Explanatio ſancti Thome

lata eius opere. psͣ. Facientes verbum ilius ſicut xp̄usIo. 6. Deſcendi de celo. non vt facerē volūtatē meā: ſedvoluntatem eius qͥ miſit me. Hec eſt em̄ volūtas eius qͥmiſit me ſcꝫ vt obediam hominibus ꝓpter deuꝫ Et ideodicit. Sicut ſerui xp̄i. ⁊ ſicut ſeruientes dn̄o non hominibus ſcꝫ nō ꝓpter ſe ſed ꝓpter dominū. Quō? Ex aīo.Col̓. 3. Quodcūqꝫ facitis ex animo operamini ſicut dn̄o⁊ nō hominibus. Item cum bona voluntate ⁊ recta intētione Col̓. 4. Stetis ꝑfecti ⁊ pleni in om̄i volūtate dei.¶ Deinde ſubiūgit remunerationē dicens. Scientes ꝙa domino ⁊cͣ. 1. I. 5. Scripſi vobis vt ſciatis ⁊c. Qm̄vnuſquiſqꝫ ſiue ſeruus ſiue liber ſine ꝑſonarum acception. Non em̄ eſt ꝑſonarum acceptio apud deum Gal̓. 3.Non eſt ſeruus neqꝫ liber: non eſt maſculus neqꝫ feminaoēs em̄ vos vnū eſtis ī xp̄o ieſu. Act̓. 10. In veritate cōperi quoniā non eſt perſonaꝝ acceptor deus. ſed in om̄igente qui timent deum ⁊ operatur iuſticiam ⁊cͣ. Eccͣ. 9.Quodcūqꝫ poteſt facere manꝰ tua inſtanter operare ⁊c̄¶ Percipiet a dn̄o ꝓ remuneratiōe. Col̓. 3. Sciētes ꝙa domino accipient retributioneꝫ hereditatꝭ. ¶ Deindecum dicit. Et vos dn̄i. ⁊cͣ. inſtruit domnios ⁊ facit duo.Primo ponit monitionē. Secūdo ſubdit rōem ibi. Scientes qꝛ et illorum ⁊cͣ. Dicit ergo. Et vos domini eadeꝫfaciatis. eadem ſcꝫ idemptitate ꝓportionis. vt ſicut illiex animo ⁊ bona volūtate: ita ⁊ vos faciatis Eccͣ. 33. Sieſt tibi aliquis ſeruus fidelis: ſit tibi ſicut animā tua. Remittentes minas non ſoluꝫ verba vel flagella. Et quareRationē ſubdit dicēs. Scientes qꝛ ⁊ illorū ⁊ veſter dominus eſt in celis. Nam idē dn̄s omniū. Ro. 10. Quaſidicat. conſerui eſtis. ⁊ ideo debetis vos bene habere adeos Matth̓. 18. Oportuit ⁊ te miſereri ꝯſerui tui. Noneſt perſonaꝝ acceptio apud deum. Ro. 2. Idem diciturLucͣ. 20. Nō accipis ꝑſonā hoīm Act̉. 10. idem.Lectio tertia.Ecetero fratres ꝯfortamini in domino ⁊ in potentia virtutis eius.dInduite vos armaturā dei vt poſſitis ſtare aduerſus inſidias diaboli. qm̄ nōeſt nobis colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſanguinem: ſed aduerſus principes ⁊ poteſtates. aduerſus mundi rectores tenebrarumharum contra ſpiritualia nequitie in celeſtibus.Supra poſuit apl̓us multa p̄cepta generalia ⁊ ſpecialiaad deſtruendā vetuſtatem peccati ⁊ induendā nouitatē.gratie: hic on̄dit qua virtute debent vti ad precepta hecimplenda: qꝛ fiducia auxilij diuini. Circa qd̓ duo facit.Primo ponit monitionē. Secundo in ſpeciali explicateam ibi. Quia non eſt nobis colluctatio ⁊cͣ. Prima induas qꝛ pͥmo oſtendit de quo debemus cōfidere ſicut deinteriori. Secundo oſtendit de quo debemus confidereſicut de exteriori ibi. Induite vos ⁊c. Illud autē interiꝰde qͦ debemus cōfidere eſt auxiliū diuinū. Et ideo dicit.Decetero fratres confortamini Iere. 17. Benedictꝰ virqui cōfidit in domino ⁊ erit dominꝰ fidūcia eius ⁊c. Duplici autē ratione confidit quis de aliquo. Una eſt qꝛ adeū ꝑtinet ſua defenſio. Alia eſt qꝛ potens eſt ⁊ paratꝰ eſteuꝫ defendere. Et hec duo ſunt in deo reſpectu creatureſue. qꝛ cura eſt deo de vobis vt dicit̉. 1. Pe. vltīo. Oēmſollicitudinē vr̄am ꝓijcientes in eū. qm̄ ipſi cura eſt. devobis. Itē ipſe potēs ē ⁊ promptꝰ auxiliari. Et iō dicit.De cetero fratres ⁊c. Quaſi dicat. Poſtꝙͣ vos inſtruxiconfortamini non in vobis ſed in domino qui curam ha

bet de vobis. psͣ. Mihi autē adherere deo bonū eſt ⁊cͣ.Eſa. 35. Dicitę puſillanimes confortamini ⁊c. Iere. 20.Dominꝰ mecuꝫ eſt tanꝙͣ bellator fortis. idcirco qui meperſequuntur cadent ⁊cͣ. Et in potentia ⁊c. Luc̄. 1. Quipotens eſt. Et licet in deo virtus ⁊ potētia ſint idem. tn̄qꝛ virtus eſt vltimū de potentia ⁊ quaſi perfectio potentie. ideo dicit. In potentia virtutis eius id eſt in potētiavirtuoſa Phil̓. 4. Omnia poſſum in eo qui me confortat Iob. 17. Pone me iuxta te ⁊ cuiuſuis manꝰ pugnetcontra me. Sed poſſet dici. ſi deus poteſt ⁊ vult dehemꝰeſſe ſecuri. Ideo reſpondens dicit ꝙ nō: īmo debet quilibet facere qd̓ in ſe eſt. qꝛ ſi inermis iret ad bellum quantūcūqꝫ rex protegeret eum eſſet in periculo. Et ideo dicitInduite vos armaturā dei id ē dona ⁊ virtutes. Ro. 13.Abijciamus ergo opera tenebraꝝ ⁊ induamur arma lucis ⁊c. Col̓. 3. Induite vos ergo ſicut electi dei ſancti etdilecti viſcera miſericordie benignitatē: humilitatē: modeſtiam ⁊c. qꝛ ꝑ virtutes homo ꝓtegit̉ contra vitia. Sꝫcontra: qꝛ dominꝰ eſt rex ita potens ꝙ nullus poteſt euꝫimpugnare. Reſpondeo. verū eſt ꝑ violentiam: ſed ꝑ inſidias ⁊ fallaciam impugnat eum diabolus in membrisſuis non in ſe. qꝛ vt dicit̉ Eccͣ ij. Multe ſunt inſidie doloſi ⁊c̄. Et ideo ſubdit. Vt poſſitis ſtare contra inſidiasdiaboli. 1. Pe. 5. Sobrij eſtote ⁊ vigilate ⁊c. psͣ. Inſidiatur in abſcondito quaſi leo ⁊c. ¶ Conſequēter cum dicit. Quia nō eſt nobis colluctatio ⁊c. explicat in ſpecialiⁱ monitionem. Et pͥmo de inſidijs inimicoꝝ. Secundode armatura ſumenda ibi. Preterea accipite ⁊c. Tertiode fiducia xp̄i habenda ibi. Per oīm orationeꝫ. ⁊c. Deſcribit autē inſidias: qꝛ quando aliqͥs hoſtis iminet ſi ſitdebilis: ſtultus: ⁊ huiuſmodi non eſt multum cauenduꝫnec timendū de eo. Sed quādo eſt potens: nequā: ⁊ callidus tunc eſt timēdus. Hec tria ſunt in diabolo. Prīoqꝛ nō eſt debilis. Et ꝓpter hoc dicit ꝙ nō eſt nobis colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſanguinē ⁊c. Per carnē ⁊ ſanguinem intelligunt̉ duo vitia carnis .1. corin. 15. Caro ⁊ſanguis regnum dei non poſſidebunt. Et homines carnales. Gal̓. 1. Continuo nō acquieui carni ⁊ ſanguini ideſt hominibus carnalibꝰ. Dicit ergo. Non eſt nobis colluctatio ⁊c. qd̓ videt̉ eſſe falſuꝫ qualitercūqꝫ accipiat̉: qꝛvt dicit̉ Gal̓. 5. Caro concupiſcit aduerſus ſpūm ⁊c. psͣ.Multi qui ꝑſequunt̉ me. Reſpondeo dupliciter. Prīovt dicamus. Non eſt nobis colluctatio aduerſus ⁊cͣ. ſuꝑple tm̄ qͥn etiā aduerſus diabolū. Ul̓ qꝛ actio q̄ inſtrumēto attribuit̉ eſt pͥncipalit̓ agētis. Et ſic accipit̉ illd̓. Ro.9. Non eſt volentis neqꝫ currentis: ſed miſerentis dei.Quaſi dicat. ꝙ vultis aliqͥd vel facitis a vobis nō ē. ſꝫaliunde ſcꝫ a deo. ſic hic. Non eſt nobis colluctatio. ⁊cͣ.id eſt ꝙ nos impugnent ſcꝫ caro et ſanguis hoc non eſteorum principaliter: ſed a ſuperiore mouente ſcꝫ a diabolo. ¶ Conſequēter deſcribit̉ a potentia: qꝛ aduerſus pͥncipes et poteſtates tenebraꝝ haꝝ Io. 14. Uenit em̄ pͥnceps huiꝰ mūdi ⁊c. Dicit̉ aūt pͥnceps mūdi nō creatiōe:ſed imitatione mūdanoꝝ. Io. 1. Et mūdus eū nō cognouit id ē pͥncipes mūdani. Ul̓ dicit̉ p̄nceps qͣſi pͥmatū capiens. Un̄ pͥncipes qͣſi pͥmi duces ad aliqͥd. psͣ. Principes cōiuncti pſallentibꝰ Gen̄. 23. Princeps dei es apd̓nos. Ad poteſtatem autē ꝑtinet iuſticiam exercere. Inꝙͣ tum ergo aliqͥ demones inducunt aliquos ad rebellandum deo dicunt̉ pͥncipes. inquantū vero habent poteſtatem puniendi illos qui eis ſubijciunt̉ dicuuỉ poteſtatesLūc. 22. Hec eſt hora veſtra ⁊ poteſtas tenebrarum ⁊c.Sꝫ cū ex ordinibꝰ om̄ibus ceciderint aliqͦ quare mētionem facit apl̓us de illis duobus ordinibꝰ denominansdemones. Reſpeondeo. In nomībus ordinuꝫ ſunt tria.In quibuſdam em̄ importatur ordo ad deuꝫ. in quibuſ-