EPIAOA ¶ AA COAIAH1os III

E4

Horum autē rationē aſſignat conſequenter cū dicit. Nāſi miniſtratio. ⁊cͣ. Et eſt ratio ſua talis. Gloria magis debetur iuſticie ꝙͣ dānationi: ſed miniſteriū noui teſtamenti ē miniſteriū iuſticie quia iuſtificat interius viuificandoMiniſteriū autē veteris teſtamenti eſt miniſteriū dānationis occaſionaliter ſupra eodē. Littera occidit: ſpiricusautē viuificat. Cū ergo miniſtratio damnationis .i. miniſtratio veteris teſtamenti que occaſionaliter eſt cā damnationis vt dictum eſt: ē in gloria que apparuit in faciemoyſi: conſtat ꝙ multo magis abundat in gl̓ia id ē databundantē gloriā miniſtris eius miniſteriū iuſticie. id ēnoui teſtamenti per qd̓ dat̉ ſpiritus per quē ē iuſticia etcōſūmatio virtutum. Prouer .3. Sapiētes gloriā poſſidebunt. Conſueuerūt in hoc loco fieri queſtiones de cōparationē moyſi ⁊ pauli. ſed ſi recte cōſiderēt̉ verba apl̓inō ſunt neceſſaria quia hic nō ſit cōparatio perſone ad ꝑſonā ſꝫ miniſterij ad miniſteriū. ¶ Sꝫ quia poſſent pſeudo dicere ꝙ licet maius miniſteriū ſit noui teſtamenti ꝙͣminiſteriū veteris teſtamenti nō tn̄ eſt multū magis ⁊ iobonū ē ꝙ illi miniſterio ⁊ iſti intendamꝰ quod ⁊ faciebātqꝛ ſimul ſeruabāt legalia cum euangelio. Ideo hic conſequenter apl̓s hoc improbat cū dicit. Nam nec glorificatum ⁊c. Et circa hoc duo facit. Primo enim oſtenditꝙ miniſteriū noui teſtamēti abſqꝫ aliqua comparationeexcedit miniſteriū veteris. Secūdo cām huius aſſignatibi. Si em̄ qd̓ euacuat̉. Dicit ergo. Dixi ꝙ miniſteriumiuſticie abūdat in gloria. ⁊ in tantū ꝙ gloria veteris miniſterij nō ē dicenda gloria qꝛ nec glorificatū. ⁊c. qd̓ dupliciter exponit̉. Primo modo ſic. Quia nec. ⁊c. i. illagloria nihil ē in comparatione ad iſtam noui teſtamentiquia illa gloria non ē oībus mini ſtris collata. ſed ſoluꝫmoyſi. ⁊ nō claruit in toto moyſe ſed in parte .i. in facieſolū ꝑticulariter. Et iō nec gl̓ificatuꝫ ē .i. nec glorificaridebet propter excellentē gloriā .i. cōparatione excellentis glorie noui teſtamenti que abundat gr̄a vt per eā purificati homines poſſent videre nō gloriā homīs: ſed deiScd̓o modo vt punctet̉ ſic. Nec glorificatū ē qd̓ claruit.Quaſi dicat. Nā in hac ꝑte .i. in reſpectu huiꝰ nature ꝑticularis qui ſumus ſerui nō ē glorificatū .i. nō gl̓ioſum:illud qd̓ claruit in veteri teſtamento ⁊ hoc ꝓpter excellētem gloriā que ē in nouo. quia illa ē gloria dei patris.Huius autē cauſam aſſignat conſequēter cum dicit. Sienim qd̓ euacuat̉ ⁊c. Et ē ratio ſua talis. Illud qd̓ daturvt tranſeat nihil ē in reſpectu ad illud qd̓ datur vt ſemꝑmaneat. Si ergo teſtamentū vetus qd̓ euacuat̉ tollitur.prīo Coꝝ. 13. Cum venerit qd̓ perfectū eſt euacuabitur.⁊c. Per gloriā eīm moyſi miniſtratū ſaltē per ꝑticularēgloriam conſtat ꝙ teſtamētū nouū manet qꝛ hic inchoatur ⁊ perficitur in patria. Luc̄. 21. Celum ⁊ terra tranſibunt: verba autem mea non tranſibunt. Erit multo magis in gloria eterna in qua perficiet̉. Erit inꝙͣ nobis quiſumus huius miniſtri.Lectio tertia.Abentes igitur talem ſpem mulẜta fiducia vtimur. Et non ſicutLmoyſes ponebat velamen ſuꝑ faciem ſuā vt non intenderent filijiſrael in faciē eius qd̓ euacuatur ſed obtuſiſunt ſenſus eorum. Uſqꝫ in hodiernū diemidipſum velamen in lectione veteris teſtamenti manet non reuelatū. quod in chriſtoeuacuatur. ſed vſqꝫ in hodiernū diem cū le-

gitur moyſes velamen poſitum eſt ſuꝑ coreorum. Cū auteꝫ conuerſus fuerit ad deumauferetur velamen. Dominus autē ſpiritꝰeſt. Ubi autē ſpiritus domini ibi libertas.Nos vero omnes reuelata facie gloriam domini ſpeculantes in eandē imaginē tranſformamur a claritate in claritatē tanqͣꝫ a domini ſpiritu.Poſitis his q̄ pertinent ad cōmēdationē doni perceptia deo: hic cōſequenter ponit ea q̄ ꝑtinēt ad cōmēdatōeꝫfiducie de ip̄o dono cōcepte. Circa hoc autem duo facit.Primo ponit fiduciā ex dono cōceptā. Scd̓o vero cōꝑarat fiduciā veteris ⁊ noui teſtamēti. ibi. Et nō ſicut moyſes. Dicit ergo primo. Habētes igit̉ talē ſpem ex hoc .ſ.qd̓ nobis dictū ē ſcꝫ videndi gloriā dei. Ro. 8. Spe ſalui facti ſumus. Multa fiducia vtimur .i. cōfidenter oꝑamur ea que ꝑtinent ad vſum huius miniſterij ex quo creſcit nobis ſpes. Prouer. 28. Iuſtus quaſi leo cōfidensabſqꝫ terrore erit. Iere. 17. Benedictus vir qui cōfiditin dn̄o. ¶ Conſequēter ſicut pretulit donū dono ita prefert fiduciā noui teſtamēti fiducie veteris teſtamēti cumdicit. Et nō ſicut moyſes ⁊cͣ. Et circa hoc duo fac̄ Prīoꝓponit factū in veteri teſtamento. Secūdo exponit ibi.Quod euacuat̉. ⁊c. Factum aūt qd̓ ꝓponit legit̉ Exo.24. vbi dicit̉ Ꝙ moyſes quādo loquebat̉ ad populumvelabat faciē ſuā qꝛ ꝓpter claritatē vultus eiꝰ nō poterant reſpicere in eum filij iſrl̓. Et ideo dicit. Et nō ſicutmoyſes ⁊cͣ. quaſi dicat. Dico ꝙ vtimur fiducia ⁊ tantaꝙ nō accidit nobis ſicut moyſes faciebat eis .ſ. nō velando faciem ſuā populo: qꝛ nōdum venerat tempus reuelandi claritatē veritatis. Habemꝰ ergo nos fiduciā abſqꝫ velamine. ¶ Cōſequenter exponit hoc qd̓ dixerat develamine dicens. Qd̓ euacuat̉ ⁊cͣ. Uelamē em̄ illd̓ eratobſcuritas figurarum que per xp̄m euacuata ē. Et circahoc tria facit. Primo em̄ ponit euacuationē huius velaminis. Scd̓o quomō hec euacuatio habet locū ī iudeisibi. Sed obtuſi ⁊c. Tertio qūo nō habet locū in mīſtrisnoui teſtamēti ibi. Nos vero reuelata ⁊cͣ. Dicit ergo ꝙmoyſes ponebat velamē .ſ. figure ſuꝑ faciē ſuā. qd̓ .ſ. velamen euacuat̉ .i. tollit̉ ꝑ xp̄m .ſ. implēdo in veritate qd̓moyſes tradidit in figura: qꝛ oīa in figura contingebantillis. Sic enim xp̄s per mortem ſuam remouit velamende occiſione agni paſcalis. Et iō ſtatim cum emiſit ſpm̄velum templi ſciſſum eſt. Item in mittendo ſpiritū ſanctum in corda credentium vt intelligerent ſpiritualiterquod iudei carnaliter intelligunt. Et hoc velamē remouit cum aperuit eis ſenſum vt intelligerent ſcripturas.Luc̄. vlt̓. Qualē aūt effectū habeat in iudeis hec euacuatio on̄dit dicens. Sed obtuſi. ⁊c. Et circa hoc duo facit. Primo on̄dit ꝙ remotū ab illis non fuit in ſtatu infidelitatis. Secundo oſtendit ꝙ remouebitur in eorumconuerſione. ibi. Cum autem conuerſus fuerit. ⁊cͣ. Circa primū duo facit. Prīo oſtendit rōnem quare hec euacuatio nō habet effectum in iudeis. Scd̓o ex hoc on̄diteos adhuc habere velamē ibi. Sꝫ vſqꝫ in hodiernū diē⁊c. Dicit ergo ꝙ euacuatur in his qui credunt: ſed nonquantū ad iudeos infideles: ⁊ rō huiꝰ eſt: qꝛ obtuſi ſuntſenſus eoꝝ .i. rō eoꝝ hebes ē ⁊ ſenſus eoꝝ imbecilles ⁊obtuſi ſunt. nec pn̄t videre claritatē dīni luminis .i. dīn̄everitatis abſqꝫ velamine figuraꝝ. Et huiꝰ rō ē qꝛ claudunt oculos vt nō videāt qꝛ velū tēpli ſciſſuꝫ ē. Et ideoeſt ex eorum culpa infidelitatis non ex defectu veritatisquia remoto velamine oībus aperientibꝰ ocl̓os mentis