in epiſtolam Tad Corinthios XIIII

loquens: quid vobis ꝓdero: niſi vobis loqͣraut in reuelatione. aut in ſcientia. aut in prophetia. aut in doctrina. Tn̄ que ſine aīa ſuntvocem dantia. ſiue tibia. ſiue cithara. niſi diſtinctionē ſonituuꝫ dederint: quō ſciet̉ id qd̓canitur aut citharizat̉. Etenim ſi incertā vocem de tuba quis parabit ſe ad bellum? Ita⁊ vos ꝑ linguam niſi manifeſtū ſermonē dederitis: quō ſciet̉ quod dicit̉. Eritis eniminaera loq̄ntes. Tā ml̓ta vt puta genera līguarum ſunt in hoc mundo. ⁊ nihil ſine voce eſtSi ergo neſciero virtutē vocis: ero ei cui loquor barbarus: ⁊ qui loquit̉ mihi barbarusSic ⁊ vos qm̄ emulatores eſtis ſpūuꝫ ad edificationem eccleſie querite vt abundetis.Hic apl̓us excludit obiectionē ſeu falſum intellectum quipoſſet eſſe circa premiſſa. poſſent em̄ aliqui credere ꝙ exqͦapl̓us prefert ꝓph̓iam dono linguaꝝ ꝙ donū linguarumeſſet contemnendū. Unde vt hoc excludat dic̄. Volo autēvos ⁊cͣ. Ubi primo oſtendit quid intēderit inſinuare. Secundo rōem hoꝝ aſſignat ibi. Nam maior ⁊c. Dicit gͦ licꝫhec q̄ dicta ſunt ſupra dixerim non tn̄ volo vos donū linguaꝝ ſpernere. ſed volo vos oēs loqui linguis tn̄ magisvolo vt ꝓphetetis. Numeri. 11. Quis tribuat vt omnispopulus ⁊c̄. Cuiꝰ rationē aſſignat cuꝫ dicit. Nam maior⁊c. qͣſi d. Ideo volo vt magis ꝓphetetis. qꝛ maior eſt ⁊c.Et huius ratio eſt qꝛ aliqn̄ aliqͥ mouentur a ſpūſancto loqͥaliqd̓ myſticū qd̓ ipſi non intelligūt. Unde iſti habēt donū linguaꝝ. Aliqn̄ aūt nō ſolū loquūt̉ linguis: ſꝫ etiā ea q̄dicunt interpretant̉. Et ideo dicit. Niſi vt interp̄tet̉. Nādonum linguaꝝ cum interpretatione eſt melius ꝙͣ ꝓphetia. qꝛ ſicut dictū eſt interpretatio cuiuſcūqꝫ ardui ꝑtinetad ꝓphetiā. Vnde qͥ loquit̉ ⁊ qͥ interpretat̉ ꝓpheta eſt etdonum linguaꝝ habet. ⁊ interp̄tat̉ vt eccleſiam dei edificet. ideo dicit. Vt eccleſiā ⁊c. id eſt nō ſolum intelligat ſeſed etiam vt eccleſia edificet̉. Ro. 14. Que edificationisſūt inuicē cuſtodiamꝰ. ⁊ Ro. 15. Unuſqͥſqꝫ ꝓxīo ſuo placeat ī bonū ad edificatōꝫ. Nūc aūt frēs ⁊c. hic ꝓbat ꝙ donūꝓph̓ie ē excellētiꝰ ꝙͣ donū linguaꝝ ꝑ exēpla. ⁊ hoc tripliciter. Primo ꝑ exemplū a ſeipſo ſumptū. Secūdo ꝑ exēplum ſumptū a rebus inaīatis ibi. Tn̄ q̄ ſine aīa ⁊c. Tertio ꝑ exemplū ſumptū ab hominibꝰ diuerſimode loquentibus ibi. Tam multa ⁊cͣ. Ex ſeipſo aūt argumentat̉ ſic.Conſtat gͦ ꝙ ego non minus habeo donū linguaꝝ ꝙͣ vosſed ſi loquerer vobis ſolum linguis ⁊ nō interpretarer nihil vobis ꝓdeſſem. Ergo nec vos adinuicē. Et hoc eſt ꝙdicit. Nunc aūt fratres ſi venero ad vos lingnis loquēs.Hoc dupliciter pōt ītelligi ſcꝫ vel linguis ignotis vel adlr̄am quibuſcūqꝫ ſignis non intellectis. quid vobis ꝓdero niſi loquar vobis aut in reuelatione ⁊c. Vbi notanduꝫꝙ iſta quattuor ſcꝫ aut in reuelatiōe ⁊c. poſſunt duplicit̓diſtingui. Uno mō penes ea de quibꝰ ſunt. Et ſic ſciēdū ēꝙ illuſtratio mentis ad cognoſcendū eſt de quattuor qꝛ vl̓eſt de diuinis. ⁊ hec illuſtratio ꝑtinet ad donū ſapientie.Diuinoꝝ em̄ vt ſupra dictum ē. 2. eſt reuelatio qꝛ q̄ ſuntdei nęmo nouit ⁊cͣ. Et ideo dicit in reuelatione qͣ ſcꝫ illuminat̉ mens ad cognoſcendū diuina. Uel eſt de terrenis⁊ non de quibuſcūqꝫ. ſed de illis tm̄ q̄ ſunt ad edificatiōꝫfidei. ⁊ hoc ꝑtinet ad donū ſcientie. ⁊ ideo dicit. In ſcientia. non geometrie nec aſtrologie qꝛ hec nō ꝑtinet ad edificationē fidei. ſed in ſcientia q̄ eſt ſanctoꝝ ſap̄. 10. Dedit

illi ſcīam ſanctoꝝ ⁊c. Uel eſt de euentibus futuroꝝ ⁊ hocꝑtinet ad donū ꝓphetie. Et ideo dicit. Aut in ꝓphetia.ſap̄. 8. Signa ⁊ monſtra ſcit anteꝙͣ fiant. ⁊ euentus tempoꝝ ⁊ ſeculoꝝ. Notandū aūt ꝙ ꝓphetia non accipit̉ hiccōmūiter ſcꝫ ẜm ꝙ ſupra dictū? ſed accipit̉ hic particulariter ꝓut eſt manifeſtatio futuroꝝ tm̄. Et ẜm hoc diffinit̉ aCaſſiodoro. Prophetia eſt diuina inſpiratio rerū: futuraīmobili veritate denuncians. Eccͣ. 24. Adhuc doctrinaꝫquaſi ꝓphetiam effundā ⁊cͣ. Uel eſt de agendis moralibꝰ⁊ hoc ꝑtinet ad doctrinā. Et ideo dicit. Aut in doctrina.Ro. 12. Qui docet ī doctrina. Proue .13. Doctrina bona dabit gratiaꝫ. Alio modo poſſunt hec diſtingui penesmodos acquirendi cognitionē. Et ſic ſciendū eſt ꝙ om̄iscognitio aut ē a ſuꝑnaturali principio .ſ. deo: aut naturaliſcꝫ lumine naturali intellectus nr̄i. Si aūt a ſuꝑnaturaliprincipio ſcꝫ lumine diuino infuſo: hoc pōt eſſe duplicit̓.qꝛ aut infundit̉ ſubito cognitio ⁊ ſic eſt reuelatio. aut infundit̉ ſucceſſiue ⁊ ſic eſt ꝓphetia quā nō ſubito habuerūtꝓphete ſed ſucceſſiue ⁊ ꝑ partes. vt eoꝝ ꝓphetie on̄dūt.Si vero cognitio acqͥratur a naturali prīcipio hoc eſt autꝑ ſtudiuꝫ ꝓpriū ⁊ ſic ꝑtinet ad ſcientiā. aut tradit̉ ab alio⁊ ſic ꝑtinet ad doctrinā. ¶ Tn̄ que ſine anima ⁊c. hic oſtēdit idē ꝑ exempla ſumpta ex rebꝰ inaīatis ſcꝫ ꝑ inſtrumenta q̄ vident̉ vocem habere. Et pͥmo ꝑ inſtrumēta gaudij.Secūdo ꝑ inſtrumēta pugne ibi. Etem̄ ſi incertā ⁊cͣ. Dicit gͦ. Hoc non ſolū patet ꝑ ea q̄ ſupra dicta ſunt ſed etiamꝙͣtū ad ea q̄ ſine aīa vocem dant ꝙ loqui linguis nō ſoluꝫnon ꝓdeſt alijs. Et q̄ ſine aīa ſunt vocem dantia. Contravox eſt ſonus ab ore animalis ꝓlatꝰ naturalibꝰ inſtrumētis formatus. Non ergo ea que ſunt ſine aīa dant vocem.Dicendū ꝙ licet vox non ſit niſi animaliū tamē poteſt dici ꝑ quādā ſimilitudinē ſcꝫ ẜm ꝙ quedā ſicuti inſtrumētahabent quandā ꝯſonātiā ⁊ melodiā. ⁊ ideo de illis hic facit mentionē ſcꝫ de cithara q̄ dat vocem tactu: ⁊ tibia queflatu. Si ergo hec dant voceꝫ ſine diſtinctione quomō ſcietur ⁊cͣ. Cum em̄ homo ꝑ inſtrumēta aliquid intendat exprimere ſcꝫ aliquos cantus qͥ ordinant̉ vel ad fletū vel adgaudiuꝫ. Eſa. 30. Canticū erit vobis ſicut vox ſanctificateſolēnitatis: ⁊ leticia cordis ſicut qͥ pergit cū tibia vt intretin montem dn̄i Vel etiam ad laſciuiā non poterit dijudicari ad quid canit̉ tibia aūt ad quid cithara ſi ſonus ſit cōfuſus ⁊ indiſtinctus. Ita ſi homo loquit̉ linguis ⁊ nō interpretat̉ non poterit ſciri qͥd velit dicere. ¶ Etem̄ ſi incertam vocem dederit ⁊cͣ. hic oſtendit idē ꝑ exempla inanimatoꝝ .ſ. ꝑ inſtrumēta ad pugnā ordinata. Et ſumit̉ hecſimiltudo ex libro numeri. 10. Ibi em̄ legit̉ ꝙ dn̄s p̄cepitmoyſi vt faceret duas tubas argenteas q̄ eſſent ad cōueniendū populū ad mouendū caſtra ⁊ ad pugnandū. Et ꝓquolibet iſtoꝝ habebant certum modū tubandi. qꝛ aliterdabant vocem quādo debebant cōuenire ad conciliū. alit̓quādo mouebant caſtra. ⁊ aliter quādo pugnabant. ⁊ iōarguit apl̓us ꝙ ſicut ſi tuba det incertā voceꝫ id eſt indiſtinctā neſcit̉ vtrū debeat ſe parare ad bellum: ⁊ ita vos ſiloquimini tm̄ linguis niſi diſtinctū ſermonē dicatis interpretando vel exponendo non poterit quis ſcire quid loqͣmini. Per tubā poteſt intelligi p̄dicator Eſa. 58. Quaſituba exalta vocem tuam ⁊cͣ. Ratio aūt quare nō poteſt ſciri quid loqͣmini eſt qꝛ eritis in aera loquētes id ē inutilit̓ſupra. 9. Sic pugno nō quaſi aera verberās ⁊cͣ. ¶ Tammulta ⁊cͣ. hic ſumit exemplū a diuerſis linguis loquentium. Et circa hoc tria facit. Primo oſtendit diuerſitatemlinguarum. Secundo inutilitatē loquentiū ſibi ad inuicēin linguis extraneis ibi. Si ergo neſciero ⁊cͣ. Tertio concludit quod intendit ibi Sic ⁊ vos quoniā emul̓. ⁊c. Dic̄gͦ prīo. Multe ⁊ diuerſe lingue in mūdo ſunt. ⁊ qͥlibꝫ pōtloqͥ q̄ cūqꝫ vult. ſi tn̄ nō loꝗͣt̉ determinate nō intelligit. Et

A