in epiſtolam īad Corinthios XIIII

G L1

ſibilia ſunt nobis oculta. videmꝰ in enigmate. Vel aliterUidemus nunc ꝑ ſpeculum .i. ꝑ rōem noſtrā ⁊ tunc ly. ꝑ.deſignat virtutē tantū. Quaſi dicat videmꝰ ꝑ ſpeculū .i.virtute anime noſtre. Circa ſcd̓m vero ſciendū eſt ꝙ deꝰẜm ꝙ deus non habet faciē. ⁊ ideo hoc ꝙ dicit. Facie adfaciem methaphorice dicit̉. Cuꝫ em̄ videmꝰ aliqͥd in ſpeculo non videmꝰ ipſaꝫ rem. ſed ſimitudinē eius. ſed qn̄ videmus aliquid ẜm faciem tunc videmꝰ ipſam rem ſicut ē.Ideo nihil aliud vult dicere apl̓us cum dicit videbimusin patria facie ad faciem ꝙͣ ꝙ videbimꝰ ipſaꝫ dei eſſentiāi. Io. 3. Uidebimꝰ eum ſicuti eſt ⁊c. Sꝫ contra eſt qꝛ gen̄.32. dicit̉. Uidi dn̄m facie ad faciem ⁊c. Sed conſtat ꝙ tūcnon vidit eſſentiam dei. ergo videre facie ad facieꝫ nō eſtvidere eſſentiā dei. Rn̄ſio. dicendū ē ꝙ illa viſio fuit imaginaria. viſio aūt imaginaria eſt quidā gradus altior .ſ. videre illud qd̓ apparet in ipſa imagine in qua apꝑet ⁊ aliꝰgradus infimus ſcꝫ audire tm̄ verba. Unde Iacob vt inſinuaret excellentiā viſionis imaginarie ſibi oſtenſe dicit.Uidi dn̄m facie ad faciem .i. vidi dn̄m imaginarie apparentem in ſua imagine ⁊ non ꝑ eſſenntiā ſuaꝫ. Sic em̄ nōfuiſſet viſio imaginaria. Sed tn̄ quidā dicunt ꝙ in pr̄iaipſa diuina eſſentia videbit̉ ꝑ ſimilitudinē creataꝫ. ſꝫ hoceſt om̄ino falſum ⁊ impoſſibile. qꝛ nunꝙͣ poteſt aliqͥd pereſſentiam cognoſci ꝑ ſimilitudinē q̄ non cōueniat cum reilla in ſpecie. Lapis enim nō poteſt cognoſci ẜm illud qd̓eſt niſi per ſpēm lapidis que eſt in anima. Nulla em̄ ſimilitudo ducit in cognitionē eſſentie alicuius rei ſi differat are illa ẜm ſpeciem. ⁊ multo minus ſi differt ẜm genꝰ. Nōem̄ ꝑ ſpēm equi vel albedinis pōt cognoſci eſſentia hoīs.⁊ multominus eſſentia angeli. Multo gͦ minus ꝑ aliquaꝫſpeciem creatā quecūqꝫ ſit illa poteſt videri diuina eſſentia. cum ab eſſentia diuina plus diſtet quecūqꝫ ſpecies creata in anima. ꝙͣ ſpecies equi vel albedinis ab eſſentia angeli. Unde ponere ꝙ deus videat̉ ſolum ꝑ ſimi litudineꝫſeu ꝑ quandā refulgentiā claritatis ſue eſt ponere diuināeſſentiā non videri. Et preterea cuꝫ aīa ſit quedā ſimilitudo dei viſio illa nō magis eſſet ſpecularis ⁊ enigmatica q̄eſt in via ꝙͣ viſio clara ⁊ aperta q̄ repromittit̉ ſanctis ī gloria ⁊ in qͣ erit beatitudo noſtra. Un̄ Aug. dicit hic in gloſa ꝙ viſio dei q̄ eſt ꝑ ſimilitudinē ꝑtinet ad viſionē ſpeculi ⁊ enigmatis. Sequeret̉ etiaꝫ ꝙ beatitudo hoīs vltimaeſſet in alio ꝙͣ in ipſo deo qd̓ eſt alienum a fide. Naturaleetiam hoīs deſideriū qd̓ eſt ꝑuneniēdi ad pͥmā rerum cauſam ⁊ cognoſcendi ipſam ꝑ ſeipſam eſſet inane. ¶ Sequitur. Nunc cognoſco ex ꝑte ⁊cͣ. hic illud qd̓ ꝓbauit in generali ꝓbat in ſpeciali de cognitiōe ſuiipſius dicēs: Nūcid eſt in p̄ſenti vita ego paulus cognoſco ex ꝑte id ē obſcure ⁊ imperfecte. tunc aūt ſcꝫ in patria vt cognoſcaꝫ ſicut ⁊cognitus ſum id ē ſicut deus cognouit eſſentiam meā itadeum cognoſcam ꝑ eſſentiā. ita ꝙ ly. ſicut. non importathic equalitatē cognitionis ſed ſimilitudinē tm̄. ¶ Conſequenter infert principalē concluſionem cum dicit: Nuncaūt manent ⁊c. Cauſa aūt quare non facit mentionē de oībus donis. ſed iſtis tribꝰ tm̄ eſt: qꝛ hec tria cōiungūt deoalia aūt n̄ cōiūgūt deo niſi mediātibꝰ iſtis. Alia etiā donaſunt q̄dā diſponētia ad gignēdū iſta tria ī cordibꝰ hoīm.Un̄ ⁊ ſolū iſta tria ſcꝫ fides ſpes ⁊ caritas dicunt̉ ꝟtutestheologice qꝛ hn̄t īmediate deū ꝓ obiecto. Sed cū donaſint ad ꝑficiendū vel affectū vel intellectuꝫ ⁊ caritas ꝑficiat affectum: fides intellectum. non videt̉ ꝙ ſpes ſit neceſſaria ſed ſuꝑflua. Ad hoc ſciendū ꝙ amor eſt quedaꝫ visvnitiua ⁊ oīs amor in vnionē quadā cōſiſtit. Unde ⁊ ẜmdiuerſas vniōes diuerſe ſpecies amicitie a philoſopho diſi inguunt̉. Nos autē habemus duplicem coniunctionemcum deo. Una eſt quantū ad bona nature que hic ꝑticipantus ab ipſo. Alia ꝙͣtū ad beatitudinē inquantuꝫ nos hic

ſumus participes ꝑ gratiā ſuperne felicitatis ẜm ꝙ hic ēpoſſibile. ſperamus etiam ad ꝑfectam conſecutionē illiꝰeterne beatitudinis ꝑuenire ⁊ fieri ciues celeſtis hieruſalem. Et ẜm primā cōmunicationē ad deuꝫ eſt amicitia naturalis. ẜm quā vnumquodqꝫ ẜm ꝙ eſt deum vt cauſamprimā ⁊ ſummū bonum appetit ⁊ deſiderat vt finem ſuuꝫScd̓m vero cōmunicationē ſecūdā eſt amor charitatis: qͣſolum creatura intellectualis deuꝫ diligit. Quia vero nihil poteſt amari niſi ſit cognitum. ideo ad amorē charitatis exigit̉ primo cognitio dei. Et qꝛ hoc eſt ſupra naturā pͥmo exigit̉ fides que eſt non apparentū. Secūdo ne homodeficiat vel aberret exigit̉ ſpes: ꝑ quam tendat in illum finem ſicut ad ſe ꝑtinet ⁊ de his tribus dicit̉ eccͣi. 2. Qui timetis deum credite in illum. ꝙͣtū ad fidē. qui timetis deūſperate in illum ꝙͣtum ad ſpem. qͥ timetis deum diligiteeum. ꝙͣtum ad charitatē. Iſta ergo tria manent nūc. ſꝫ caritas maior eſt omnibꝰ ꝓpt̓ ea q̄ dicta ſunt ſupra.Incipit capitulū decimūquartū.Ectamini charitatem emulaminiſpiritalia: magis aūt vt ꝓphetetꝭQui enim loquit̉ lingua: nō hominibꝰ loquit̉: ſed deo. Nemo em̄audit. Spūs autē loquit̉ miſteria. Nam quiꝓphetat: hominibꝰ loquit̉ ad edificationem⁊ exhortationē ⁊ conſolationeꝫ. Qui loquit̉lingua ſemetipſum edificat. qui aūt ꝓphetat eccleſiam dei edificat.Poſita excellentia charitatis ad alia dona: hic conſequēter apl̓us cōparat alia dona ad inuicē: on̄dens excellentiāꝓphetie ad donū linguaꝝ. Et circa hoc duo facit. Prīooſtendit excellentiā ꝓphetie ad donum linguaꝝ. Scd̓oquō ſit vtendum dono linguaꝝ ⁊ ꝓphetie ibi. Quid ergoē fratres ⁊cͣ. Circa pͥmū duo facit. Primo oſtendit ꝙ donum ꝓphetie eſt excellentius ꝙͣ donū linguarū rōnibusſumptis ex ꝑte infidelium. Secundo ex parte fideliū ibi.Fratres mei ⁊cͣ. Prima pars diuidit̉ in duas. Prīo oſtēdit ꝙ donū ꝓphetie eſt excellentius dono linguarū ꝙͣtuꝫad vſum eorum in exhortationibꝰ ſeu predicationibꝰ. Secūdo ꝙͣtū ad vſum linguaꝝ qͥ eſt in orando. Ad hec enimduo ē vſus lingue ibi. Et ideo loquit̉ ⁊c. Circa pͥmū duofacit. Primo em̄ p̄mittit vnū ꝑ qd̓ continuat ſe ad ſeq̄ntia. ⁊ hoc ē ꝙ dicit. dictum eſt ꝙ charitas oīa dona excellit. Si ergo ita ē ſectamī ſcꝫ viribus charitatē que eſt dulce ⁊ ſalubre vinculū mentiū. 1. Pe. 4. Ante om̄ia charitateꝫ ⁊c. Col̓. 3. Suꝑ om̄ia aūt charitatē habete ⁊c. Scd̓oſubdit illud ꝑ quod continuat ſe ad ſequentia. Et hoc eſtqd̓ dicit. Emulamini ⁊c. Quaſi dicat. licet caritas ſit maior ominibus donis tn̄ alia non ſunt contemnenda. Sedemulamini id ē feruenter amētis ſpūalia dona ſpūſſanctij. Pe. 3. Quid ē qd̓ vobis noceat ⁊c. Licꝫ aūt emulatioqn̄qꝫ ſumat ꝓ feruenti dilectione: qn̄qꝫ ꝓ inuidia: tn̄ noneſt equiuocatio. īmo vnum procedit ab alio. Zelari em̄ etemulari deſignat feruentem amorē alicuius rei. Cōtingitaūt ꝙ res amata ita diligit̉ feruenter ab aliquo ꝙ nō patitur ibi conſortē ſed ipſe vult eam ſolus ⁊ ſingulariter. Etiſte eſt zelus qͥ ẜm quoſdā eſt amor intenſus non patiensconſortiū in amato. Hoc tn̄ non contingit in ſpūalibus q̄poſſunt ꝑfectiſſime a multis ꝑticipari: ſed ſoluꝫ in illis q̄non poſſunt a multis participari. Unde in charitate nō ēhuiuſmodi zelus nō patiens cōſortiuꝫ in amato ſed tantūin corporalibꝰ in qͥbus ꝓuenit ꝙ ſi aliquis habet illud qd̓ipſe zelat doleat. ⁊ ex hoc conſurgit emulatio que eſt inuidia. ſicut ſi ego amo dignitatē ſeu diuitias doleo ꝙ aliqͥs