in epiſtolam T ad Corinthios. XIIII

cordis ſui cadens in faciē adorabit deū. Matth̓. 2. Procidentes adorauerunt eum quod ſignū eſt reuerētie. Dereprobis aūt legit̉ ꝙ cadūt retrorſum ꝓuer. 4. Uia impiorum tenebroſa neſciūt vbi corruant. Electus vero in faciem cadit qꝛ videt vbi ꝓſternit̉ qd̓ ſignuꝫ eſt reuerentie.Matth̓. 2. Et Leuit̓. 9. Laudauerūt deūruētes in faciesſuas psͣ. Corā illo ꝓcidēt ethiopes. Et nō ſolū exhibebitreuerentiam deo: ſed etiam eccleſie qꝛ ꝓnunciās dicet ꝙvere deus eſt in vobis qͥ ꝓphetatis in eccleſia Zacharie.8. Ibimus vobiſcū: audiuimꝰ em̄ ꝙ deus eſt vobiſcū. Apparet igit̉ ꝙ donū ꝓphetielē vtilius ꝙͣtum ad infideles.¶ Quid gͦ eſt fratres. hic ordinat eos ad vſum donorū dictorum. Et crrca hoc duo facit. Primo oſtendit qualiterſe debeant habere ad vſum horum donoꝝ. Secūdo concludit pͥncipale intentū ibi. Itaqꝫ fratres emulamini prophetare ⁊cͣ. Circa pͥmū duo facit. Primo oſtendit quō ordinate ſe debeant habere in vſu dictoꝝ donorum. Scd̓oexpͥmit eoruꝫ p̄ſumptionē ibi. An a vobis ſermo ⁊cͣ. Circa pͥuiū tria facit. Primo oſtendit in generali quō ſe debent habere in omnibꝰ donis. Secūdo quō ſę habeāt ꝙͣtūad donū linguaꝝ ibi. Siue lingua qͥs loquat̉ ⁊c. Tertioon̄dit quō ſe habeant quantū ad donū ꝓphetie ibi. Prophetent duo aut tres ⁊cͣ. Dſcit ergo ꝓphetare eſt meliusꝙͣ loqͥ linguis. Quid ergo fratres agendū eſt? hoc ſcꝫ agēdum eſt. Nam cū cōuenitis conſtat ꝙ vnus nō habet oīadona ⁊ ideo non debet vti aliqͥs veſtrū omnibꝰ donis: ſedeo dono qd̓ ſpēalius accepit a deo ⁊ qd̓ melius ſit ad edificationē. Nam vnuſquiſqꝫ veſtrū habet aliqd̓ donū ſpeciale. Alius habet pſalmū id ē habet canticuꝫ ad laudāduꝫ nomē dei vel pſalmos exponit. Abachuc 3. Suꝑ excelſa mea deducet me ⁊c. Alius vero doctrinā id ē habetp̄dicationē ad inſtructionē morū vel expoſitionē et ſpūalem ſenſum ꝓuer. 12. Doctrina ſua cognoſcit̉ vir ⁊cͣ. Alius apocalyſim habet id eſt reuelationē vel in ſomnijs vl̓in viſione aliqua. Dan̄. 2. Eſt deus in celo reuelās myſteria ⁊cͣ. Alius linguā habet id ē donū linguaꝝ vel legēdiꝓphetias. Act̉. 2. Et ceperūt loqͥ varijs linguis ⁊c. Aliꝰinterpretatiōꝫ. sͣ. 12. Alij interpretatio ſermonū ⁊cͣ. Hecautē ſic ordināt̉: qꝛ vel ſunt ex ingenio naͣli vel ex ſolo deoSi ſunt ex ſolo ingenio naturali vel ſunt ad laudeꝫ dei etſic dicit pſalmū habet: vel ad inſtructionē ꝓximi. ⁊ ſic dicit doctrinaꝫ habet. Si ſunt a ſolo deo ſic dupliciter. Velſunt aliqua occulta interius. ⁊ ſic dicit apocalypſim habꝫUel occulta exterius. Et ſic dicit linguā habet. Et ad horum manifeſtationem eſt tertium ſcilicet interp̄tatio. Etdebet fieri vt oīa ad edificationē fiant Ro. 15. Unuſqͥſqꝫveſtrū ꝓximo ſuo placeat in bonum ad edificationēLectio ſexta.Iue lingua quis loquat̉ ẜm duos:aut vt multū tres ⁊ ꝑ partes ⁊ vnusinterpretet̉. Si aūt non fuerit interpres: taceat in eccleſia: ſibi aūt loquat̉ ⁊ deo.Prophete aūt duo aut tres dicāt. ⁊ ceteri diiudicent. Ꝙ ſi alij reuelatū fuerit ſedenti:prior taceat. Poteſtis em̄ omnes ꝑ ſingulosꝓphetare: vt om̄es diſcant ⁊ om̄es exhortē.tur. Et ſpūs ꝓphetarū ꝓphetis ſubiectus ēNon em̄ diſſenſionis eſt deus ſed pacis: ſicut⁊ in om̄ibꝰ eccleſijs ſanctoꝝ doceo.Hic apl̓s ordinat eos quō ſe habeāt ad vſuꝫ doni linguarum. Et cir ca hoc duo facit. Primo oſtendit qualiter debent vti dono linguaꝝ. Secundo quādo debēt ceſſare ab

vſu ibi. Si aūt nō fuerit ⁊c. Dicit gͦ primo ꝙ modꝰ vtēdidono linguaꝝ talis ſit int̓ vos vt ſiue quis id ē ſi aliqͥs loquit̉ lingua id ē dicat viſiones vel ſomnia huiuſmodi locutio non fiat a multis ꝓpter occupationē temporis ī linguis ⁊ non reſtet locus ꝓphetijs ⁊ ꝯfuſionē generet. Sꝫẜm duos id ē duobus. ⁊ ſi neceſſe fuerit ẜm multū tres vtſit ſatis a tribꝰ. Deut. 17. In ore duoꝝ vel trium ⁊c̄. Sednotandum ꝙ hec cōſuetudo adhuc partim ſeruat̉ in eccleſia. Nam lectiones et epl̓as ⁊ euangelia habemꝰ loco linguarum. ⁊ ideo in miſſa ẜm duos ſeruat̉. qꝛ ſolū duo dicunt̉ q̄ ꝑtinent ad donū linguaꝝ ſcꝫ epl̓a ⁊ euangeliū. Inmatutinis ẜm multa fit ſcꝫ tribꝰ lectionibꝰ dictis in vnonocturno. Antiquitus em̄ dicebant̉ nocturna diuiſim ẜmtres vigilias noctis. nūc ꝟo dicūt̉ ſimul. Nō ſolū aūt debꝫſeruari ordo ꝙͣtū ad numerū loquentiū ſꝫ etiā ꝙͣtū ad modum. ⁊ hoc eſt qd̓ dicit. Et ꝑ partes id eſt vt illi qͥ loquūt̉ſuccedant ſibi ad inuicē ſcꝫ ꝙ vnus poſt aliū loquat̉. Uelꝑ partes id ē interciſe vt ſcꝫ loquat̉ vnam parteꝫ viſionisſeu inſtructionis ⁊ eam exponat. ⁊ poſt aliam ⁊ ipſam exponat ⁊ ſic deinceps. quē modū cōſueuerūt ſeruare predicatores qn̄ predicant ꝑ interp̄tationeꝫ hoībus ignote lingue ⁊ ideo dicit ⁊ vuus interpretet̉. ¶ Conſequēter cū dicit. Si autē non fuerit ⁊cͣ. oſtendit quādo nō eſt vtenduꝫlinguis dicens ꝙ loquendū eſt ꝑ partes ⁊ vnus debet interpretari. Sed ſi nō fuerit aliquis interpres id ē qͥ interpretetur ille q̄ donū habet linguaꝝ taceat in eccleſia id eſtnon loquat̉ ſeu predicet multitudini in lingua ignota. qꝛnon intelligit̉ ab eis ſed ſibi loquat̉ qꝛ ipſe ſe intelligit. ethoc tacite orando vel meditādo Iob. 10. Loquar in amaritudine anime mee dicam deo ⁊c. ¶ Prophete aūt duo⁊cͣ. Hic apl̓us ordinat eos quomō ſe habeant ad vſum ꝓphetie. Et circa hoc duo facit. Primo oſtendit qͣliter vtēdum eſt dono ꝓphetie. ⁊ quantū ad numerū ⁊ ad ordinē. ͣ.Secundo oſtendit quibus vſus ꝓphetie interdicit̉ ibi.Mulieres in eccleſia ⁊c̄. Circa primū tria facit. Prīo docet ordinem vtendi dono ꝓphetie. Secundo huius rationem aſſignat ibi. Poteſtis enim omnes ⁊cͣ. Tertio obiectionem excludit ibi. Spūs ꝓphetarum ⁊cͣ. Circa pͥmuꝫduo facit. Primo determinat numerū vtentium dono dicto. Secūdo docet modū ſeu ordinē vtēdi ibi. Qd̓ ſi alij⁊cͣ. Circa primū ſciendum eſt ꝙ vſus ꝓphetie ẜm ꝙ hicvidet̉ accipere apoſtolus eſt ꝓponere verbū exhortatiōisad plebem exponendo ſcpͥturas ſacras. ⁊ qꝛ erant in pͥmitiua eccleſia plures qͥ a deo hoc donū habebant ⁊ fidelesnon erant adhuc multiplicati. ideo ne eſſet confuſio ⁊ tedium: vult apl̓us ꝙ non om̄es qͥ ſciunt exponere ꝓphetias ⁊ ſacram ſcpͥturam ꝓphetent: ſed aliqͥ ⁊ determinati. ⁊hoc eſt qd̓ dicit. Prophete ⁊c. Quaſi dicat. Nolo ꝙ omnes qͥ conueniūt ſed duo tm̄ aut ad plus tres: ꝓut hoc loquendi neceſſitas exigit dicant id eſt exhortentur. Et hocetiam conſonat ſcpͥture. Deut. 17. et Matth̓. 18. In oreduoꝝ vel trium ⁊c. Ceteri vęro ſcꝫ illi qͥ non debent diidicēt ea que ab his ꝓponunt̉ vtrum ſcꝫ bene vel male dicta ſint. benedicta approbando ⁊ maledicta retractari faciendo. sͣ. 2. Spūalis homo om̄ia diiudicat. Eſt etiam ſeruandus ordo in vtēdo dicto dono. vt ſi alteri illoꝝ qͥ ſedebant ⁊ tacebant ⁊ dijudicabant fuit aliqͥd melius reuelatum ꝙͣ illi qͥ exhortat̉ ⁊ ſtat prior. tunc iſte qͥ ſtat debet ſedere: ⁊ ille cui melius reuelatū eſt debet ſurgere ⁊ exhortari. Et hoc eſt qd̓ dicit. Ꝙ ſi alij ſedenti reuelatum fuitſcꝫ ꝑ ſpūmſanctum pͥor exhortans taceat ⁊ cedat ei. Ro.12. Honore inuicem preuenientes. Et ratio huius eſt: qꝛẜm hūc modū poteſtis ſucceſſiue ꝓphetare ꝑ ſingulos ideſt omnes. ſcꝫ vt ſic omnes id ē maiores diſcant ⁊ omnesid eſt minores exhortent̉ ꝓuer. i. Audiens ſapiēs ⁊c. Eiſi aliquis dicato apl̓e ego non poſſum tacere dum aliꝰ ꝓ-

kij