Explanatio ſancti Thome

tur aliquē qn̄ affert ei aliqd̓ refrigeriū in quo quieſcat inmalis. Et licet in aliquibus malis hō poſſit in aliquo cōſolari ⁊ quieſcere ⁊ ſuſtentari tn̄ ſolus deus ē qͥ nos conſolatur in oībus malis: ⁊ ideo dicit. Deus totius cōſolationis: qꝛ ſi pectas cōſolat̉ te deus qꝛ ip̄e miſericors eſt.Si affligeris cōſolat̉ te vel eruēdo ab afflictione per potentiā ſuā vel iudicando ꝑ iuſticiā. Si laboras conſolat̉te remunerādo Gen̄. 15. Ego merces tua ⁊c̄. Et iō dicit̉Mat. 5. Beati qui lugent ⁊c̄. Materiā autem gratiarūactionis ſubdit dicens: Qui cōſolat̉ ⁊c. quaſi dicat. Iōbenedictus qꝛ conſolatur nos in omni tribulatione infra7. Qui conſolat ⁊c. Cām autem huius ponit cum dicitUt poſſimus ⁊ ipſi cōſolari. Ubi notandū eſt ꝙ in donitdīnis ē ordo. Ad hoc em̄ deus dat aliquibus ſpālia dōavt ip̄i effundant illa in vtilitatē aliorum. Non enim datlumen ſoli vt ſibi ſoli luceat ſed vt toti mundo. Un̄ vultꝙ de oībus bonis noſtrꝭ ſiue ſint diuitie ſiue ſcīa ſiue potētia ſiue ſapīa accreſcat aliqua vtilitas alijs. prīe. Pe.4. Unuſquiſqꝫ gr̄am quā accepit ⁊c. Hoc ē ergo qd̓ apoſtolus dicit. Cōſolat̉ nos in omni tribulatione. Sꝫ quare nō vt ſolū nobis hoc ſit ad bonū ſed vt etiā alijs ꝓſit.Un̄ dicit. Vt poſſimus ⁊ ip̄i cōſolari eos ⁊c. poſſimus ꝑexemplū cōſolatiōis noſtre. Qui em̄ non ē cōſolatus neſcit cōſolari. Eccl̓. 33. Qui nō ē temptatus qͣlia ſcit quiſunt in omni .i. in qualibet preſſura. Eſa. 61. Spūs dn̄imiſit me ⁊c. vt cōſolarer omnes lugentes ⁊c. Eccl̓. 48.Conſolatus ē lugentes ⁊c̄. Poſſimus dico cōſolari perexhortationē ad tolerantiā paſſionū ꝓmittendo premiaeterna: qua ſcꝫ exhortamur vos ꝑ ſcripturas ⁊ ī eternasinſpirationes vt patienter ſuſtineamus ⁊ alios exhortemus exemplo noſtri ⁊ ꝑ ipſas ſcripturas. prīe Coꝝ. xi.Ego em̄ accepi a dn̄o ⁊c. Eſa. 48. Que audiui a dn̄o.⁊c. ¶ Poſita vtilitate q̄ ex apl̓is alijs ꝓuenit: dictorumcōſequēter rōnem aſſignat dicēs: Qm̄ ſicut abundant.⁊c. Et qꝛ duo dixerat .ſ. ꝙ deus cōſolat nos in omni tribulatione ⁊ ꝙ poſſimus ⁊ ip̄i ⁊c. Hic rōnem hoꝝ duoꝝexponit: ⁊ prīo oſtendit qūo deus cōſolat̉ nos in oī tribulatiōe. Scd̓o qūo cōſolatio noſtra cōuertit̉ in cōſolatōeꝫalioꝝ ibi. Siue aūt tribulamur ⁊c. Dicit ergo. Recte dico ꝙ cōſolat̉ nos in oī tribulatiōe nr̄a qꝛ ẜm ꝙ abūdantpaſſiōes xp̄i in nobis: ⁊ dicit xp̄i .i. inchoate a xp̄o. Eze.9. A ſanctuario meo incipite. In xp̄o em̄ inceperūt paſſiones ꝓ peccatis nr̄is qꝛ ip̄e pctā nr̄a ꝑtulit in corporeſuo ſuꝑ lignū. prīe Pe. 2. Deinde ꝑ apl̓os qui dicebātMortificamur tota die. p̄s ⁊c. Deinde ꝑ martyres quiſecti ſunt tēptati ſunt ⁊c. Heb. xi. Ultimo ip̄i pctōres ꝓſuis pctīs patienter irā dn̄i portabūt qꝛ peccauerunt ei.Uel paſſiones xp̄i .i. quas ſuſtinemus ꝓpter xp̄m. Act̉.5. Ibant apl̓i gaudentes ⁊c. et p̄s. Propter te mortificamur ⁊c. Sicut inꝙͣ huiuſmodi paſſiones abūdāt ſic abūdat per chriſtum conſolatio noſtra. p̄s. Scd̓m multitudinem dolorum ⁊c.Lectio tertiaIue aūt tribulamur pro veſtra exs hortatiōe ⁊ ſalute ſiue conſolamurꝓ vr̄a cōſolatiōe. ſiue exhortamur pro vr̄aexhortatiōe ⁊ ſalute q̄ oꝑatur tolerantiamearundē paſſionuꝫ quas ⁊ nos patimur. vtſpes nr̄a firma ſit ꝓ vobis ſcientes qm̄ ſicutſocij paſſionū eſtis. ſic eritis ⁊ cōſolationis.Nō enī volumꝰ ignorare vos frēs de tribulatiōe nr̄a que facta ē in aſia. qm̄ ſupra modum grauati ſumꝰ ſupra virtutem. ita vt te

deret nos etiā viuere. Sed ip̄i in nobiſip̄isreſponſū mortis habuimꝰ. vt nō ſimꝰ fidentes in nobis. ſed in deo qui ſuſcitat mortuos qui de tantis ꝑiculis nos eripuit ⁊ eruitin quē ſperamꝰ qm̄ adhuc eripiet adiuuātibus vobis in or̄one ꝓ nobis. vt ex multarū ꝑſonis facieꝝ eius que in nobis ē donationis. ꝑ multos gr̄e agantur pro nobis.Poſtꝙͣ apl̓s oſtendit ꝙ deꝰ cōſolat̉ ſeruos ſuos in tribulationibꝰ ſcꝫ miniſtros fidei ⁊ p̄dicatores: hic ꝯſequēter manifeſtat ꝙ eoꝝ cōſolatio cedit ad bonū alioruꝫ. Etcirca hoc duo facit. Primo manifeſtat qualiter eorū conſolatio ſit ad alioꝝ vtilitatem ⁊ ſalutē. Secūdo ordinemhuius cōſolatiōis ⁊ ſalutis inſinuat ibi. Que operāturtolerantiā ⁊cͣ. Circa primū aduertendum ē ꝙ tria dicitapl̓s ſe recepiſſe. Tribulatiōꝫ cū dicit. In omni tribulatiōe veſtra: cōſolationē cū dicit Qui cōſolat̉ nos Exhortationē cū ſubdit. Vt poſſimꝰ ⁊ ip̄i ⁊cͣ. Accipiēdo ergohec tria paſſiue dicimus ꝙ apl̓i cōſolant̉ tribulant ⁊ exhortant̉. Vnde ⁊ tria on̄dit apl̓s cedere ad cōſolationeꝫaliorū: ⁊ hoc in quodā ordine. Et prīo eorum tribulationē cū dicit. Siue inquit tribulamur ⁊cͣ. quaſi dicat: vere quicquid recipimus eſt in bonū veſtrū. Quia ſiue tribulamur ꝓ veſtra exhortatiōe ⁊ ſalute: qꝛ ſcꝫ noſtro exēplo monet vos deꝰ ad paſſionū tolerantiā: vnde ꝓuenitvobis ſalus eterna Unde pͥmi Macha. 6. legit̉. Ꝙ oſtēderūt elephantis ſanguinē vue ⁊ mororum: vt acuerenteos ad bellū. Quod fit quādo tepidis ⁊ pigris adhibēt̉paſſiones ſcōꝝ in exemplū. Scd̓o oſtendit ꝙ eoꝝ conſolatio in alioꝝ vtilitatem cedit cum dicit. Siue conſolamur quaſi dicat: ip̄a noſtra cōſolatio qua nos ſpe premijconſolamur ē ad cōſolationē veſtrā inquātū exemplo noſtro vos etiā eandē ſpem premlj habentes gaudetꝭ Tertio oſtendit ꝙ eorum exhortatio paſſiua eſt ad bonū aliorum dicēs. Siue exhortamur ꝑ internā inſpirationē velper flagella: hoc ē pro veſtra exhortatione ſcꝫ vt vos admaiora animemini ⁊ ſalutē ſperetis. Unde d̓r̄. 2. Machab̓. vlt. ꝙ exhortati ſermonibꝰ iude. ⁊cͣ. Sexto adiuuātes aūt vos ⁊cͣ. Huiꝰ aūt cōſolatiōis ⁊ ſalutis ordineꝫinſinuat cū ſubdit. Que operant̉ tolerantiā ⁊cͣ. Et circahoc duo facit. Primo oſtendit patientiam habitam inaduerſis. Secundo manifeſtat fructum qui ex patientiaprouenit ibi. Vt ſpes firma ⁊cͣ. Dicit ergo. Dico ꝙ hecad veſtram ſalutem cedunt que ſalus eſt vobis in hoc inquantum exemplo noſtri eſtis fortes ad tolerantā paſſionum: ⁊ vt patienter ſuſtineatis paſſiones quas ⁊ nos patimur. Luc̄. 21. In patientia veſtra poſſidebitis animaſveſtras. Iac̄. 5. Exemplum accipite fratres mei ⁊c̄. Exqua quidē patīa prouenit vobis fructus: qꝛ ex hoc ſpesnoſtra firma ē ꝓ vobis ꝙ vos efficiamini heredes viteeterne. Ro. 5. Tribulatio patīam oꝑat̉ patīa vero ſpeꝫ.Gregꝰ. Tanto ſpes in deū ſolidior ſurgit: ꝙͣto quis grauiora ꝓ noīe eiꝰ ꝑtulerit. Nā ex paſſionibus quas ſuſtinēt ſcī dei ꝓ xp̄o cōſurgit eis ſpes vite eterne. Et cā ſpethuiꝰ ē qꝛ ſumꝰ ſciētes qꝛ ſicut eſtis ſocij nr̄i in paſſionibus eritis ſocij ⁊ cōſolatiōis .i. vite eterne. 2. Timo. 2.Fidelis ſermo nā ſi cōmortui ſumꝰ ⁊ conuiuemꝰ. ⁊c. l.Pe .4. Cōicātes xp̄i paſſionibꝰ gaudete ⁊c. ¶ Cōſeqͥn̄ter cū dicit. Nō em̄ volumꝰ vos ⁊c̄. Captat eoꝝ beniuolentiā recitando q̄dā ī ſpāli. Et circa hoc tria facit. Primo em̄ deſcribit perſecutōeꝫ quā paſſus ē in aſia. Scd̓oſpālē ei ꝯſolatōꝫ collatā ibi. Qui de tantis. Tertio ſubdit conſolationis cauſam ibi Nā gl̓ia ⁊c. Dicit ergo primū n̄ ſolū ea q̄ dcā ſūt de tribulatiōibus ī generali bonā