Cepiſtolā II ad Corinthios XII

21 1

pro quo gloriatur vt ſcꝫ ip̄e ſit qui vidit has viſiones.Alio modo vt oſtendat ꝙ alius ſit qui vidit has viſiōes¶ Sciendū eſt em̄ ꝙ in homine duo poſſunt cōſiderariſcꝫ donum dei ⁊ humana conditio. Si ergo aliquis gloriatur in aliquo dono dei vt a deo accepto illa eſt bonagloria: quia ſic in domino gloriat̉ vt dictū ē ſupra. x. Sꝫſi gloriatur de illo dono ſicut a ſe habito tunc mala ē gloriatio huiuſmodi. prīe. Coꝝ. 4. Quid habes quod nōaccepiſti. Si autē accepiſti quid gloriaris quaſi nō acceperis. Dicit ergo apoſtolus ẜm hoc ꝓ hmōi ſcꝫ viſionibus ⁊ donis dei mihi collatis gloriabor. Pro me auteꝫnō id ē non gloriabor inde quaſi a me acceperim: quia adeo habui. Sed ſi pro me oportet gloriari nihil gloriabor niſi in infirmitatibus meis id eſt nō habeo vnde poſſim gloriari niſi de infirma conditiona mea. Si auteꝫ exponat̉ vt oſtendat aliū eſſe qui nō vidit ⁊ ſi ip̄e ſit: tunc ēſenſus vt quaſi loquat̉ de quodā alio dicēs. Pro huiuſmodi gloriabor. id eſt pro illo homine qui hoc vidit ⁊ qͥhec dona recepit gloriabor: ſed pro me quaſi velim manifeſtare me eſſe talem nihil gloriabor niſi in infirmitatibus meis. id eſt de tribulationibus quas patior. Sꝫ qꝛiſti poſſent ſibi dicere. O apoſtole nō eſt mirū ſi non gloriaris quia nō habes vnde glorieris. ideo apl̓s oſtenditꝙ etiam preter illas viſiones habet aliquid vnde poſſitgloriari dicens. Licet pro huiuſmodi hoīe glorier ⁊ nōpro me tamē etiā bene pro me poſſum gloriari. nā ſi voluero gloriari ⁊c. vel pro hmōi tribulationibus vel proalijs mihi a deo collatis vel etiā pro infirmitatibus nonero inſipiens. id eſt nō inſipienter agam. Et quare Ueritatē enim dicam de alijs de quibus p̄ter dictas viſionesgloriari poſſū. ¶ Dicit aūt Nō ero inſipiens: quia gl̓iabat̉ de his que habebat. Quādo enī gloriat̉ quis de hiſque nō habet ſtulte gloriat̉. Apoc̄. 3. Dicis qꝛ diues ſū⁊ nullius egeo ⁊ neſcis ⁊c. Et quia gloriabatur ex cauſaſufficienti vt ex predictis eſt manifeſtū. ¶ Conſequenteraūt cū dicit. Parco aūt ⁊c. Oſtendit rationē quare nongloriatur de oībꝰ ſi pōt gloriari que quidem rō eſt vt eisparcat. Vnde dicit parco autē. ⁊c. Quaſi dicat. Poſſeꝫde pluribus alijs gloriari: ſedparco .i. parce glorior velparco vobis cōmēdando me: nolens eſſe oneroſus vobis. Nam talia mihi deus conceſſit que ſi ſciretis reputaretis me multo maiorem: ⁊ hec ſūt dona gratuita multa que habebat apoſtolus. Ex quibꝰ homines huiꝰ mundi cōſueuerunt plus cōmendare homīes ⁊ maiores eosreputare ꝙͣ ex gratū facientibꝰ. Et iō dicit. Nolo ex gratuitis cōmendari. Et iō Parco .i. nō glorior. Et quare?Ne quis exiſtimet me cōmendare vel gloriari: ſupra idqd̓ videt. ⁊c. Uel aliter homo dupliciter cognoſcitur ꝑꝯuerſationē ⁊ doctrinā ſuā. Apoſtolus aūt nolebat aliqua de ſe dicere: licet poſſet que excedebāt ⁊ vitam ⁊ doctrinam ſuam. Et ideo parco autē ne quis exiſtimet meeſſe ſupra id quod videt de conuerſatione mea exterioriaut audit aliquid ex me. id eſt ex doctrina p̄dicationis ⁊exhortationis ⁊ inſtructiōis mee: qꝛ forte crederēt eumeſſe vel īmortalem vel angelū. Prouer .11. Uir prudēstacebit. Prouer. 29. Totum ſpiritū ſuuꝫ ꝓfert ſtultus.ſapiens differt. ⁊cͣ. Vel dicit Parco autē ⁊cͣ. pro detractoribus ſcꝫ pſeudo qui dicebant eum gloriari ex elatiōe⁊ nō ex cā neqꝫ de his q̄ ī ip̄o erāt. Et iō dicit Parco aūtid eſt parce glorior: ne quis p̄ſeudo extimet me excedereelationis ſpū. ſupra id. id eſt in aliquid quod videt ī mevel audit ex me. id eſt ſupra poſſe meritorium. p̄s. Domine non eſt exaltatum cor meū. ⁊c. Eccl̓. 3. Quāto magnus es. ⁊cͣ.Lectio tertia.

T ne magnitudo reuelationum extollat me: datus eſt mihi ſtimuluscarnis mee angelus ſathane qͥ mecolaphizet. Propter qd̓ ter dn̄m rogaui: vtdiſcēderet a me et dixit mihi. Sufficit tibigratia mea. Nā virtus in infirmitate ꝑficit̉Libenter igitur gloriabor in infirmitatibꝰmeis: vt inhabitet in me virtus xp̄i. Propt̓qd̓ placeo mihi in infirmitatibus meis: ī cōtumelijs: in neceſſitatibus: in ꝑſecutionibꝰ:in anguſtijs pro xp̄o. Cū enim infirmor tūcpotens ſum.Hic agit de remedio adhibito contra ſuꝑbiam. Et circahoc tria facit. Primo enī ponit remediū adhibitū. Secūdo manifeſtat ſuā or̄oem de remedio remouendo. ibi.Propter qd̓ ter pominū ⁊c. Tertio inſinuat dn̄i reſponſionē aſſignantis rōnē de adhibito remedio ibi. Et dixitmihi dn̄s ⁊c. Circa primū ſciendū ē ꝙ plerūqꝫ ſapiensmedicus ꝓcurat ⁊ permittit ſuꝑuenire infirmo minorēmorbū vt maiorē curet vel vitet: ſicut vt curet ſpaſmumprocurat febrē. hoc euidenter in ſe beatꝰ apoſtolus a medico animaꝝ dn̄o nr̄o ieſu xp̄o factū oſtendit. Xp̄s enimvelut medicꝰ aīaꝝ ſūmus ad curandū graues amīe morhos ꝑmittit plurimos electos ſuos ⁊ magnos ī morbiscorporū grauiter affligi. ⁊ qd̓ plus ē ad curandū maioracrimina ꝑmittit incidere in minora etiā mortalia. Interomnia vero pctā grauius peccatū eſt ſuꝑbia. Nam ſicutcharitas ē radix ⁊ initium virtutū: ſic ſuꝑbia ē radix ⁊ initium oīm vitioꝝ. Eccl̓. 10. Initiū omnis peccati ſuꝑbiaQuod ſic patet. Charitas enī ideo dicitur radix omniūvirtutū: qꝛ cōiungit deo qui ē vltimus finis. Vnde ſicutfinis ē prīcipiū omniū oꝑabiliū: ita charitas ē principiūomniū virtutū. Suꝑbia aūt auertit a deo. Suꝑbia enimeſt appetitus inordinatꝰ excellētie. Si enī aliquis appetit aliquā excellentiā ſub deo ſi moderate quidem appetit ⁊ ꝓpter bonū ſuſtineri poteſt. Si vero nō debito ordine pōt quidē alia vitia incurrere ſcꝫ ambitionis: auaritie ſeu inanis glorie ⁊ huiuſmodi: tamē nō eſt proprieſuꝑbia niſi quādo quis appetit excellentiā nō ordinādoilla ad deū. Et ideo ſuꝑbia ꝓprie dicta ſeꝑat a deo ⁊ eſtradix omniū vicioꝝ ⁊ peſſimū omniū: ꝓpter qd̓ deus reſiſtit ſuperbis. vt dicit̉ Iac̄. 4. Quia ergo ī bonis ē maxime materia huius vicij ſcꝫ ſuꝑbie: qꝛ eius materia eſtbonū: ꝑmittit aliquādo electos ſuos impediri ex aliquaſui ꝑte vt ꝑ infirmitatē vel ꝑ aliquē defectū: ⁊ aliqn̄ etiāꝑ pctm̄ mortale ab hmōi bono: vt ſic ex hac ꝑte humiliētur ꝙ ex illa nō ſuꝑbiāt. ⁊ hō ſic hūiliatꝰ recognoſcat ſeſuis viribus ſtare nō poſſe. Un̄ d̓r Ro. 8. Diligentibusdeū ⁊c. Nō quidē ex eoꝝ pctō ſed ex ordinatiōe dei. Qꝛigit̉ apl̓s magnā habebat ſuꝑbiendi materiā ⁊ ꝙͣtuꝫ adſpecialē electionē qua a dn̄o electꝰ ē. Act̉. 9. Uas electionis ⁊c. ⁊ ꝙͣtū ad ſecretoꝝ dei cognitionē: qꝛ hic dicit ſeraptū in tertiū celum ⁊ ī paradiſum vbi audinit archanaverba que nō licet homini loqui ⁊ quantū ad maloꝝ perpeſſionē: qꝛ ſupra. xj. In carceribꝰ plurimis in infirmitatibus. ter virgꝭ ⁊cͣ. ⁊ ꝙͣtū ad virginalē integritatē qꝛ volo oēs eē ſicut ⁊ ego. 1. Coꝝ. 7. ⁊ ꝙͣtum ad bonorū operationē qꝛ ſupra plus omnibus laboraui ⁊ ſpāliter ꝙͣtuꝫad maximam ſcientiam qua emicuit que ſpecialiter inflat: ideo dominus adhibuit ei remedium ne in ſuperbiam extolleretur. Et hoc ē quod dicit. Et ne magnitu-