Explanatio ſancti Thome

do reuelationis mihi facte extollat me in ſuperbiā. Ecc.6. Non te extollas in cogitatione aīe tue velut thaurus⁊c. p̄s. Axaltatus autē humiliatus ⁊c. Et dicit vt oſtendat ſibi fac̓tas fore reuelationes p̄dictas. Datus ē mihiid eſt ad meā vtilitatem ⁊ humiliationē. Ioh. 30. Eleuaſti me ⁊ quaſi ſuper ventū ponens ⁊c̄. Datus ē inꝙͣ mihiſtimulus crucianſ corpus meū ꝑ infirmitatē corporis vtanima ſanet̉: qꝛ ad litterā dicit̉ ꝙ fuit vehemēter afflictꝰdolore yliaco. Uel ſtimulus carnis mee .i. cōcupiſcentieſurgens ex carne mea a qua multū infeſtabat̉. Roma. 7Non enī qd̓ volo ⁊c. Igit̉ ego ipſe mente ſeruio legi dei⁊c. Unde Augꝰ. dicit ꝙ inerant ei motus cōcupiſcentiequos tamē diuina gratia refrenabat. Iſte inꝙͣ ſtimuluseſt angelus ſathane .i. angelus malignus. Eſt autē angelus a deo miſſus ſeu ꝑmiſſus ſed ſathane: qꝛ ſathaneintentio eſt vt ſubuertat: dei vero vt humiliet ⁊ ꝓbatumreddat. Timeat peccator ſi apl̓s ⁊ vas electionis ſecurꝰnō erat. ¶ De remotione autē huius ſtimuli remouendiſollicitus erat apl̓s. Un̄ ꝓpter hoc orabat. Et hoc eſt ꝙſubdit. Propter qd̓ ter. ⁊c̄. Ubi ſciendū ē ꝙ infirmꝰ neſciens proceſſum medici apponentis mordax emplaſtrūrogat medicū vt remoueat: qd̓ tamen ſciens medicꝰ cauſam quare faciat .ſ. propt̓ ſanitatē nō exaudit eū quātumad voluntatē petentis: magis curans de eius vtilitate.Sic apl̓s ſentiens ſtimulū ſibi grauē eſſe: ad ſingularismedici cōfugit auxiliū vt eū remoueat. Ter enim exp̄ſſe⁊ deuote rogauit vt deꝰ tolleret ab eo .ſ. ſtimulū. 2. Paralip. 20. Cum ignoremꝰ quid agere debeamꝰ. ⁊c̄. Forte pluries hoc petijt ſed expreſſe ⁊ inſtanter ter eū petijtvel ter .i. multotiens. Ternarius em̄ ē numerus perfęctus. Et vere ip̄e rogandus ē: qꝛ ip̄e vulnerat ⁊ medet̉.Ioh. 5. ⁊ Luc̄. 22. Orate ne intretis in tēptationē. ⁊c.¶ Sequit̉ reſponſio domini. Et dixit mihi dominꝰ. ⁊cͣ.Ubi duo facit. Prīo ponit dn̄i reſponſionē. Scd̓o reſpōſionis rōnem aſſignat. ibi. Nam virtus ⁊c. Dicit ergo.Ego rogaui ſed dominꝰ dixit mihi. Sufficit tibi. ⁊c̄. qͣſidicat. Nō ē tibi neceſſariū ꝙ infirmitas recedat a te corporis qꝛ non ē periculoſa qꝛ nō duceris ad impatientiaꝫcū gratia mea cōfortet te. nec infirmitas cōcupiſcentie.qꝛ nō protrahet te ad pctm̄: qꝛ gr̄a mea ꝓteget te. Ro.z. Iuſtificati gratis. ⁊c̄. Et vere ſufficit gr̄a dei ad malavitanda: ad bona facienda: ⁊ ad vitā ꝯſequēdā eternamprīe Cox. 15. Gratia dei ſum id qd̓ ſum. ⁊c. Ro. 6. Gr̄adei vita eterna. Sed cōtra Ioh. 15. Quicquid petieritꝭpatrē ī noīe meo ⁊c. ¶ Aut ergo paulꝰ diſcrete petiuit.⁊ tunc debuit exaudiri. aut indiſcrete ⁊ tunc peccauit.Rn̄deo dicendū ē ꝙ de vna ⁊ eadē re pōt hō dupliciterloqui. Uno modo ẜm ſe ⁊ natura illius rei. Alio mō ẜmordinem ad aliud. Et ſic cōtingit ꝙ illud qd̓ ē malū ẜmſe ⁊ vitandū. ẜm ordinē ad aliud ē appetendū: ſicut potio in ꝙͣtum ẜm ſe ē amara ē vitanda: tamē qui cōſiderateam ẜm ordinē ad ſanitatem appetit eā. Ergo ⁊ ſtimulus carnis ẜm ſe ē vitandus ⁊ affligens. inqͣtū vero eſtvia ad virtutē ⁊ exercitiū virtutis: e appetendus. Apl̓saūt qꝛ nōdū reuelatū ei erat illud ſecretū diuine ꝓuidentie vt ad vtilitatem ſuā cederet: cōſiderabat ſibi malumꝙͣtū in ſe ē. ⁊ iō petierat ſuā āmonitionē: nec in hoc peccauit: ſed deus qui ordinauerat hoc ad bonū humilitatꝭſue n̄ exaudiuit eū ꝙͣtū ad eiꝰ volūtatē qd̓ tn̄ ſciēs pꝰ modū apl̓s gloriabat̉ cū diceret. Libenter gloriabor ⁊c. Etlicet nō exaudierit eum ꝙͣtū ad voluntateꝫ: exaudiuit tamē eū ⁊ exaudit ſcōs ſuos ꝙͣtū ad eius vtilitatē. Un̄ dic̄Ieronimꝰ in epl̓a ad paulinū. Bonꝰ dominꝰ qui ſepe nōtribuit qd̓ volumus: vt tribuat qd̓ mallemus. Rationēaūt ſue reſponſionis ſubdit cōſequenter cuꝫ dicit. Namvirtus ⁊c. Mirus modus loquendi. Uirtus in infirmita

te perficit̉. Ignis in aqua creſcit. Intelligi vero pōt hocqd̓ dicitur Uirtus perficit̉ in infirmitate duplicit̓ ſcꝫ materialiter ⁊ occaſionaliter Si accipiatur materialiter tūcē ſenſus. Uirtus in infirmitate ꝑficit̉ .i. infirmitas ē materia exercende virtutis. Et primo humilitatis. vt ſupradictum eſt. Scd̓o patientie. Iaco. I. Tribulatio patientiā operatur. Tertio temperantie quia ex infirmitate debilitat̉ fomes ⁊ temperatꝰ efficit̉ quis. Si vero accipiat̉occaſionaliter tunc virtus in infirmitate ꝑficit̉ .i. occaſioperueniendi ad ꝑfectā virtutē. qꝛ homo ſciēs ſe infirmūmagis ſollicitat̉ ad reſiſtendū ⁊ ex hoc ꝙ magis reſiſtit ⁊pugnat efficitur exercitatior ⁊ per cōſequens fortior. Etideo Leui. legit̉ ⁊ iudic̄. 3. Ꝙ dominus noluit deſtruere omnes habitatores terre: ſed aliquos reſeruauit vt .ſ.filij iſrl̓ exercitarent̉ pugnādo cū eis. Sic etiam Scipionolebat deſtructionē ciuitatis cartaginenſis vt .ſ. dū romani haberent hoſtes exterius nō ſentirent hoſtes interiores contra quos durius bellū eſt ꝙͣ contra exterioresvt ipſe dicebat. ¶ Conſequenter ponit apoſtolus efſcm̄huius reſponſionis dn̄ice dicēs. Libēter gloriabor ⁊cͣ.Ponit autē duplicē effectū. Unus ē gloriationis. Unde dicit. Quia virtus mea perficit̉ in infirmitatibꝰ. igit̉libenter gloriabor in infirmitatibus meis .i. mihi ad vtilitatē meā datis. Et hoc qꝛ magis cōiungit̉ xp̄o. Mihiautē abſit gloriari niſi in cruce ⁊cͣ. Gal̓. vltīo. Eccl̓. 10.Qui in pauꝑtate gloriat̉ ⁊c. Et rō ꝙ libenter gl̓iabor:vt inhabitet in me virtus xp̄i: vt ſcꝫ per infirmitates inhabitet ⁊ cōſūmet̉ in me gratia xp̄i. Eſa. 40. Qui datlapſo virtutē ⁊c. Alius effectus ē gaudij. Un̄ dicit Propter qd̓ cōplaceo ⁊c. Et circa hoc duo facit. Primo ponit hmōi effectū. Secūdo huius effectꝰ rōnem aſſignat.ibi. Cū enī infirmor ⁊c. Ponit autē effectum gaudij etmateriā gaudij. Dicit ergo propter qd̓: quia virtus xp̄ihabitat in me in infirmitatibus ⁊ in tribulationibꝰ omnibus: ⁊ iō ꝯplaceo mihi id eſt multū delector ⁊ gaudeode dictis infirmitatibꝰ meis. Iaco. 1. Oē gaudiū exiſtimate fratres ⁊c. Defectus aūt in quibus ꝓpter gratiaꝫxp̄i abundanter delectat̉ enumerat. Et primo illos qͥ ſūta cauſa interiori ⁊ huiuſmōi ſūt infirmitates. Et ideo dicit in infirmitatibꝰ. p̄s. Multiplicate ſūt infirmitates eorum poſtea accelerauerunt ſcꝫ ad gratiam. Scd̓o illos q̄ſunt a cauſa exteriori. Et hos quidem quantū ad verbūcū dicit. In contumelijs ſcꝫ mihi illatis. Act̉. 5. Ibantapoſtoli gaudentes. ⁊c̄. Et quantū ad factū ⁊ hoc vl̓ quātum ad defectum bonorum cū dicit. In neceſſitatibꝰ .i.in penurijs neceſſariorum ⁊ in paupertate qua premebatur. Et hoc modo accipitur neceſſitas cuꝫ dicit̉ Roma.12. Neceſſitatibus ſanctorum cōmunicantes. Uel quantū ad experimentuꝫ malorum illatorum ⁊ hoc quantumad exteriora. Mat. 5. Beati qui perſecutionem ⁊c. cumdicit. ¶ In perſecutionibus ſcꝫ corporis quas de locoad locum ⁊ vbiqꝫ experimur. Et quantū ad interiora dicens. In anguſtijs id eſt in anxietatibus animi. Dan̄. 13Anguſtie ſunt mihi vndiqꝫ ⁊c̄. Sed materia omniū horum que faciunt ad gaudiuꝫ eſt: quia pro chriſto. Quaſi dicit. Ideo complaceo quia propter chriſtum patior.prie Pet̓. 4. Nemo veſtrum patiatur quaſi homīcidavel fur. Et huius gaudij rationem aſſignat dicens. Cuꝫeniꝫ infirmor ⁊c̄. Quaſi dicat. Merito complaceo mihiin illis quia quando infirmor ⁊c̄. id eſt quando ex his q̄in me ſunt vel ex perſecutione aliorum incido in aliquodpredictorum: adhibetur mihi auxilium diuinum: per qd̓confirmor. p̄s. Conſalationes tue letificauerunt animaꝫmeā. Ioel̓. 3. Infirmus dicat: qꝛ ego fortis ſū. ſupra. 4.Licet is qui foris noſter hō corrūpat̉ ⁊c. Exo. 1. legiturꝙ quanto plus premebant̉ filij iſrael: tanto plus multi-