in epiſtolam īad Corinthios X

om̄e peccatū. Vel dicit ꝙ charitas non gaudet ſuꝑ iniqͥtate ſcꝫ a ꝓximo cōmiſſa qͥnimo de ea lūget inꝙͣtum cōtrariat̉ ꝓximoꝝ ſaluti quam cupit. 2. Corin. 12. Ne iteꝝ cūvenero humiliet me deꝰ apud vos ⁊ lugeā multos ex hisqui ante peccauerunt. ¶ Deinde cum dicit. Congaudetautē ⁊cͣ. oſtendit quō charitas facit operari bonū. ⁊ pͥmoꝙͣtum ad ꝓximū. Scd̓o ꝙͣtū ad deū ibi. Om̄ia credit ⁊cͣ.Quātū ad ꝓximū aūt hō oꝑat̉ bonū duplicit̓. Prīo qͥdeꝫgaudēdo de bonis eius. Et ꝙͣtū ad hoc dicit. Cōgaudetaūt veritati ſcꝫ ꝓximi. vel vite vel doctrine. vel iuſticie exeo ꝙ ꝓximū diligit ſicut ſeipſum in ſecūda. Io. gauiſusſum valde venientbius fratribꝰ ⁊ teſtimoniū ꝑhibentibꝰveritati tue ſicut in charitate ambulas. Secūdo in hoc ꝙhomo mala ꝓximi ſuſtinet ꝓut decet. Et quantū ad hocdicit. Om̄ia ſuffert id ē abſqꝫ turbatione ſuſtinet oēs defectus ꝓximoꝝ vel quecūqꝫ aduerſa. Ro. 15. Dehemusnos firmiores imbecillitates infirmoꝝ ſuſtinere. Gal̓. 6.Alter alterius onera portate ⁊ ſic adimplebitis legeꝫ xp̄iſcꝫ charitatem. ¶ Deinde cum dicit. Om̄ia credit. oſtendit quō charitas faciat oꝑari bonū in comparatiōe ad deum. Qd̓ quidē ſit precipue ꝑ virtutes theologicas q̄ habent deum ꝓ obiecto. Sunt aūt p̄ter charitatē due virtutes theologice vt infra dicet̉ ſcꝫ fides ⁊ ſpes. Quantuꝫ gͦad fidē dicit. Om̄ia credit ſcꝫ que diuinitꝰ tradunt̉. gen̄.15. Credidit abraam deo ⁊ reputatū eſt ei ad iuſticiā. Credere vero oīa que ab hoīe dicunt̉ eſt leuitatis ẜm illd̓ Ec.11. Qui cito credit leuis eſt corde. Quātū aūt ad ſpem dicit. Om̄ia ſperat q̄ ſcꝫ ꝓmittunt̉ a deo Eccͣ. 2. Qui timetis deum ſperate in eum. Et ne ſpes frangat̉ ꝑ dilationeꝫſubdit. Om̄ia ſuſtinet id ē patienter expectat q̄ ꝓmittūt̉a deo ꝙͣuis dilata ẜm illud Abachuc. 2. Si morā feceritexpecta eum. psͣ. Confortet̉ cor tuū ⁊ ſuſtine dn̄m.Lectio tertia.Aritas nunqͣꝫ excidit ſiue prohetieeuacuabunt̉. ſiue lingue ceſſabunt.ſiue ſcientia deſtruet̉. Ex parte eniꝫcognoſcimus ⁊ ex parte ꝓphetamꝰ. Cū autēvenerit quod perfectuꝫ eſt. euacuabit̉ quodex ꝑte eſt. Cū eſſeꝫ paruulꝰ: loq̄bar vt ꝑuulꝰſapiebā vt ꝑuulꝰ cogitabā vt paruulꝰ. Qn̄autē factus ſum vir: euacuaui q̄ erāt ꝑuuli.Poſtꝙͣ apl̓us oſtendit ꝙ charitas excellit alia dona ſpūsſancti neceſſitate ⁊ fructuoſitate: hic oſtendit excellentiaꝫcharitatis ad alia dona ꝙͣtuꝫ ad ꝑmanentiā. Et circa hoctria facit. Primo ꝓponit differētiā charitatis ad alia dona ſpūſſancti: ꝙͣtum ad ꝑmanentiā. Secūdo ꝓbat qd̓ dixerat ibi. Ex ꝑte em̄ cognoſcimꝰ ⁊cͣ. Tertio infert concluſionem intentam ibi. Nūc autē manent ⁊cͣ. Circa pͥmumduo facit. Primo ꝓponit ꝑmanentiā charitatis. Secundo ceſſationē alioꝝ donoꝝ ibi. Siue ꝓhetie ⁊cͣ. Dicit ergo pͥmo. charitas nūꝙͣ excidit. Qd̓ qͥdaꝫ male intelligentes in etrorē ceciderūt dicentes ꝙ charitas ſemel hīta nūꝙͣ poteſt amitti. cui vide̓t̉ ꝯſonare qd̓ dicit̉. 1. Io. 3. Oīsqͥ natus eſt ex deo peccatū non facit qm̄ ſemen ipſius in eomanet. ſed huius dicti primo quidē ſentētia falſa eſt. Poteſt em̄ aliquis charitatē habēs a charitate excidere perpctm̄ ẜm illud apoc̄. 2. Charitatē tuā pͥmā reliqͥſti. Memor eſto itaqꝫ vnde excideris ⁊ age penitentiā. Et hoc iōeſt qꝛ charitas recipit̉ in aīa hoīs ẜm modū ipſius. vt ſcꝫpoſſit ea vti vel non vti. Dum vero ea vtit̉ homo peccarenon poteſt qꝛ vſus charitatis eſt dilectio dei ſuꝑ omnia. ⁊ideo nihil reſtat ꝓpter qd̓ homo deum offendat ⁊ ꝑ huncmodū intelligit̉ verbuꝫ. Io. inductum ſcd̓o predicta ſen-

tentia non eſt ẜm intentionē apl̓i qꝛ nō loquit̉ hic de ceſlatione donoꝝ ſpūaliū ꝑ peccatū mortale. ſꝫ potius de ceſlatione donoꝝ ſpūalium que ꝑtinent ad hanc vitā ꝑ glori am ſuperuenientē. Vnde ſenſus apl̓i ē. Charitas nūꝙͣexcidit. qꝛ ſcꝫ ſicut eſt in ſtatu vie ita ꝑmanebit in ſtatu patrie ⁊ cū augmēto ẜm illd̓ Eſa. 31. Dixit dn̄s cuius igniseſt in ſyon ſcꝫ in eccleſia militante ⁊ caminus eius in hieruſalem id ē in pace celeſtis patrie. ¶ Deinde cum dicit.Siue ꝓphetie ⁊cͣ. ꝓponit ceſſationē aliorū donoꝝ ſpūalium ⁊ ſpecialiter eoꝝ que precipua vidēt̉. Primo ꝙͣtū adprophetiā dicit. Siue prophetie euacuabunt̉ id eſt ceſſabunt quia ſcꝫ in futura gloria prophetia locum non habebit ꝓpter duo. Primo quidē quia prophetia reſpicit futurum. ſtatus aūt ille nō expectabit aliquid in futurū: ſederit finale complementuꝫ omniū eorum que ante fuerantꝓphetata. Vnde in psͣ. dicit̉. Sicut audiuimꝰ ſcꝫ ꝑ prophetas. ita ⁊ vidimꝰ preſentialier in ciuitate domini virtutum. Secundo qꝛ prophetia eſt cum cognitione figurali ⁊ enigmatica que ceſſabit in patria. Unde dicit̉ numeri12. Si quis fuerit inter vos propheta domini per ſomniūaut in viſione apparebo ei vel per ſomnium loquar ad illum. Et Oſee. 12. In manibꝰ ꝓphetaꝝ aſſimilatus ſum.Scd̓o ꝙͣtū ad donū linguaꝝ dicit. Siue lingue ceſſabūt.qd̓ quidē non eſt intelligendū ꝙͣtum ad ipſa membra corporea que lingue dicunt̉. vt dicitur infra. 15. Mortui reſurgent incorrupti id eſt abſqꝫ diminutione membroruꝫ.Neqꝫ aūt intelligendū eſt ꝙͣtum ad vſuꝫ lingue corporee.Eſt em̄ futura in patria laus vocalis ẜm illud psͣ. Exultationes dei in gutture eorum vt glo. ibidē exponit. Eſt ergo intelligendū ꝙͣtum ad donum linguaꝝ quo ſcꝫ aliquiin primitiua eccleſia linguis varijs loquebant̉ vt dicituract. 2. In futura em̄ gloria quilibet quālibet linguā intelliget. Vnde non erit neceſſariū varijs lnguis loqui. Naꝫetiam a pͥmordio generis humani vt dicit̉ Gen̄. 11. Unuserat ſermo ⁊ vnum labium om̄ibꝰ. qd̓ multomagis erit invltimo ſtatu in quo erit vnitas conſūmata. Tertio ꝙͣtumad ſcientiam ſubdit. Siue ſcīa deſtruet̉. Ex quo quidā accipere voluerūt ꝙ ſcīa acqͥſita totalit̓ ꝑdit̉ cū corpore. Adcuius veritatis inquiſitionē ꝯſiderare oportet ꝙ duplex ēvis cognitiua ſcꝫ vis ſenſitiua ⁊ vis intellectiua. Int̓ qͣseſt differentia. qꝛ vis ſenſitiua eſt actus organi corporalis⁊ ideo neceſſe eſt ꝙ deſinat corpore corrupto. vis aūt ītellectiua non eſt actꝰ alicuiꝰ organi corporei vt ꝓbat̉ in tertio de aīa. ⁊ ideo neceſſe eſt ꝙ maneat corpore corrupto.Si ergo aliquid ſciētie acquiſite cōſeruet̉ in parte animeintellectiue neceſſe eſt ꝙ id ꝑmaneat poſt mortē. Quidāergo poſuerunt ꝙ ſpecies intelligibiles nō conſeruant̉ inintellectu poſſibili niſi ꝙͣdiu intelligit. Conſeruant̉ autēſpecies fantaſmatū in potētijs aīe ſenſitiue puta ī memoratiua ⁊ imaginatiua. Ita ſcꝫ ꝙ ſemꝑ intellectꝰ poſſibilisquādo de nouo vult intelligere etiam que prius intellexitindiget abſtrahere a fantaſmatibꝰ ꝑ lumen intellectꝰ agētis. Et ẜm hoc ꝯſequēs ē ꝙ ſcīa hic acqͥſita nō remaneatpoſt mortē. Sꝫ hec poſitio ē pͥmo qͥdeꝫ ꝯtra rōem. Manifeſtū eſt em̄ ꝙ ſpēs intelligibiles ī intellectu poſſibili recipiunt̉ ad minꝰ dū actu intelligit. Qd̓ aūt recipit̉ ī aliqͦ ēin eo ꝑ modū recipiētis. Cū gͦ ſubſtātia intellectꝰ poſſibil̓ſit īmutabilis ⁊ fixa. ꝯſeq̄ns ē ꝙ ſpēs ītll̓igibiles remaneant ī eo īmobil̓r. Scd̓o ē ꝯtra aucͣteꝫ ariſtotelis ī. 3º d̓ aīaqͥ dicit ꝙ cū intellectꝰ poſſibilis ē ſciēs vnūqd̓qꝫ tūc etiaꝫē ītelligens in potentia. Et ſic patet ꝙ hꝫ ſpēs intelligibiles ꝑ quas dicitur ſciens ⁊ tamē adhuc eſt in potentia adintelligendū in actu. ⁊ ita ſpēs intelligibiles ſunt in intellectu poſſibili. etiam qn̄ non intelligit actu. Vnde etiamibidē ph̓us dicit ꝙ aīa intellectiua eſt locꝰ ſpecieꝝ. qꝛ .ſ. īea cōſeruant̉ ſpēs intelligibiles. Indiget tn̄ ī hac vita cō-