Explanatio ſancti Thome

r2qd̓ dicit ī ſimplicitate. ⁊cͣ. referat̉ ad puritatem vite. hocvero qd̓ dicit Nō ī ſapīa. ⁊cͣ. referat̉ ad veritatē doctrineqͣſi dicat. Sicut vita noſtra eſt ī ſimplicitate ⁊ ſinceritate dei: ſic doctrina nō in ſapīa carnali ſed in gratia dei.Sꝫ tn̄ due prīe magis valent. Et licet ſic bn̄ conuerſatiſimus in mundo iſto: tn̄ abundantiꝰ ꝙͣtuꝫ ad vos. qꝛ ſcꝫab alijs eccl̓ijs receperat ſumptꝰ ab eis nō. infra. 11. Alias eccl̓ias expoliaui. Et rō huiꝰ pōt eē: qꝛ auari erāt. vnde ne cōtriſtaret eos noluit ab eis reciꝑe ſūptꝰ. ¶ Conſequēter huiꝰ ſancte ſue cōuerſatiōis teſtimoniū eoꝝ inuocat dicens. Nō em̄ alia. ⁊cͣ. quaſi dicat. Hec que ſcribimus vobis nō ſunt vobis incognita: qꝛ iam legiſtis ea īprima epl̓a ⁊ cognouiſtis ꝑ experientiā opeꝝ. 2. Io. 2.Nō mandatū nouū. ⁊cͣ. Et licet non ꝑfecte cognoueritisqꝛ cōparaſtis vobis pſeudo apl̓os: ſpero tamē ꝙ vſqꝫ infinem .ſ. vite cognoſcetis .ſ. ꝑfecte ſicut vſqꝫ mō cognouiſtis nos ex ꝑte. Cuiꝰ ratio ē: qꝛ cuꝫ quis videt̉ aliquēaliquid bene inciꝑe debet ſperare ꝙ ſemꝑ bn̄ ꝓficiat Etquare: qꝛ qui cepit in vobis opus bonum. ⁊cͣ. vt diciturPhi. 1 Et cognoſcetꝭ qꝛ nos ſumꝰ gloria veſtra .i. ꝑ nosdebetis cōſequi gl̓iam eternā ad quā homo ꝑuenit ꝑ fidem xp̄i quā p̄dicamꝰ vobis. Proner. 10. Gl̓ia filiorumſunt patres eoꝝ. Ita dico ſumꝰ gloria veſtra ſicut ⁊ vosnoſtra gloria eſtis: qꝛ ꝑ vos a nobis inſtructos hr̄e ſperamus p̄miū eterne gl̓ie. 1. Theẜ. 2. Que ē ſpes noſtraaut corona gl̓ie noſtre: nōne vos. Et hec gloria erit nob̓ex vobis in die dn̄i noſtri ieſu xp̄i .i. in die iudicij qui dicitur dies xp̄i: qꝛ tunc faciet voluntatē ſuā cū pctōribuspuniendo eos qui in hoc mūdo fecerunt voluntatē ſuampeccādo. p̄s. Cū accepero tēpus ego iuſti. ⁊cͣ. Apoc̄. 20Libri aperti ſūt. ⁊cͣ.Lectio quinta:T hac cōfidentia nolui prius venire ad vos vt ſecūdā gr̄am haberetꝭ⁊ ꝑ vos tranſirē in macedoniā. ⁊ iterū a macedonia venirē ad vos ⁊ avobis deduci ī iudeā. Cū ergo hoc voluiſſem: nunqͥd leuitate vſus ſū? Aut q̄ cogito ẜm carnē cogito vtſit apud me: ē ⁊ nō? Fidelis aūt deus qꝛ ſermo noſter qui fuit apud vos: nō eſt in illo.eſt ⁊ nō: ſed ē ī illo ē. Dei em̄ filiꝰ ieſus xp̄squi in vobis ꝑ nos p̄dicatꝰ eſt. ꝑ me ⁊ ſiluanū ⁊ timotheū: nō fuit in illo ē ⁊ nō: ſed ē inillo fuit. Quotquot em̄ ꝓmiſſiōes dei ſuntin illo ē: ideo ⁊ ꝑ ip̄m amē deo ad gl̓iam veſtrā. Qui aūt cōfirmat nos vobiſcū in xp̄o⁊ qui vnxit nos deꝰ: ⁊ qui ſignauit nos ⁊ dedit pignus ſpūs ī cordibꝰ noſtris. Ego aūtteſtē deū inuoco in aīam meā: ꝙ parcēs vobis non veni vltra corinthum: non qꝛ dn̄amur fidei veſtre: ſed adiutores ſumus gaudij veſtri. Nam fide ſtatis.Apl̓s captata beniuolētia corinthioꝝ: ꝯſequēter excuſationē ſuā addit. ⁊ circa hoc tria facit. Prīo em̄ ponit intentū. Scd̓o ſub qōne accuſationē ꝯtra eū ab eis factamexponit ibi. Cū ergo hoc. ⁊c. Tertio excuſat ſe ibi. Fidelis aūt deꝰ. Circa primū ſciendū ē ꝙ apl̓s in prīa epiſtola quā nos n̄ habemꝰ miſſa ab eo corinthijs vel ꝑ nūciūꝓmiſerat eis ꝙ prīo iret ad eos an̄ꝙͣ iret in macedoniā⁊ ꝑ eos iret in macedoniā ⁊ inde iteꝝ rediret in achaiaꝫ

in qua eſt corinthū ⁊ de achaia in iudeā. poſtmodū in ſecūda epl̓a quā nos habemꝰ pͥmā ſcribit eis ꝙ primo iretin macedoniā ⁊ poſtmodū iret in corinthū. Quia ergovidet̉ ẜm hoc ꝯtrariū pͥme ꝓmiſſiōi. apl̓s excuſat ſe mōde hoc Ponēs pͥmo ipſā ꝓmiſſionē prīo factā: ⁊ iō dicitEt hac ꝯfidētia qͣſi dicat: vos ſcitis puritatē ⁊ ſinceritatē meā: ⁊ eſtis teſtes mei ⁊ gloria mea: iō in hac ꝯfidētiaid ē in hoc cōfiſus qꝛ ꝑ alterutrū glorificari ſperamꝰ. volui prīo venire ad vos vt ſcd̓am gr̄am haberetis. quia ſecunda viſitatio ⁊ cōfirmatio in fide dicit̉ ſcd̓a gr̄a reſpectu ꝯuerſiōis quā prīo habuerūt mīſterio ⁊ p̄dicationeip̄iꝰ: ⁊ ꝑ vos trāſire in macedoniam ⁊ iteꝝ a macedoniavenire ad vos ⁊ a vobis deduci in iudeā. Iſte ē ordo pͥme ꝓmiſſionis: ſed in p̄cedenti epl̓a ē ordo cōtrariꝰ ſicutdictū ē. Cōſequēter huiꝰ mutatiōis accuſationē qͣ accuſabāt eū corinthij ponit ſub qōne dicēs. Cū ergo hoc voluiſſē. ⁊c. duo īponebāt ei ex hoc. leuitatē quia mutauerat ꝓpoſitū. Eccl. 27. Stultꝰ vt luna mutat̉. Et carnalitatē quia viſū erat eis ꝙ ex aliquo carnali ⁊ hūano affectu hoc feciſſet. Un̄ hec duo tangit ⁊ prīo leuitatē. vndedicit. Nūquid leuitate vſus ſū ſi nō feci qd̓ aliqn̄ volui.Abſit. heſter 16. Nec putare debetꝭ ſi diuerſa iubeamꝰex animi leuitate venire. p̄s. In populo graui. ⁊c. Scd̓otāgit carnalitatē cū dic̄ Aut nūqͣd ea q̄ cogito faciēda vl̓dimittēda ẜm carnē cogito .i. ẜm aliquē carnalē affectūVt ſit apud me ē ⁊ nō .i. affirmatio ⁊ negatio. Infra. 10.Arbitrant nos tanꝙͣ ẜm carnem ambulemꝰ. Iac. 1. Uirduplex aīo. ⁊c. Expoſita eoꝝ accuſatiōe cōſequēter excuſat ſe dicens. Fidelis aūt deus. ⁊cͣ. ⁊ circa hoc duo facit.Prīo inſinuat ſe nō fuiſſe mētitū. Scd̓o on̄dit modumqūo nō fuit mētitꝰ ibi. Qui aūt cōfirmat. ⁊c. Ꝙ aūt nonfuerit mentitꝰ excuſat ſe duplicit̓ .i. ex cōſuetudīe ⁊ ex cāEx cōſijetudine qͥdē. quia non dꝫ credi ꝙ aliqͥs de facilimentiat̉ qui nūꝙͣ inuentꝰ ē mēdax. ⁊ ẜm hāc expoſitōeꝫfidelis deꝰ. ⁊c. accipit̉ in vi iuramenti quaſi teſtis ſit mihi deꝰ ꝙ ſermo meꝰ .ſ. p̄dicatiōis qͥ fuit apud vos nō eſtī illo ē ⁊ nō .i. nō ē ī illo falſitas. Deutero. 32. Deꝰ fidel̓⁊ abſqꝫ vlla. ⁊cͣ. Si aūt ſumat̉ fidelis deꝰ ⁊cͣ. pro veritate dīne ꝓmiſſiōis tūc ē ſenſus. Fidelis eſt deꝰ .i. ſeruatꝓmiſſa ſua. Promiſerat aūt mittere ad vos p̄dicatoresveritatis. Iere 3. Dabo vobis paſtores iuxta cor ⁊cͣ. Etiō cū ſim miſſus ab eo ſermo noſter qͥ fuit ⁊c. ſicut ſupra.Ex cā excuſat ſe cū dicit. Dei enī filiꝰ ⁊ hoc dupl̓r .ſ. motiua ⁊ efficiente ibi. Qui aūt cōfirmat ⁊c̄. Cā aūt motiuaad nō mentiendū ē qꝛ qui aſſumit aliqd̓ officiū natural̓rmouet̉ ad ea q̄ cōgruūt illi officio ⁊ nō ad ꝯtraria. Sꝫ cōſtat ꝙ officiū apl̓icū ē p̄dicare veritatē. Nō ergo mouet̉ad cōtrariū veritatis qd̓ ē mentiri. Et circa hoc tria facitPrīo ꝓbat veritatē dicti ſui ꝑ dictū xp̄i. Scd̓o veritatēxp̄i ꝑ dictū dei ibi. Quotquot aūt ⁊cͣ. Tertio ꝯcludit ſuum ꝓpoſitū ibi. Iō ⁊ ꝑ ipſū ⁊c̄. Dicit ergo Prīo dico ꝙdicta nr̄a debēt reputari vera ⁊ vera ſūt qꝛ p̄dicauimusxp̄m in quo nō fuit aliqua falſitas: ⁊ hoc ē qd̓ dicit. Deiem̄ filius xp̄s qͥ ē p̄dicatꝰ ꝑ nos in vobis: ꝑ me .ſ. pͥncipaliter ⁊ ſiluanū ſecūdario. Iſte ē ſylas de quo habet̉ Act̉.18. ⁊ Thimotheū de quo ſupra. Iſti em̄ duo fuerūt cuꝫapl̓o qn̄ prīo cōuertit eos. In illo .ſ. filio dei nō fuit eſt ⁊nō .i. falſitas vel nō fecit qd̓ nō cōuenit. Sꝫ fuit ī illo ē.id ē veritas: nā veꝝ ⁊ ens cōuertunt̉. Io. 14. Ego ſumvia veritas ⁊ vita. Sꝫ qꝛ poſſet videri dubiū hoc quoddicit ꝙ in chriſto non fuit falſitas. ideo ſtatim hoc ꝓbatſubdēs. Quotquot aūt ⁊c. ⁊ ꝓbat hoc mō. Coſtat ꝙ inillo qd̓ ē manifeſtatiuū diuine veritatis nō pōt eſſe falſitas: filius dei venit ad manifeſtandū diuinā veritate inꝓmiſſionibus a deo factis cōplendis ꝑ ipſū. ergo ī ipſonō eſt falſitas. Et hoc eſt qd̓ dicit. Non ē in filio dei ē ⁊