in epiſtolam Tad Corinthios. VI

rimentum queritis eius qui in me ⁊cͣ. ¶ Conſequentercum dicit. Obſecramus ⁊c. Subdit quantuꝫ ad vſum primi beneficij. Et primo inducit ad vſum. Secundo oſtēdit vnde aſſit nobis facilitas ad ipſum vſum ibi. Cumenim qui ⁊c. Dicit ergo. Exquo deus fecit reconciliationē: et nos ſumus legati dei in hoc obſecramus ⁊cͣ. Blande alloquitur cum poſſet imperare. 2. Ti. vltimo. Argue. obſecra. increpa ⁊c. Ad phile. Poteſtatem habensimperandi ⁊c. Obſecramus inquā ꝓ chriſto id eſt ꝓpteramorem chriſti reconciliamini deo. Videtur aūt hoc eſſecontrariū ei quod dicit ꝙ deus reconciliauit nos ſibi. Siergo ipſe reconciliauit quid neceſſe eſt vt nos reconciliemur. Iam em̄ reconciliati ſumus. Ad hoc dicendū ꝙ deus recōciliauit nos ſibi vt cauſa efficiens ſcꝫ ex parte ſua.ſed vt ſit nobis meritoria: oportet etiam ꝙ fiat reconciliatio ex parte noſtra. Et hoc quidem fit in baptiſmo et in penitentia. ⁊ tunc ceſſamus a peccatis. Vnde auteꝫ aſſit nobis huiuſmodi facultas recōciliandi deo oſtendit ex hocſcꝫ ꝙ dedit nobis poteſtatem iuſte viuendi qua poſſumꝰabſtinere a peccatis: et hoc faciēdo recōciliamur deo. Etideo dicit. Eum qui non ⁊c. Quaſi dicat. Bene poteſtisreconciliari. quia deus ſcilicꝫ pater eum ſcilicet chriſtuꝫqui non nouerat peccatum. j. Pe. 2. Qui peccatuꝫ nonfecit ⁊c. Io. 8. Quis ex vobis arguet me ⁊cͣ. ¶ Pro nobis fecit peccatuꝫ. Quod tripliciter exponit̉. Vno modoquia conſuetudo veteris legis eſt vt ſacrificium pro peccato peccatum nominet̉ Oſee. 4. Peccata populi mei comedent id eſt oblata ꝓ peccato. Tūc eſt ſenſus. Fecit peccatum id eſt hoſtiam vel ſacrificium ꝓ peccato. Alio modo quia peccatum aliquando ſumitur ꝓ ſimilitudine peccati vel ꝓ pena peccati. Ro. 8. Miſit deus filium ſuuꝫ inſimilitudine peccati ⁊c. id eſt de ſimilitudine peccati damnauit peccatum. Et tunc eſt ſenſus. Fecit peccatum id eſtfecit eum aſſumere carnem mortalem ⁊ paſſibilem. Tertio modo quia aliquando dicitur hoc eſſe hoc vel illud nōquia ſit: ſed quia opinant̉ homines ita eſſe. Et tūc eſt ſenſus. Fecit peccatum id eſt fecit eum reputari peccatoreꝫ.Eſa. 53. Cum iniquis reputatus eſt. Et hoc quidem fecitvt nos efficeremur iuſticia id eſt vt nos qui peccatores ſumus efficeremur non ſolum iuſti: immo ipſa iuſticia id eſtiuſtificaremur a deo: vel iuſticia quia non ſolum nos iuſtificauit: ſed etiam voluit ꝙ per nos alij iuſtificarent̉. Iuſticia dico dei non noſtra. Et in chriſto id eſt per chriſtū.Uel aliter vt ipſe chriſtus dicatur iuſticia. Et tunc eſt ſenſus. vt nos efficeremur iuſticia id ē vt inhereremꝰ chriſtoper amorem ⁊ fidem: qui chriſtus eſt ipſa iuſticia. Dicitautē dei vt excludat iuſticiam hominis que eſt qua homoconfidit de ꝓprijs meritis Ro. jo. Ignorantes dei iuſticiam ⁊c. In ipſo ſcꝫ xp̄o id eſt ꝑ chriſtum. qꝛ ipſe factus ēnobis iuſticia .j. corin. j.Incipit capitulum ſextūDiuuantes auteꝫ exhortamur neainuacuum gratiam dei recipiatis.ait eniꝫ tempore accepto exaudiui te: et in die ſalutis adiuui te.Ecce nunc tempus acceptabile: ecce nunc dies ſalutis. Nemini dantes vllam offenſioneꝫvt non vituperetur miniſterium noſtrum:ſed in omnibus exhibeamus noſmetipſos ſicut dei miniſtros. In multa patientia. in tribulationibus. in neceſſitatibus. in anguſti

is. in plagis. in carceribus. in ſeditionibus.in laboribꝰ. in vigilijs. in ieiunijs.Supra apoſtolus cōmendauit miniſterium apoſtolatus:hic cōſequenter ipſum miniſteriū ſibi cōmiſſuꝫ ad vtilitatem ſubditorum exequit̉. Et circa hoc duo facit. Primohortat̉ eos in generali ad om̄ia que cōmuniter ſunt neceſſaria ad bonā vitam. Secundo hortat̉ eos de quodā ſpeciali ſuffragio fiendo ſanctis in hieruſalem. et hoc octauoca ibi. Notū aūt vobis facimꝰ frēs ⁊cͣ. Circa pͥmū aūt duofacit. Primo hortat̉ eos ad bona preſentia. Secundo cōmendat eos de bonis in p̄terito factis. ⁊ hoc ſeptimo ca.ibi: Has igit̉ habentes ꝓmiſſiones ⁊c. Circa pͥmū tria facit. Primo hortat̉ in generali ꝙ gratia dei non vtant̉ inuanum. Secūdo oſtēdit gr̄am dei eis eſſe collatā ibi. Aitem̄ tempore accepto ⁊c. Tertio docet eos in ſpeciali modum vtendi dicta gratia ibi. Nemini dantes vllam offenſionem ⁊c. Dicit ergo pͥmo. Exquo facultas adeſt nobisad bene oꝑandum ⁊ hoc ē gr̄a dei. nos aūt ad hoc ꝓ xp̄olegatione fungimur. Ideo adiuuātes nos ſcꝫ p̄dicationibus exemplis ⁊ exhortationibꝰ. ꝓuer. 18. Frater qͥd adiuuat̉ a fratre ⁊c. Uel adiuuātes ſcꝫ deū. 1. corin. 3. Adiutores dei ſumus. Sꝫ ꝯtra Eſa. 40. Quis adiuuit ſpūm dn̄i⁊c. Non ergo bene dicit̉. Adiuuātes deum. Rn̄ſio. ꝙ iuuare deuꝫ poteſt intelligi vel ei vires miniſtrare ad aliqͥdagendum ⁊ ſic nullus iuuat deum nec iuuare poteſt. Veleius mandatū exequi: ⁊ ſic ſancti hoīes deuꝫ iuuare dicūt̉exeq̄ndo eius mandata. Nos inꝙͣ ſic iuuantes hortamurvos. Ro. 12. Qui exhortat̉ ⁊c. Hoc ſcꝫ exhortamur ne inuacuum gratiam dei recipiatis. Quaſi dicat. Ne receptio gratie ſit vobis inutilis ⁊ vacua. Quod tunc contingit quādo ex perceptionee gratie quis non ſentit fructuꝫ.Qui quidē duplex eſt ſcꝫ remiſſio peccatoꝝ Eſa. 27. Hiceſt om̄is fructus ⁊c. Et vt homo iuſte viuēdo ꝑueniat adgloriam celeſtem. Ro. 6. Habetis fructū veſtrū ⁊cͣ. Quicūqꝫ ergo gratia ꝑcepta non vtit̉ ad vitandū peccata ⁊ cōſequendū vitam eternam: hic gratiā dei in vanum recipitphil̓. ⁊. Non in vacuū cucurri ⁊c. Et ne aliquis dubitaretde ꝑceptione huiꝰ gratie a deo. ideo conſequēter apl̓us ꝓbat eos iam recepiſſe gratiam hanc: vel paratā habere adrecipiendū dicens. Ait em̄ tempore ⁊c. Et circa hoc duofacit. Primo inducit auctoritate ꝓphete. Secundo inductam adaptat ad ꝓpoſitum ibi. Ecce nūc tempus ⁊c. Dicit ergo primo. Dico ꝙ paretis vos ad fructuoſe ꝑcipienduꝫ gratiā q̄ vobis eſt collata vel parata. Ait em̄ dn̄s perEſa. 49. Tempore accepto ⁊c. Circa qd̓ ſciēdū eſt ꝙ dominꝰ dicit̉ facere nobis gr̄am vel exaudiendo nos in petitionibus noſtris. vel iuuando in oꝑationibꝰ noſtris. ſedexaudit vt ꝑticipamꝰ qd̓ petimus. Iac. 1. Si quis indigetſapientia poſtulet ⁊c. Adiuuat vt ꝑficiamꝰ qd̓ operamur.psͣ. Niſi qꝛ dominꝰ adiuuit me ⁊c. Et hec duplex eſt gr̄a:ꝑueniens ſcꝫ ⁊ cooꝑans vel ſubſequēs que quidē neceſſaria eſt nobis ad obtinendum. Et pͥmo gratiā preuenientēquam optare debemus vt ſimus accepti a deo. psͣ. Prohac orabit ad te om̄is ſanctus. Et ꝙͣtum ad hoc dicit. Intempore accepto id eſt acceptionis ⁊ gratificationis. hocem̄ accepto fit quod gatis fit. Ro. 4. Beatitudinem hominis cui deus accepto fert iuſticiam ⁊cͣ. Exaudiui te ideſt acceptaui te. Uel in tempore accepto id eſt in tempore gratie. Et hoc modo gratia preueniens dicitur illaper quam liberamur a peccatis. Gratia vero ſubſequensdicitur per quam virtutes nobis et perſeuerantia in bono conferuntur. Secundo neceſſaria eſt nobis gratia cooperans et hanc petebat. psͣ. Et miſericordia eius ſubſequatur me ⁊cͣ. Et quātum ad hoc dicit: In die ſalutisadiuui te. Tempus enim ante chriſtum non fuit dies ſecꝭ