Explanatio ſancti Thome

at ibi. Ergo mors ⁊c. Dicit ergo primo. Dico ꝙ portamus mortificationem in corporibꝰ noſtris non ꝙ moriamur ſꝫ quia nos qui viuimus corporali vita vel virtutibus ſemper tradimur in mortem vel in pericula mortisEt hoc quidem propter iheſum. p̄s. Eſtimati ſumusſic̄ ouēs. ⁊cͣ. Qualiter aūt vitā ieſu portemus in corpore exponit ſubdens ita ſcꝫ vt vita ieſu īmortalis ⁊ īpaſſibilis manifeſtetur in carne noſtra nūc mortali: ita vt caro noſtra mortalis recipiat immortalitatē in reſurrectione. 1. Coꝝ. 14. Oportet aūt mortale hoc īduere ⁊c. Sꝫex hoc quid ꝓueniat ſubdit dicēs. Ergo mors operaturid ē exercet dn̄ium ſuū in nos. Uita aūt ſcꝫ prefens operatur in vobis quia eſtis in proſperitate. iuxta illud .1.Coꝝ. 4. Nos ſtulti ⁊c. Vt mors operet̉ ī nobis magnūbonū ſcꝫ conſecutione vite ſpūalis: ſed vita terrena quaꝫamatis oꝑatur in vobis magnū malum .ſ. mortē eternā.Prouer. 10. Opus iuſti ad vitam ⁊c. Io. 12. Qui amataīam ſuam in hoc mundo ⁊c. Uel aliter. Duo fuerunt inchriſto: mors corporalis ⁊ vita ſpūalis. Dicit itaqꝫ. Ergo moes ⁊c. Quaſi dicat in nobis nō ſolū vita ſpiritualis oꝑatur inꝙͣtum imitamur ſpiritualiter ſed etiā morsoꝑatur .i. propter ſpem reſurrectionis ⁊ ꝓpter amoremchriſti veſtigia mortis xp̄i in nobis apparent inquantuꝫpaſſionibus mortis exponimur. p̄s. Propter te mortificamur tota die ſed in vobis oꝑatur ſolum vita xp̄i ꝑ quāfides plantatur in vobis ⁊ vita ſpiritualis. Vnde autemꝓueniat apoſtolo hec ſpes certitudinis ſubdit dicēs Habentes autem. ⁊c. Et circa hoc duo facit. Primo ponitcauſam certitudinis. Scd̓o concludit ip̄am certitudinēibi. Scientes quoniā qui. ⁊c. Cā aūt huius certitudinisē ſpiritus infundens fidem in cordibꝰ eoꝝ. Unde primoponit cām hanc. Secundo vero manifeſtat eā per exemplum ibi. Sicut ſcriptū ē ⁊c. Dicit ergo ex hoc ſperamꝰ⁊ nō deficimus qꝛ ſumꝰ habētes eundē ſpiritū fidei quāantiqui habuerunt quia licet tempora mutata ſint ſpiritus tamē ⁊ fides nō eſt mutata niſi ꝙ illi credebāt xp̄mventurū ⁊ paſſurum: nos aūt credimꝰ ip̄m veniſſe ⁊ paſſum fuiſſe. Et hic ſpūs eſt ſpirituſſanctus qui ē ſpiritusfidei. 1. Coꝝ. 12. Hec aūt oīa operat̓ vnus atqꝫ idē ſpūs⁊c. Et ibidē. Alteri fides in eodē ſpiritu. Hunc ergo ſpiritum habentes quē antiqui habuerūt facimꝰ eadeꝫ queilli ⁊ credimꝰ. Illi autē quid fecerint. dicit p̄s. Credidiſcꝫ deo ⁊ ꝑfecte. Et hoc oēs antiqͥ fecerūt. He. 11. Hi omnes teſtimonio fidei ⁊cͣ. ꝓpter qd̓ ſcꝫ credidi locutꝰ ſumid eſt cōfeſſus in fide. Ro. 10. Corde credit̉ ad iuſticiam⁊c. Qd̓ etiā nos facimꝰ qꝛ nos ꝓpt̓ hoc ꝙ credimꝰ loq̄mur ⁊ ꝯfitemur fidē ⁊ p̄dicamꝰ Act̉. 4. Non em̄ poſſumus que vidimus ⁊ audiuimꝰ nō loqui. Spūs ergo ſanctus ē cauſa huius certitudinis. Vltimo ergo concluditcōcluſionē intentā .ſ. ip̄am certitudinē. Et prīo de ſalute ꝓpria. Scd̓o de ſalute alioꝝ ibi. Et cōſtituet vobiſcū⁊c. Dic̄ ergo. Sciētes .i. certā ſcīaꝫ hn̄tes qm̄ qͥ ſuſcitatauit ieſum .i. deꝰ pr̄ vel tota trinitas ⁊ nos cū ieſu ſuſcitabit vt ſcꝫ ſūmamꝰ eādē gl̓iam cū ieſu: qꝛ cū ſumus mēbra eius debemꝰ eē cū capite. Io. 12. Volo pater vt vbiego ſum illic ſit ⁊ miniſter meꝰ ⁊c. Ro. 8. Qui ſuſcitauit dn̄m ieſū a mortuis ſuſcitabit ⁊cͣ. Et non ſolū ſū certꝰde ſalute nr̄a ſed etiā de veſtra: qꝛ cōſtituet nos vobiſcūid eſt ſimul erimus: qꝛ ſicut nos ſumus mēbra xp̄i ita etvos per nos. 1. Theẜ. 4. Et ſic ſemꝑ cū domino erimusMat. 24. Vbicunqꝫ fuerit corpus ⁊cͣ. Et ideo dicit vobiſcū vt animet eos ad bonū inquantū oſtendit eos noneſſe inferiores ſed pares Et bn̄ hoc poſſū certe dicere qꝛoīa ſunt ꝓpter vtilitatē veſtrā. Naꝫ oīa q̄ ſuſtinemꝰ oēsgratias quas recipimꝰ a deo ſunt ꝓpter vos .ſ. inſtruendos noſtro exemplo. Et hoc ideo vt gratia abundans a

nobis in vos abundet per multos in gloriā dei l. multiagant gratias deo ſuꝑ beneficio tanto. Ephe. 5. Gratias agētes deo patri ⁊cͣ.Lectio quinta.Ropter qd̓ nō deficimꝰ. Sed licetis qui foris ē noſter hō corrumpat̉ptn̄ is qui intus ē renouat̉ de die ī diem̄. Id em̄ qd̓ in pn̄ti ē momētaneuꝫ ⁊ leuetribulatiōis nr̄e ſupra modū in ſublimitate eternū gl̓ie pondus oꝑat̉ in nobis nō cōtēplantibꝰ nobis q̄ vident̉: ſꝫ que nō vidēt̉Que enī vident̉ temporalia ſunt: q̄ aūt nōvidētur eterna ſunt.Poſita patiētia quā apoſtoli habebant in tribulatiōibꝰ⁊ premio qd̓ expectabant manifeſtato: hic conſequenteragit de patientie cauſa ⁊ patientie modo ſeu ratione. Etcirca hoc tria facit. Primo enim inſinuat ſanctorū patiētiam. Secūdo patiētie cauſam ibi. Nō cōtēplantibꝰ nobis ⁊cͣ. Tertio patientie remunerationē ibi. Id em̄ ⁊cͣ.Circa primū intendit oſtendere ꝙ ſanctoꝝ patiētia ē inuincibilis. Et hoc eſt qd̓ dicit. Propter qd̓ .ſ. qꝛ ſumuiſcientes ꝙ qui ſuſcitauit ieſuꝫ a mortuis ſuſcitabit nos⁊ cōſtituet nobiſcū ideo nō deficimꝰ .ſ. in tribulationibꝰid eſt nō deducimur ad hoc ꝙ non poſſimꝰ propter xp̄mamplius ferre ⁊ ſuſtienre. Nam deficere idem ē qd̓ ferrenon poſſe. Iere. 20. Defeci ferre nō ſuſtinui Cauſa autēquare nō deficimus ē quia licet quantū ad aliquid deficiamus ſcꝫ quantū ad exteriorem hominē: tamē quantūad aliquid ſemper renouamur ſcꝫ quantum ad interiorēhominē. Et hoc eſt qd̓ dicit. Sed licet is qui foris ē ⁊c.Ubi ſciendū eſt ꝙ occaſione iſtorum verborum: hereticus tertullianꝰ nomine dixit ꝙ anima rationalis que eſtin hominis corpore habet corpoream figurā ⁊ membracorporea ſicut ⁊ corpus habet: ⁊ hoc dicitur homo interior: corpus vero cum ſenſibus ſuis ditit̉ homo exteriorQd̓ quidem falſum eſt. Vnde ad intellectum huiꝰ verbi ſciendum eſt ꝙ etiam ẜm philoſophum in ethi. ⁊ ẜmconſuetudinem loquendi. Unūquodqꝫ dicitur eſſe illudqd̓ eſt principalius in ip̄o: puta quia in ciuitatē principalius eſt poteſtas ⁊ concilium id quod facit poteſtas ⁊ cōcilium dicitur tota ciuitas facere. Principalius autemin homine poteſt aliquid iudicari ⁊ ẜm veritatem ⁊ ẜmapparentiam. Secūdū veritatē quidem principalius inhomine ipſa eſt mens. Vnde ẜm iudicium ſpiritualiumvirorum mens dicitur homo interior. ẜm apparentiamvero principalius in homine eſt corpus exterius cuꝫ ſenſibus ſuis. Vnde ẜm iudiciū illorum qui tantū corporalia ⁊ ſenſibilia conſiderant ⁊ terrena ſapiunt quorum deus venter eſt corpus cum ſenſibus dicitur homo exterior. Et ideo ẜm hunc modum loquitur hic apoſtolus dicens. Licet homo noſter ſcꝫ corpus cum natura ſenſitiua corrumpatur in tribulationibus ieiunijs ⁊ abſtinenti js ⁊ vigilijs. Roma. 6. Uetus homo noſter ſimul ⁊cͣ.Abachuc 3. Ingrediatur putredo ⁊c. Tamenis homoqui intus eſt ſcꝫ mens ſeu ratio munita ſpe futuri p̄mij ⁊firmata munimine fidei renouat̉. Quod ſic intelligedūeſt. Uetuſtas enim eſt via ad corruptioneꝫ. Heb̓. 8. Qd̓antiquatur ⁊ ſeneſcit ⁊cͣ. Natura autem humana fuit inintegritate condita ⁊ ſi in illa integritate ꝑmanſiſſet ſemper eſſet noua: ſed per peccatuꝫ incepit corrumpi quo ſitꝙ quicquid conſecutuꝫ eſt ſic̄ ignorantia difficultas adbonum et pronitas ad malum: penalitas et alia huiuſiuſmodi: totum pertinet ad vetuſtatem. Cum ergo

.l. multiGrati-