat ſupra ſe: ita ad humilitatem ꝙ hō ſe ſubijciat ẜm ſuam menſurā. Sed quō ſuperior poterit hoc implere? Aut em̄ nō cognoſcit ſe eſſe ſuperiorē et virtutē ſuam. et ſic non eſt virtuoſus: qꝛ nō eſtprudens. Aut ſcit. et ſic non pōt alium exiſtimare ſuperiorem ſe. Reſpondeo. dicendū eſt ꝙ nullus eſt ſic bonꝰquin ſit alicuius defectus. et nullus eſt ſic malꝰ quin habeat aliqͥd boni. Vnde non oportet ꝙ eum preponat ſibiſimpliciter. ſed ꝙͣtum ad hoc ꝙ dicat in mēte ſua. Fortein me ē aliquis defectus. qui nō eſt in illo. Et hoc oſten-

dit Auguſtinus in libro de virginitate quō virgo preferat ſibi coniugatā: qꝛ forte feruētior. Sed detur ꝙ ꝙͣtuꝫad om̄ia ſit ille bonus ⁊ ille malus. nihilominus tu et ille geritis duplicē perſonam ſcꝫ tui ⁊ xp̄i. Si ergo illumnō preponas rōne ſue perſone. preponas rōne lmaginisdiuine Ro. 12. Honore inuicem p̄uenientes. ¶ Tertiomonet ad mutuā ſollicitudinē dicens. Non que ſua ⁊cͣ.i. corin. 12. Pro ſeinuicē ſollicita ſunt mēbra ⁊c. 1. coꝝ.13. Charitas non querit q̄ ſua ſunt.Lectio ſecundaOc ſentite in vobis qd̓ et in chriſto ieſu. Qui cū in forma dei eſſetnon rapinam arbitratus eſt eſſe ſeequalem deo: ſed ſemetipſuꝫ exinaniuit formam ſerui accipiens in ſimilitudinē hominum factus ⁊ habitu inuentus vt homo humiliauit ſemetipſuꝫ factus obediēs vſqꝫ admortē: mortē autē crucis.Poſtꝙͣ apl̓us poſuit exhortationē ſuam: hic hortat̉ advirtutem humilitatis exemplo chriſti. Et pͥmo inducitad imitandū xp̄i exemplū. Scd̓o ponit eius exemplū ibiQui cum in forma ⁊c. Dicit ergo. Sitis humiles vt dixi. ideo hoc ſentite id eſt experimēto tenete quod fuit inxp̄o ieſu. ¶ Notandum ꝙ quinqꝫ modis debemus hocſentire ſcꝫ quinqꝫ ſenſibus. pͥmo videre eius claritatē vtei cōformemur illuminati Eſa. 33. Regem in decore ſuovidebūt ⁊c. 2. corī. 3. Nos autē om̄es renelata facie gloriam dei ſpeculantes ⁊c. Secūdo audire eius ſapientiaꝫvt beatificemur. z. Reg. 10. Beati viri tui ⁊ beati ſeruitui hi qui ſtant coram te ⁊ audiūt ſapientiam tuā ⁊c. psͣ.In auditu auris obediuit mihi ⁊c̄. Tertio odorare grasvt ad eū curramꝰ. ⁊c. Can̄. j. Trahe me poſt te curremꝰin odorem vnguentoꝝ tuoruꝫ ⁊cͣ. Quarto guſtare dulcedinem eius pietatis vt in deo ſemyſimꝰ. psͣ. Guſtate⁊ videte quoniā ſuauis eſt dn̄s ⁊c. Quinto tangere eiꝰvirtutem vt ſaluemur Matth̓. 9. Si terigero tm̄ fimbriam veſtimenti eius ſalua ero ⁊c. Et ſic ſentire quaſi tangendo ꝑ operis imitationē. ¶ Deinde cū dicit. Qui cuꝫin forma ⁊cͣ. ꝓponit exmplū xp̄i. At pͥmo premittit chriſti maieſtatem. Secūdo ponit eius humilitatē ibi. Gemetipſum ⁊c. Tertio exaltationē ibi. Propter quod ⁊cͣ.Et pͥmo maieſtatē xp̄i p̄mittit vt magis humilitas commendet̉. Et duo ꝓponit ꝑtinentia ad xp̄i dignitateꝫ ſcꝫdiuine nature veritatē. Secundo equalitatē ibi. Nō rapinam ⁊c. Dicit ergo qͥ ſcꝫ xp̄s cum in forma ⁊c. Unumquodqꝫ em̄ dicit̉ ī natura generis vel ſpeciei ꝑ ſuā formaUnde forma dicit̉ natura rei. Et ſic eſſe in forma dei eſteſſe in natura dei. ꝑ qd̓ intelligit̉ ꝙ ſit verus deꝰ. I. Io.vltimo. Vt ſimus in vero filio eius ieſu chriſto. Sed nōeſt intelligendū ꝙ aliud ſit forma dei: ⁊ aliud ipſe deusqꝛ in ſimplicibus ⁊ in materialibus idem eſt forma ⁊ idcuius eſt. ⁊ maxime in deo. Sꝫ quare potius dicit in forma ꝙͣ in natura. Quia hoc competit nominibus ꝓprijsfilij tripliciter. Dicit̉ em̄ et filius ⁊ verbū et imago. Filius em̄ eſt qui generat̉: ⁊ finis generatiōis eſt forma. Atideo vt oſtendat ꝑfectus dei filiꝰ dicit ī forma. quaſi habens perfecte formā patris. Similiter verbū non eſt ꝑfectum niſi qn̄ ducit in cognitioneꝫ nature rei. Et ſic verbum dei in forma dei dicit̉. qꝛ habet totam natura pr̄isSimiliter nec imago dicit̉ ꝑfecta niſi habeat formā culꝰeſt imago. Heb̓. 1. Cum ſit ſplendor glorie ⁊ figura ſubſtantie. eius ⁊c. Sꝫ nunqͥd habet eam ꝑfecte? Sic. quianon rapinam ⁊c. Quod poſſet dupliciter intelligi. Uno