in epiſtolā I ad CorinthiosI

eoꝝ dignitatē etiā ſcribēs corinthijs. In qͣ qͥdē premittit. Prīo ſalutationē. Scd̓o proſequitur epl̓am ibi Bn̄dictꝰ deꝰ ⁊c. In ſalutatiōe aūt tria ponit Primo enī deſcribit perſonas ſalutantes. Secundo perſonas ſalutatas ibi. Eccleſie que eſt ⁊c. Tertio bona optata ibi. Gratia vobis ⁊c. Circa primum primo deſcribitur perſonaſalutans principalis qꝛ paulꝰ. Scd̓o ꝑſona adiuncta: qꝛthimotheus. Perſona ſalutans deſcribit̉ ab humilitateqꝛ paulus qͥ latine d̓r modicꝰ. Iſte ē ille modicꝰ de quoEia. 60. Minimꝰ erit in mille ⁊c. Uel a doctrina: quiapaulus d̓r os tube. Iſta ē illa tuba de qua zach. 9. Dn̄sin tuba canet ⁊c. Et cōpetit qd̓ d̓r Eſa. 58. Quaſi tubaexalta vocē tuā ⁊cͣ. A dignitatis auctoritate qꝛ apl̓s ⁊cͣUbi tria ponunt̉. Primo ꝙ ſit legatꝰ. vn̄ d̓r apl̓s .i. pͥncipaliter miſſus. Soli em̄ duode cī apl̓i electi miſſi ſunta xp̄o. Luc̄. 9. Elegit duodecī quos ⁊ apl̓os ⁊c. Alij ātdiſcipuli nō miſſi ſūt p̄ncipaliter ſed ſecūdario. Et inde ēꝙ apoſtolis ſuccedūt ep̄i qui hn̄t ſpēalē curā gregis dn̄iAlij aūt ſacerdotes ſuccedūt. lxxij. diſcipulis qui gerūt̉vices cōmiſſas ſibi ab ep̄is. Eſt ergo eiꝰ dignitas. quiaapl̓s. 1. Coꝝ. 9. Si alijs nō ſū apl̓s ſed tn̄ vobis ſuꝫ ⁊c̄.Gal̓. 2. Qui oꝑatus ē petro. ⁊c. Sꝫ quare vocat ſe hicapl̓m dicens. Paulus apl̓s cū in epl̓a ad romanos ſcribat ſe ſeruū. Rō huiꝰ ē qꝛ romanos rep̄hendit de diſſenſione ⁊ ſuꝑbia q̄ ē mater diſſenſionis qꝛ inter ſuꝑbos ſꝑiurgia ſunt. Un̄ vt eos reuocet a diſſenſione inducit eosad humilitatē vocādo ſe ſeruū. Corinthij vero erāt pertinaces ⁊ rebelles: ⁊ iō vt reprimat eoꝝ ꝓteruiā vſus eſthic noīe dignitatis dicēs ſe apl̓m. ¶ Scd̓o ponit̉ cuiusſit legatꝰ: qꝛ ieſu xp̄i. īfra. 5. Pro xp̄o legatōe fungimur¶ Tertio ponit modus quo adeptus ē legationē: qꝛ nōingeſſit ſe vt p̄ſeudo. Iere. 23. Nō mittebā eos et ip̄i currebāt. Nō eſt datꝰ ppl̓o ex diuino furore: iuxta illud iob34. Qui facit regnare ypocritā ⁊c. Oſee. 12. Dabo tibiregē. ſed in furore meo Eſt adeptꝰ apoſtolatū exvoluntate dei ⁊ bn̄placito Act̉. 9. Uas electōis ē mihi iſte Et iōdic̄. ꝑ volūtatē dei. Perſōa āt adiūcta ē thimotheꝰ Un̄dicit. Et thimotheꝰ frat̓. Frater inꝙͣ ꝓpter fidē Ma. 23Oēs vos frēs eſtis ⁊c. Et ꝓpter dignitatē qꝛ ep̄s: ⁊ inde ē ꝙ papa vocat oēs ep̄os fratres. Cōnumerat autemſibi thimotheū qꝛ cū ip̄e tranſiſſet ꝑ eos ſicut dixit ī prima epl̓a vltīo capitulo poſſent credere ꝙ malicioſe retuliſſet apoſtolo ea de quibꝰ ip̄e ſcribit ad eos. ¶ Cōſequēter ponunt ꝑſone ſalutate: ⁊ primo pͥncipales. ſcd̓o adiūcte pͥncipalibꝰ in hoc ꝙ dicit. Eccl̓ie dei q̄ ē totꝰ populꝰfidelis tam clerus ꝙͣ laici. 1. Thi. 3. Vt ſcias qūo oporteat te cōuerſari. Que ē corinthi qꝛ corinthus erat metropolis achaie. Sed adiuncte ꝑſone ſūt oēs ſancti quiſunt vnius ſpūs ſancti gr̄a renati .1. Coꝝ. 6. Sed ablutieſtis ſed ſanctificati ⁊c. Qui ſunt in achaia cuiꝰ metropolis eſt corinthus Iſtis aūt ꝑſonis ſalutatis optat apl̓sbona. Vnde dicit Gr̄a vobis ⁊c. Et circa hoc duo facit.Prīo ponit ip̄a bona. Scd̓o ip̄oꝝ actorē ibi. A deo pr̄ę⁊c. Ponit aūt iſta duo extrema bona vt in eis intelligāt̉media Primū em̄ bonū eſt gr̄a q̄ ē pͥncipiū oīm bonoꝝ.Nā ante gr̄am nihil ē niſi diminutū in nobis. Ultimumaūt oīm bonoꝝ ē pax: qꝛ pax ē generalis finis mētis. Nāqualitercūqꝫ pax accipiat̉ habet rōnē finis ⁊ in gl̓ia eterna: ⁊ in regimine ⁊ in cōuerſatione finis ē pax. pͣsͣ. Quipoſuit fines tuos pacē. Quis aūt ſit actor hoꝝ bonorumoſtendit: ſubdēs. A deo pr̄e ⁊cͣ. Et hec duo poſſunt dupliciter diſtingui qꝛ cuꝫ dicit: a deo pr̄ę. pōt intelligi ꝓtota trinitate. Nā licet ꝑſona pr̄is dicat̉ pr̄ xp̄i ꝑ naturātn̄ tota trinitas ē pater noſter ꝑ creationē ⁊ gubernatōeꝫEſa. 63. Et nūc dn̄e pr̄ noſter es tu. Iere. 3. Pr̄em vocabis me. A deo ergo pr̄e nr̄o id eſt a tota trinitate pro

ueniūt bona. Mat. 7. Si vos cū ſitis mali ⁊c. Sꝫ ſi deꝰpater noſter accipiat̉ ꝓ tota trinitate quare addit̉ perſona filij cū dicit. Et dn̄o ieſu xp̄o: nunqͥd ē alia ꝑſona a trinitate? Dicēdū ꝙ addit̉ nō ꝓpter aliā ꝑſonā ſꝫ propteraliā naturā ſcꝫ hūanitatis aſſūpte a filio in ꝑſonā diuināquā quidē trinitati cōnumerat. qꝛᶜ oīa bona ꝓueniūt nobis a trinitate ꝑ incarnationeꝫ xp̄i. Et prīo gr̄a. Ioh. 1.Gratia ⁊ veritas ⁊c. Scd̓o pax. Ephe. 2. Ip̄e ē pax nr̄a⁊c. Itē cū dicit A deo pr̄e noſtro: pōt intelligi perſonapatris ſolū: ⁊ licet tota trinitas ſit pater noſter vt dictū ētn̄ ꝑſona pr̄is ē pater noſter ꝑ appropriationē: ⁊ ſic hocꝙ dicit. Et dn̄o ieſu xp̄o: intelligit̉ de ꝑſona filij. De ꝑſona aūt ſpūs ſancti nō ſit hic mētio: qꝛ ſicut dicit Aug.Cū ſit nexus pr̄is ⁊ filij vbicunqꝫ ponit̉ ꝑſona pr̄is ⁊ ꝑſona filij intelligit̉ perſona ſpūſſancti.¶ Lectio ſecunda.Enedictus deꝰ ⁊ pater dn̄i nr̄i ieſub xp̄i. pater miſericordiaꝝ ⁊ deꝰ totiꝰcōſolatiōis qui cōſolat̉ nos in om̄itribulatiōe nr̄a. vt poſſimus ⁊ ip̄i conſolarieos qui in omni p̄ſſura ſunt ꝑ exhortationēqua exhortamur ⁊ ipſi a deo. qm̄ ſicut abundant paſſiones xp̄i ī nobis. ita ⁊ ꝑ xp̄m abūdat conſolatio noſtra.Hic incipit epl̓am in qua apoſtolus duo facit. Prīo em̄excuſat ſe de eo ꝙ non iuerat ad eos ſicut ꝓmiſerat. Secundo ꝓſequit̉ intentionē ſuā ca. 3. ibi Incipimꝰ iterum⁊c. Circa primū duo facit. Primo ponit excuſationē demora. Scd̓o more aſſignat cām ſecūdo ca. ibi. Statui āt⁊c. Circa primū duo facit. Prīo em̄ reddit eos beniuolos. Scd̓o excuſationē ponit ibi. Et hac confidentia ⁊c.Circa primū duo facit. Prīo captat eoꝝ beniuolentiamrecitando quedā ī generali Secūdo q̄dā ī ſpēali ibi. Nōem̄ ⁊c. Beniuolentiā aūt eoꝝ captat apoſtolus on̄dēdoꝙ qͥcquid facit totū facit ad eoꝝ vtilitatem. Et circa hocduo facit. Prīo p̄mittit vtilitatē que ex ip̄o alijs ꝓuenitScd̓o rōnem eoꝝ aſſignat ibi. Qm̄ ſicut habundāt ⁊c.Circa primū tria facit. Prīo em̄ ponit̉ gr̄arūactio. Secundo actiōis gr̄aꝝ modus ibi. Qui cōſolat̉ ⁊c. Tertiocā ibi. Vt poſſimꝰ ⁊ ip̄i cōſolari. Agit ergo gr̄as toti trinitati a qua ꝓuenit oē bonū. Et iō dicit. Benedictꝰ deid eſt tota trinitas. Itē perſone pr̄is cū dicit. Et pr̄ dn̄inoſtri ieſu xp̄i ꝑ quē ſcꝫ xp̄m: pater nobis oīa donauit.Sed ſciendū ꝙ nos benedicimꝰ deū ⁊ deꝰ bn̄dicit nobiſſed aliter ⁊ aliter. Nā dicere dei ē facere. p̄s. Dixit ⁊ facta ſunt. Un̄ benedicere dei ē bonū facere ⁊ bonū infundere: ⁊ ſic habet rationem cauſalitatis. ⁊ Gen̄. 1. ⁊. 22.Benedicens benedicam tibi ⁊cͣ. Dicere autem noſtrumnon eſt cauſale ſed recognoſcitiuum ſeu expreſſiuū. Unde benedicere noſtrum idem eſt qd̓ bonuꝫ recognoſcereCum ergo gratias agimus deo: benedicimus ſibi id eſtrecognoſcimꝰ eū bonum ⁊ datorem oīm bonorū. Tob̓.12. Benedicite deū celi ⁊c. Dan̄. 3. Benedicite omniaopera ⁊c̄. Recte ergo gratias agit patri quia miſericorseſt. Vnde dicit. Pater miſericordiarū. Et quia conſolator. Unde dicit. Et deus totius conſolationis. Et agitgratias de duobus quibus homines maxime indigent.Primo enim indigēt vt auferant ab eis mala: ⁊ hoc fac̄mīa que aufert miſeriā: ⁊ miſerere ē ꝓprium patris. p̄s.Quomō miſeret̉ pater filioꝝ. ⁊c̄. Scd̓o indigent vt ſuſtentent̉ in malis q̄ adueniūt. Et illud ē ꝓprie cōſolari:qꝛ niſi hō haberet aliquid in quo quieſceret cor eius qn̄ſuꝑueniūt mala nō ſubſiſteret. Tunc ergo aliqͥs conſola