in epiſtolam T ad Corinthios. v

cit in caſtitate ſcꝫ mentis ⁊ corporis. Ubi notandū eſt ꝙimmediate poſt multos labores vigilias ⁊ ieiunia ſubditde caſtitate. qꝛ qͥ vult habere virtutē caſtitatis neceſſe habet laboribꝰ dari vigilijs inſiſtere et macerari ieiunijs .1.corin. 9. Caſtigo corpus meū: et in ſeruitutem redigo ⁊c.Heb̓. 12. Pacem ſequimini ⁊cͣ. Si autem queratur quare nō facit mentionē de alijs virtutibus niſi ſolum de temperantia. Dicenduꝫ eſt ꝙ ſic facit ſed implicite. qꝛ hoc ꝙdicit. In multa patientia in tribulationibꝰ ⁊c. pertinet advirtutem fortitudinis. hoc vero qd̓ dicit. Per arma iuſticie ꝑtinet ad ꝟtutem iuſticie. Secundo ponit ꝟtutem ſcientie. Unde dicit. In ſcīa. Et ſi qͥdem ſcīa referat̉ ad ſcīaꝫqua aliqͥs ſcit bene cōuerſari in medio nationis praue ⁊ ꝑuerſe: ſic refert̉ ad virtutē prudentie. Si vero ſcīa referatad certitudinē qua fideles certi ſunt de his que ꝑtinēt adcognitionem dei ſic ꝑtinet ad ꝟtutē fidei. Et vtraqꝫ neceſſaria eſt xp̄ianis. qꝛ ſiue ſcīa pͥmo modo ſiue ſecūdo mō accepta hoīes defacili ruunt in peccatis Eſa. 5. Proptereacaptiuus ductus eſt populus meus. qꝛ non habuit ſcīam.Iere 3. Dabo vob̓ paſtores iuxta cor meū. Tertio ponitvirtutē ſpei. Vnde dicit. In longanimitate q̄ꝑtinet ad ꝑfectionem ſpei. Nihil aūt aliud eſt longanimis ꝙͣ qͥ arduum aliqd̓ ex ſpe ſemꝑ ac diu dilatum patienter expectat. ⁊hoc a ſpūſancto. Gal̓. 5. Fructꝰ aūt ſpūs charitas. ⁊c. Lōganimitas ⁊c. Col̓. 1. In om̄i patīa et longanītate Quarto ponit virtutem charitatis. Charitas aūt duo habet ſcꝫeffectum exteriorē. Sed in effectu exteriori habet ſuauitatem ad ꝓximū. Non em̄ conuenit ꝙ aliqͥs nō ſit ſuauis adeos quos diligit. Et ideo dicit. In ſuauitate id eſt dulciconuerſatione ad ꝓximos vt ſcꝫ blandi ſimus. ꝓuer. 12.Qui ſuauis eſt viuit in moderationibꝰ ⁊c. Eccͣ. 6. Verbūdulce multiplicat amicos ⁊c. Sed non in ſuauitate mundi. ſꝫ in ea q̄ cauſat̉ ex amore dei ſcꝫ ex ſpūſancto. et iō dic̄ex ſpūſancto id ē quā ſpūſſanctus cauſat in nobis. ſap̄. 12.O ꝙͣ bonꝰ et ſuauis ⁊c. In effectu aūt interiori habet veritatem abſqꝫ fictione vt ſcꝫ non p̄tendat exteriꝰ cōtrariuꝫeius qd̓ habet interius. Et ideo dicit. In charitate non ficta. 1. Io. 3. Nō diligamus verbo neqꝫ lingua. ſꝫ ⁊c. Col̓.3. Suꝑ oīa charitateꝫ habentes. Et huius ratio eſt. qꝛ vtdicit̉ ſap̄. 1. Spūſſanctus diſcipline effugiet fictū. ¶ Conſequēter oſtendit quō ſe habeant in his q̄ ꝑtinent ad veritatem oris vt ſcꝫ ſint veraces. Et ideo dicit. In verbo veritatis ſcꝫ vera loquēdo ⁊ p̄dicando. Quō aūt ſe habeātin ꝑfectione operis ſubdit dicens. In virtute dei id ē nōin oꝑibus noſtris confidamꝰ. ſed ſolum in virtute dei. etnō in ꝓpria. 1. corin. 4. Regnū dei nō eſt in ſermone ⁊c.¶ Conſeq̄nter cum dicit. Per arma iuſticie ⁊c. oſtēdit qͣliter ſe habeant in oꝑatione bonoꝝ et maloꝝ inter bona ⁊mala ꝓſpera et aduerſa. et hoc ꝑtinet ad virtutē iuſticie.Et pͥmo oſtendit hoc in generali. ſecūdo exponit in ſpēaliDicit ergo pͥmo ꝙ exhibeamꝰ nos ſicut dei miniſtros inmulta patientia. Et qd̓ plus eſt: ꝑ arma iuſticie. Ubi ſciēdum eſt ꝙ iuſticia ordinat et facit hoīem tenere locum ſuum a dextris id ē in ꝓſperis vt ſcꝫ nō eleuet̉: et a ſiniſtrisid ē ī aduerſis vt .ſ. nō deijciat̉. phil̓. 4. Ubiqꝫ et ī oībꝰ ⁊cͣſcio abūdare ⁊c. ¶ Conſequēter hoc exponit ꝑ partes ꝓſperorū et aduerſoꝝ dicens. Per gloriā ⁊c. Ubi ſciendūeſt ꝙ in rebꝰ temporalibꝰ ꝓſperitas vel aduerſitas in tribꝰconſiſtit. In ſuꝑbia vite: concupiſcentia carnis: in concupiſcentia oculoꝝ. Iuxta illd̓. 1. Io. 2. Om̄e qd̓ ē in mūdoaut eſt ꝯcupiſcentia carnis ⁊cͣ. Et hec ꝓſequit ordine ſuoqꝛ pͥmo dicit quō ſe habeant in aduerſis et ꝓſperis que ꝑtinent ad ſuꝑbiam vite dicens. Per gloriā ⁊c. Secundoquō ſe habeant in his q̄ pertinēt ad cōcupiſcentiā carnisibi. Quaſi morientes ⁊c. Tertio quō ſe habeant in his q̄ꝑtinent ad concupiſcentiā oculoꝝ ibi. Sicut egentes ⁊c.

Sunt autē duo q̄ ad ſuꝑbiam ꝑtinent: ſcꝫ ſublimitas ſtatus et operum. Et ideo dicit. Per gloriā id eſt ꝑ ſtatū excellentie. qͣſi dicat. Exhibeamꝰ nos dei miniſtros ſcꝫ pergloriam id ē in ꝓſperitate Eſa. 23. Dn̄s exercituū cogitauit ⁊c. Et ꝙ apl̓i gl̓oſi apꝑeant patet act̓. 14. Ꝙ pauluset barnabas credebant̉ eſſe dij. Et ignobilitatē q̄ eſt a ſiniſtris. qͣſi dicat. Nec in gloria eleuemur nec ſi contemptibiles ſumus deijciamur .i. corin. 1. Ignobilia huius mūdielegit deꝰ ⁊c. Quātū ad famā oꝑū dicit ꝑ infamiā ⁊ bonāfamam. Ubi ſciendū eſt ꝙ ſicut gregoriꝰ dicit: Homo nōdebet ex ſe dare cauſam infamie ſue: ſed potius debet ꝓcurare bonam famā iuxta illud Eccͣ. 41. Curam habe debono nomīe et hoc ꝓpter alios. qꝛ oportet nos bonum teſtimoniū habere ad eos qͥ foris ſunt. 1. Ci. 3. Si vero contingat aliquē incurrere in infamiā iniuſte: non debet eſſeita puſiillanimis vt ꝓpter hoc derelinqͣt iuſticiā. Si ꝟoſit in bona fama apud infideles non debet tn̄ ſuꝑbire: ſeddebet inter vtrūqꝫ medio modo incedere. ¶ Conſeq̄nterexponit iſta duo q̄ poſuit. Et pͥmo quā infamiā habuerūtet oſtendit ꝙ magnā. qꝛ vt ſeductores ⁊c. qͣſi dicat. A qͥbuſdam habemur vt ſeductores: a qͥhuſbā vero habemūrvt veraces. Nec mirū qꝛ etiam de xp̄o alij dixerūt qꝛ bonꝰeſt. alij vero ꝙ non. ſed ſeducit turbas vt dicit̉ Io. 7. Secūdo oſtēdit quō fuerūt glorioſi ⁊ ignobiles. qꝛ ſicut ignoti et cogniti id ē approbati a bonis: ⁊ incogniti .i. deſpectia malis I. corin. 4. Tanꝙͣ purgamenta ⁊c. ¶ Conſequēter ꝓſequit̉ ea q̄ ꝑtinent ad cōcupiſcentiaꝫ carnis. Et ponit̉ tria que concupiſcit caro. Primo em̄ concupiſcit longam vitam. et ꝙͣtum ad hoc dicit: Quaſi morientes id eſtlicet exponimur pericul̓ mortꝭ Infra. II. In mortibus frequenter ⁊c̄. tn̄ ecce viuimus virtute et fide. Et ideo Abachuc. 2. Iuſtus ex fide viuit. psͣ. Non moriar ſed viuā ⁊cͣSecūdo concupiſcit incolumitatē ⁊ qͥetem. Et ꝙͣtum adhoc dicit. Vt caſtigati ⁊ non mortificati. Quaſi dicat licꝫdiuerſis flagellis caſtigemur a dn̄o: nō tn̄ tradit nos morti. psͣ. Caſtigans caſtigauit me dn̄s. et. 2. Ti. 3. Om̄es qͥpie volunt ⁊c. Tertio concupiſcit gaudiū et iocunditatē.et ꝙͣtum ad hoc dicit. Quaſi triſtes ſemꝑ aūt gaudentes.qꝛ licet in exterioribꝰ et q̄ ad carnē ſunt patiunt̉ triſticiamet amaritudinē: interius tn̄ continuū gaudiū habemꝰ qd̓creſcit in nobis ex cōſolationibꝰ ſpūſſancti ⁊ ſpe remunerationis eterne. Iac. 1. Om̄e gaudiū exiſtimate ⁊c. Io. 16Triſticia veſtra vertet̉ in gaudiū ⁊c. ¶ Conſeq̄nter ꝓſeqͥtur de his q̄ ꝑtinent ad concupiſcētias oculoruꝫ. Et circahoc ponit duo. quoꝝ vnum eſt in comꝑatione ad alios. etẜm hoc ꝓſperū in diuitijs eſt ꝙ homo abūdet ita ꝙ poſſitalijs miniſtrare de diuitijs ſuis. Siniſtrum aūt in hoc eſtꝙ homo ſit ita pauꝑ ꝙ oporteat eum ab alijs mendicare.Et ideo dicit ꝙ in his temporalibꝰ ſumꝰ ſicut egētes id ēab alijs accipientes. ſed tn̄ ꝙͣtum ad ſpūalia ſumꝰ multoslocupletantes. et nō dicit om̄es: qꝛ nō ſunt om̄es locupletari parati ꝓuer. 13. Eſt qͣſi pauper cuꝫ in multis diuitijsſit. Scd̓m eſt in cōꝑatione ad ſeipſos. ⁊ ẜm hoc ꝓſperumin diuitijs eſt multa poſſidere. ſiniſtrū aūt vt nihil penithabeat. Et ꝙͣtum ad hoc dicit ꝙ in exterioribꝰ ſunt tanꝙͣnihil habentes ſcꝫ in temporalibꝰ. qꝛ om̄ia dimiſerunt ꝓpter chriſtū. Matth̓. 19. Si vis ꝑfectus eſſe vade et vēdeom̄ia que habes ⁊c. Sꝫ interius ⁊ in ſpūalibus om̄ia poſſidentes ſcꝫ ꝑ interiorem magnitudinē cordis. Et hoc iōeſt: qꝛ ipſi viuebant non ſibi ſꝫ xp̄o. Et ideo om̄ia que ſuntchriſti reputabant vt ſua. Vnde cum chriſto omnia ſuntſubiecta omnia poſſidebant. ⁊ omnia tendebant in eorumgloriam Ioſue. I. Et omnem locum queꝫ calcauerit pesveſter: veſter erit. Nota auteꝫ circa premiſſa ꝙ apoſtolusvtit̉ in p̄miſſis miro mō loquēdi. Nā ipſe qͣſi ſꝑ ponit vnūꝯtra vnū ⁊ tꝑale ꝯtra ſpūale. Sꝫ tn̄ ī tꝑalibus ſemꝑ addit