in epiſtolam II. ad Corinthios. VIII.

quam oſtēderūt ad tytū. Et circa hoc tria facit. Prīo ponit gaudium ſuū de gaudio titi conceptum. Secūdo gaudij rōnem aſſignat ibi. Et ſi quid apud illū ⁊c. Tertio materiam gaudij titi aſſignat ibi. Reminiſcentis omniū veſtrum ⁊c. Dicit ergo primo. Gauiſi ſumus de correctioneveſtra. aūt id ē ſed in conſolatione noſtra abundantiꝰ magis gauiſi ſumꝰ ꝙͣ turbati fuerimꝰ de tribulatiōe ſuꝑ gaudio titi. Uel magis gauiſi ſumus id eſt magis gaudiū attulit conſolationi noſtre gaudium titi. ⁊ hoc qꝛ refectus ēſpūs eius. Tunc em̄ reficit̉ animꝰ prelati quādo ſubditieius ſunt obedientes ei ⁊ eum reuerent̉. philem̄: Reficeviſcera ⁊cͣ. ¶ Refectus inꝙͣ ab om̄ibꝰ vobis. qꝛ om̄es velcorrecti eſtis vel eſt ſpes correctionis. Rationē aūt huigaudij aſſignat ꝙͣtum ad duo. Unum eſt ex parte apl̓i. qꝛſcꝫ ipſe inuentus eſt verax. Nam apl̓us cōmendauerat corinthios tito anteꝙͣ iret ad eos. Quia ꝟo nūc ita inuenittitus ſicut apl̓us dixit. gaudet apl̓us verba ſua vera fuiſſeEt hoc eſt qd̓ dicit. Et ſi quid apud illum de vobis gloriatus ſum cōmendando vos. Dicit aūt gloriatus ſum: qꝛgloria apoſtoli erat bonum illorū. ¶ Non ſum ꝯfuſus id ēnon erubeſco me falſa dixiſſe. Quādo em̄ aliquis inuenitur mendax: confundit̉. Eccͣ. 37. Ante om̄ia ſermo verax⁊c. Sed ſicut om̄ia in veritate vobis locutꝰ ſum id ē ſicuipredicaui vobis veritateꝫ: ita gloriatio noſtra que fuit adtitum de vobis veritas facta eſt id eſt inuenta eſt vera.Alia ratio eſt ex parte eorinthioꝝ. Nam amici deſiderancvt illi qͦs diligūt ab om̄ibꝰ diligant. Quia gͦ titus diligebat corinthios ꝓpter eorum deuotionē. ideo de hoc apoſtolus gaudebat. Et ideo dicit apl̓us. Et viſcera eius ⁊c̄.qͣſi dicat. Non ſolum gaudeo qꝛ inuentus ſum verax: ſedetiaꝫ qꝛ viſcera eius id eſt viſceroſa charitas eius ⁊ nimiꝰamor abundantius ꝙͣ ante in vobis eſſet. exquo vidi ꝓfectum veſtrum. Vel ahūdantiꝰ ꝙͣ in alijs Eph̓. 6. Induitevos ſic̄electi dei ⁊c. ¶ Materiā autē gaudij manifeſtat exduobus ſcꝫ ex obedientia ⁊ ex reuerentia: Ex obedientiaquidem cum dicit. Reminiſcentis oīm veſtrum obedientiam qua obedienter ſibi obtemperaſtis. In quo etiam et̓laudauit vos .i. reg. 15. Melior eſt obedientia ⁊c. Eccͣ. 3Filij ſapientie eccleſia iuſtoꝝ. Ex reuerentia aūt cum dicit. Quomō in timore ſcꝫ filiali non ſeruili interioris animi ⁊ tremore corporis excepiſtis eum. Gal̓. 4. Teſtimonium em̄ vobis ⁊c. Et qꝛ ita habuiſtis vos ad eū gauiſusſum qꝛ verax inuentus ſum et ipſe diligit vos. Vnde gaudeo ꝙ in omnibꝰ confido de vobis. Non ſolū in bona voluntate ſꝫ etiam in bonis operibus in futuro ꝙ bene voshabeatis. Heb̓. 6. Confidimus de vobis meliora ⁊ viciniora ſaluti.Capitulum octauumOtam aūt vobis facimus fratresgratiam dei que data eſt in ecclenſijs macedoniē. ⁊ ꝙ in multo experimento tribulationis abundātia gaudij ipſorū fuit. ⁊ altiſſima paupertaseorū abundauit in diuitias ſimplicitatis eorum. Quia ẜm virtuteꝫ teſtimoniū illis reddo ⁊ ſupra virtutem voluntarij fuerunt cuꝫmulta exhortatione obſecrantes nos gratiā⁊ cōmunicationeꝫ miniſterij quod fit in ſanctos. Et non ſicut ſꝑauimus: ſed ſemētipſosdederunt. primū dn̄o. deinde nobis ꝑ voluntatem dei. ita vt rogaremus titum: vt quēadmodum cepit ita ⁊ ꝑficiat in vobis etiaꝫ gra-

tiam iſtam. Sed ſicut in omnibꝰ abundatisfide ⁊ ſermone ⁊ ſcientia ⁊ om̄i ſollicitudineinſuꝑ ⁊ charitate vr̄a in nos: vt ⁊ in hac gratia abundetis. Nō quaſi imperans dico. ſedꝑaliorum ſollicitudinē etiam veſtre charitatis ingeniū bonum comprobans.Poſita iam exhortatione ad bonum in generali: hic cōſequenter exhortat̉ eos ad quoddā bonuꝫ particulare ſcꝫ adlargitionē collectarū ꝓ ſanctis qui erāt in hieruſalē. Nāſicut act̓. 15. dicit̉ et apl̓us tangit ad gal̓. 2. Apl̓i impoſuerunt paulo ⁊ barnabe vt ꝓponerent verbū ſalutis gentibꝰexhortādo eos ad ſubueniendū ſanctis qͥ erant ī hieruſalēqͥ venditis om̄ibꝰ ⁊ poſitis ad pedes apl̓oꝝ in maxīa erātpaupertate. ⁊ ad hoc imducit eos ad preſens. Ubi duo facit. Primo inducit eos ad dandū. Secūdo monet ad modum dandi vt ſcꝫ cito ⁊ abundanter dent. et hoc. 9. ca. ibiNaꝫ de miniſterio ⁊c. Circ a primū duo facit. Primo tractat de collectis dandis. Secūdo de miniſtris ꝑ quos huiuſmodi collecte fiāt ibi. Gratias aūt deo qͥ dedit ⁊cͣ. Circa pͥmū duo facit. Prīo inducit eos ad dandū. Scd̓o excludit excuſationē ibi Si em̄ volūtas prompta eſt ⁊c. Inducit aūt eos ad dandū tripl̓r. Primo exemplo alioꝝ quidederūt. Secūdo exmplo xp̄i ibi. Scitis em̄ grām dn̄i noſtri ⁊c. Tertio ex ipſoꝝ ꝓpria volūtate ibi. Hoc em̄ vob̓vtile ⁊c̓. Circa pͥmū tria facit. Primo ponit exemplū. Secundo oſtendit ſe ꝑmotum ab hoc exemplo ibi. Ita vt rogaremus titum ⁊c. Tertio monet vt ipſi hoc exemplū ſequant̉ ibi: Sꝫ ſicut in om̄ibus abūdatis ⁊c. Circa primūſciendū eſt ꝙ apl̓us ad hoc vt corinthij liberaliter tribuātꝓponit eis macedones in exemplū: Et cōmēdat eos ꝙͣtūad duo. ſcꝫ ꝙͣtum ad patientiā in aduerſis. Scd̓o ꝙͣtū adliberalitatē ī donis ibi: Et altiſſima pauꝑtas ⁊cͣ. ¶ Circaprimū ſciendū eſt ꝙ apoſtolus inducit eos ad elemoſinasvt merita iſtoꝝ creſcant. ⁊ ideo in illo tēpore hoc fecit qn̄poſſunt mereri ſcꝫ in tempore gratie. tunc em̄ elemoſynemeritorie ſunt. Et hoc eſt qd̓ dicit. Notam vobis facimꝰgratiā id eſt gratuitū donum dei ſcꝫ elemoſynaꝝ largitioonem. ⁊ dicit hoc eſſe gratiam. qꝛ quicqͥd boni facimus ēex gratia dei: que quidē gratia non eſt data iſtis ſed mihi?inꝙͣtum ſcꝫ ex mea ꝓcuratione ⁊ ſollicitudine ⁊ monitione macedones ad hoc moti ſunt Eph̓. 3. Mihi aūt omnium ſanctoꝝ minīo ⁊c. Data eſt inꝙͣ mihi in eccleſijs macedonie id eſt apud fideles macedonie. Que quidem gratia eſt ꝙͣtuꝫ ad duo. ſcꝫ ꝙͣtuꝫ ad patientiā: qꝛ in multo exꝑimēto ⁊c. ¶ Ubi ponit ꝯditiōes patīe ꝑſcē. Vna ē ꝙ hōſit conſtans ita ꝙ nec timore rribulationis deijciatur: ſednec etiam in ipſo tribulationis experimēto. Et ideo dicitꝙ in multo experimento tribulationis ſcꝫ conſtantes fuerunt. Alia eſt ꝙ in ipſis tribulationibꝰ gaudeat ſicut legitur de beato Laurentio. ⁊ ꝙͣtuꝫ ad hoc dicit. Abūdantiagaudij ipſorum ſcꝫ macedonū fuit. Iac. I. Omne gaudiūexiſtimate ⁊c. Ro. 12. In tribulatione gaudentes ⁊c̄. Uelin multo experimento tribulationis: non quam ipſi paſſifuerunt: ſed quā viderunt pati in macedonia abundantiagaudij ipſoꝝ fuit. ¶ Itē ſecundo gratia eſt ꝙͣtum ad liberalitatē in elemoſinis. Et ꝙͣtuꝫ ad hoc dicit: Et altiſſima⁊c. Ubi duo facit. Primo ponit eorum liberalitatem. Secundo exponit̉ qd̓ dixerat ibi. Quia ẜm virtutē ⁊c̄. Dicitergo primo. Nō ſolum fuerunt patientes in tribulationibus ſcꝫ macedones. ſed etiam fuerunt liberales. qꝛ altiſſima id eſt maxima paupertas eorū vel nobiliſſima. Scd̓mglo. facit paupertatem altam eleuatio ſpūs ſupra res temporales ⁊ ꝯtemptus earum. Et ſic iſtorū pauꝑtas aliſſimaerat qꝛ non habebant diuitias ⁊ cōtemēbant eas Iac. 72

xij