in epiſtolam adEpheſios IIII
Eccl̓. 10. Auaro nihil ē ſceleſtiꝰ Propter qd̓ Abbac. 2.Ue qui congregat auariciā malaꝫ domui ſue ⁊c. Poteſtetiam legi coniunctim cum precedentibus: vt dicaturIn auaricia id eſt auare ita vt ſit modificās precedentia.Et ẜm hoc aggrauat eoꝝ vitā tripl̓r. qꝛ pͥmo peccauer̄tnō ex paſſione ſed potiꝰ ex electōe. Un̄ dicit. Tradiderūt ſemetip̄os īpudicicie. Quaſi dicat. Nō paſſionibusvel infirmitate peccauerūt ſed ſemetip̄os tradiderūt ⁊cͣ.Iudith. 7. Sponte tradamꝰ nos oēs ppl̓o holofernis.⁊c. 2. Coꝝ. 12. Nō egerūt pnīam ſuꝑ īmundicia ⁊ fornicationē ⁊ īpudicicia quā geſſerūt. Scd̓o ex actuali effrenatiōe. i. Pet̓. 2. Poſt carnē in cōcupiſcentiā īmundicie ambulāt ⁊c. Et iō dicit. In oꝑatiōeꝫ oīs īmundicie.Ezech̓ .14. Iſti poſuerūt īmūdicias ſuas in cordibꝰ ſuis⁊c. Tertio aggrauat̉ eoꝝ pctm̄ ex cōtinuatiōe: qꝛ inceſſanter peccabāt Oſee. 4. Fornicati ſūt ⁊ nō ceſſaueruntqm̄ dn̄m reliquerūt. Un̄ dicit. In auaricia .i. ardenter ⁊inſaciabilit̓. 2. Pet̓. 2. Oculos habētes plenos adulterij ⁊ inceſſabilis delicti: pellicientes aīas inſtabiles corexercitatū auaricie habētes maledictiōis filij ⁊cͣ.Lectio ſęptima.Os aūt non ita didiciſtis xp̄m ſi tamē illū audiſtis ⁊ ī ipſo edocti eſtisſicut ē veritas ī ieſu Deponite vosſcd̓m priſtinā cōuerſationē veterē homineꝫqui corrūpitur ſcd̓m deſideria erroris. Renouamini aūt ſpū mentis vr̄e ⁊ induite nouum hominē qui ſcd̓m deuꝫ creatus ē in iuſticia ⁊ ſanctitate.Oſtenſa ꝑuerſitate gentilis cōuerſatiōis: hic on̄dit apl̓sꝙ doctrina xp̄i totalit̉ cōtraria ē iſti cōuerſationi ⁊ ſtatuiEt qꝛ ꝑuertētes qͥdā doctrinā xp̄i dixerūt nō eē aliā vitā.poſt iſtā: ſꝫ aīam mori cū corꝑe vt aīalia: iō apl̓s oſtenditPrīo doctrinā xp̄i cōtrariā eſſe vite ⁊ ſtatui precedenti.Scd̓o on̄dit cōditiōes debitas doctrine xp̄i ibi. Deponite vos ⁊c. Dicit ergo. Ita dictū ē ꝙ illi deſperantes ⁊c̄.vos aūt nō ita audiuiſtis xp̄m ſcꝫ eē imitandū. Qūo ergo. Ip̄i em̄ vos a deo didiciſtꝭ vt diligatꝭ inuicē Theẜ.4. Itaqꝫ frēs ſtate ⁊ tenete traditiōes quas credidiſtisEt Theẜ. 2. Qūo tenebimꝰ. Et. 1. Theẜ. 2. Qm̄ cumaccepiſſetis a nobis verbū auditꝰ dei accepiſtis illud nōvt verbū hoīm ſed ſicut ē vere verbū dei ⁊c. Col̓. 2. Radicati ⁊ ſuꝑedificati in ip̄o ⁊ cōfirmati in fide ſicut didiciſtis abundātes in illo in gr̄aꝝactione. Et hoc certe ſi tn̄illū audiſtis qꝛ auditus deſeruit diſciplinę. Si ꝓ quia.Quia hec ē ānūciatio quam audiſtis: vt dr. 1. Io. 1. Ethoc ꝙͣtū ad p̄dicatōeꝫ fidei Eccl̓. 24. Qui audit me nōcōfundet̉ Prouer. 15. Auris q̄ audit increpatiōes vite īmedio ſapiētū cōmorabit ⁊cͣ. ¶ Et in illo edocti eſtis ſcꝫqūo ꝑtinētia ad fidē ſūt cuſtodiēda ⁊ adīplenda. Mar.vlt. Fecerunt ſicut erāt edocti ⁊cͣ. Et hoc ſicut ē ꝟitas.Quaſi dicat. Si audiuiſtis fidē xp̄i p̄dicari ⁊ qūo p̄dicata debeant adimpleri eſtis edocti ſicut ieſus de quo p̄dicat̉ vobis qͥ ē veritas. ¶ Vos aūt nō ita .ſ. oꝫ ambulare ſicut aliqui deſperātes. Sed quō? Subdit. Deponitevos ⁊c. Que qͥdem lr̄a pōt legi dupl̓r. Uno mō vt dicat̉deponere: ⁊ tunc cōſtruit̉ cū p̄cedentibꝰ ſic. ita ē veritasin qua edocti eſtis in ieſu deponere vos ⁊c̄. Si aūt dicat̉deponite: q̄ lr̄a cōius habet̉. dicemꝰ ꝙ qꝛ cōtraria ē ⁊ vita ⁊ doctrina gentiliū vite ⁊ doctrine ieſu in qua edoctieſtis reſtat vt deponatis ⁊c. Duo ergo facit qꝛ cū primoextirpanda ſint vitia ꝙͣ inſerant̉ virtutes. Primo doceteos ſtatū priſtine ac veteris cōuerſatiōis deponere. Se-
cundo nouū ſtatū ieſu aſſumere ibi. Renouamī aūt ſpū.⁊c. Dicit ergo deponite ⁊cͣ. vbi tria ſūt cōſiderāda. Primo qͥd intelligit̉ ꝑ veterē hoīem. Dicunt aliqͥ ꝙ hic hovetus exterior: nouꝰ vero d̓r interior. Sꝫ dicendum ē ꝙhō vetus d̓r tam interior ꝙͣ exterior qͥ ſubijcit̉ vetuſtatiꝙͣtū ad aīam ꝑ pctm̄ ⁊ ꝙͣtū ad corpꝰ. qꝛ mēbra corporisſunt arma peccati. Et ſic ſubiectus hō pctō ẜm aīam etcorpus d̓r vetus hō ẜm ꝙ illa vetuſta ſūt q̨̄ ſunt ī via corruptiōis vel in ip̄o corrūpi. qꝛ qd̓ antiquat ⁊ ſeneſcit ꝓpe interitū ē. vt d̓r Heb. 8. Et ſic hō ſubiectus pctō d̓r vetus. qꝛ ē in via corruptiōis ꝓpter qd̓ ſubdit. Qui corrūpit̉ ẜm deſideria erroris. Nā vnūqd̓qꝫ corrūpit̉ cū recedit ab origine nature ſue. Natura aūt hoīs ē vt deſiderium eius tendat ad id qd̓ ē ẜm rōnem. Perfectio autē etbonū rōnis ē veritas. Qn̄ ergo rō tendit ad errorē ⁊ deſideriū ex hoc errore corrūpit̉. tūc vetus hō d̓r. Dicit autē ẜm deſideria ſcꝫ mala. Ro. 13. Carnis curā ne feceritꝭin deſiderijs. pͥme Thy. 6. Deſideria multa ⁊ nociua etinutilia q̄ mergunt hoīem in interitū ⁊ ꝑditionē ⁊c. Qꝛaūt hec deſideria in quibuſdā trahunt̉ ex infirmitate. inquibuſdā vero ex malicia ſicut in illis qui dicūt deuꝫ ꝓuidentiā nō hr̄e. iō dicit. Erroris qꝛ in talibus errātibuſcorrūpit̉ intellectus ⁊ affectus. Vel ẜm deſideria errorꝭid ē q̄ hoīes faciunt errare. ẜm illud Sap̄. 2. Hec cogitauerūt ⁊ errauerūt ⁊c. Prouer. 14. Imprudentia ſtultoꝝ erratis. Sꝫ quō deponendus ſit docet apl̓s dicens.Col̓. 3. Expoliantes vos veterē hoīeꝫ cū actibus ſuis.⁊c. Nō ergo ſubſtātialit̓ dꝫ deponi vel expoliari ſꝫ ſoluꝫqͦ ad oꝑa mala vel cōuerſationē. 1. Pe. 2. Cōuerſatiōeꝫvr̄am inter gētes habētes bonā. pͥme Thy. 4. Exēplūeſto fideliū in verbo ⁊ cōuerſatione. ¶ Deinde cuꝫ dicitRenouamī ⁊c. oſtendit ꝙ debemus nouuꝫ ſtatum īduere. circa qd̓ tria facit. Prīo on̄dit ꝑ qd̓ conſeqͥ poſſimushāc nouitatē. Secundo in qͦ hec nouitas ꝯſiſtat. Tertioq̄ ſit. Quātuꝫ ad pͥmuꝫ dic̄. Renouamī ſpiritu. ⁊cͣ. vbinotādum ē ꝙ lꝫ ſpūs multiplicit̓ dicat̉. in hoīe tamē triplex ſpūs inuenit̉ .ſ. ſpūs ſanctus. pͥme Coꝝ. 3. Neſcitisꝙ tēplum dei eſtis ⁊ ſpūs dei habitat in vobis. Itē ſpūsrōnalis. Gal̓. 5. Caro cōcupiſcit aduerſus ſpm̄. Itē ſpiritus fantaſticus. Oſee. 14. Scitote iſrael ſtultū ꝓphetam inſanū viꝝ ſpiritalē .i. fantaſticū. Hoc ergo qd̓ dicitSpū mentis ſumit̉ ꝓ ſpiritu ſcō. Dicit autē cām renouatiōis eē ſpm̄ ſcm̄ qui habitat ī mente nr̄a. Gal. 4. Miſit deus ſpm̄ filij ſui in corda ⁊c. p̄s. Emitte ſpm̄ tuum ⁊creabunt̉ ⁊c. Vel pōt accipi ſpūs ꝓ ſpiritu rōnali. ⁊ tuncſpūs idem eſt ꝙ mens nr̄a ⁊ eſt ſimile huic qd̓ d̓r Col. 2In expoliatiōe corꝑis carnis .i. corꝑis q̄ eſt caro. ita hicſpū mentis .i. ſpū q̄ eſt mens. hoc aūt dicit qꝛ in nobis ēaliꝰ ſpūs qͥ nō ē mens: qͥ ſcꝫ ē cōis nobis ⁊ brutis. Dicitaūt: renouamī ſpū mentis: qꝛ illud qd̓ non ē corruptū eſtnouū nec renouatiōe indiget. Nā ſi adā corruptꝰ nō fuiſſet renouatiōe nō indiguiſſet nec nos etiā. Sed qꝛ corruptus fuit renouatiōe indiguit ⁊ eiꝰ poſteriores. Et iō oꝫrenouari nos in pn̄ti ẜm aīam ⁊ in futuro ẜm corpus qn̄corruptibile hoc induit incorruptionē ⁊ mortale īmortalitateꝫ: vt d̓r .1. Coꝝ. 15. Dicit ergo renouamī ſpū hicſcꝫ qꝛ niſi in pn̄ti ſpūs renouet̉ nūꝙͣ corpꝰ eiꝰ īnouabitur.Uel pōt exponi ſpū mentis .i. mēte vr̄a ſpūali facta. ⁊ inidē redit. In quo aūt hec renouatio cōſiſtat quantū ad ſecundū ſubdit eū dicit. Induite nouū hoīem ⁊c. Hic aduertēdū eſt ꝙ ſicut vniuſcuiuſqꝫ rei primū vetuſtatis pͥncipium fuit adam per quem peccatuꝫ in omnes intrauitita principiuꝫ primū nouitatis ⁊ renouatiōis xp̄s ē qꝛ ſic̄in adam oēs moriunt̉: ita ⁊ in xp̄o om̄s viuificabuntur.Unde Gal̓. vl. In xp̄o ieſu neqꝫ circūciſio neqꝫ p̄puciumaliqͥd valet ſꝫ noua creatura. Induimī ergo dn̄m noſtrū