Explanatio ſancti Thome

ſicut pluuia terre arenti: ſicut fons ſitienti placet. primoMacha. 14. de ſimone. Queſiui bona gētis ſue ⁊ placuit illis poteſtas eius. ¶ Hic queritur ſuper illud. Nolovos eē ſocios demonioꝝ. Glo. ad hoc genꝰ ꝑtinent quefiunt in quibuſdā rebꝰ ſuſpēdendis vel alligādis. Contra. ergo ſuſpenſio herbaꝝ ad collū vel cartulaꝝ q̄ fieriſolet. ad idolatriam ꝑtinet. Rn̄deo. Aut herbe habenta natura vim naturalē ad effectū illū aut non. In primocaſu nō ꝑtinet ad idolatriā ſed in ſecūdo. Similit̓ cedule aut cōtinent ſolū verba ſacra ⁊ ex hoc credunt̉ hr̄e vīaut nō. In primo caſu nō ꝑtinet ad idolatriā ſed ī ſcd̓o.¶ Itē ſuꝑ illud. Oīa mihi licent Glo. Poteſtate liberiarbitrij ⁊ doctrina legis naturalis. Cōtra. Secundū legē naturalē multa ſūt illicita. Rn̄deo hic loquitur de cibis ſpēalit̓. ¶ Itē ibidē Glo. Precepto dn̄i illa ꝓhibētur. Rn̄deo. Illa p̄cepta ad tēpus fuerūt ⁊ reuocata ſūt¶ Itē nihil interrogātes. Cōtra Tob̓. 2. Uidete ne forte furtiuꝰ ſit. Rn̄deo. Nō ē ſimile qꝛ cibū furtiuū nō ē licitū in ſe comedere ſed idolo imolatū licet edere niſi ꝓpter ſcandalū alteriꝰ ¶ Itē Gīa in gloriā dei facite. Cōtra. ergo nullus actus ē indifferēs. Rn̄deo Relatio hecin gloriā dei intelligit̉ vel in actu vel in aptitudine referendi q̄ nō ē ſolū in bonis ſed etiā in differentibꝰ ¶ Itēdn̄i ē terra ⁊ plenitudo. Cōtra. Eadeꝫ rō fuit ſub lege.Ergo ſi oīa ſūt mō mūda qꝛ dn̄i ſūt ⁊ tūc̄ fuerūt. Rn̄deoReputatione legis īmunda dicta ſūt ſed nō ſui natura.¶ Itē. Sicut ego ꝑ oīa oībus placeo. Cōtra. Gal. prīo.Si hoībus placere xp̄i ſeruꝰ nō eēm. ¶ Itē Qūo placebat ꝑſecutoribus ſuis. Rn̄deo. Ad primū. Placere volebat hoībus ꝓpter deū nō ꝓpter ſe. ¶ Ad argumentūſcd̓m intelligitur hoc nō de omnibus generaliter ſed deeccleſiaſticis viris ẜm glo.Incipit capitulū vndecimū.Mitatores mei eſtote ſicut ⁊ egoxp̄i. Laudo aūt vos frēs ꝙ ꝑ oīamei memores eſtis ⁊ ſicut tradidi vobis p̄cepta mea: tenetꝭ Uolo autē vos ſcire ꝙ oīs viri caput xp̄s ē caput autē mulieris vir: caput vero xp̄i deꝰ.Supra apl̓s remouit a fidelibus id qd̓ eſt contrariū euchariſtie ſacramento .ſ. ꝑticipationē menſe idoloꝝ Nūcautē inſtruit fideles de ip̄o euchariſtie ſacr̄o. Et prīo p̄mittit quandā āmonitionē generalē. Scd̓o accedit ad ꝓpoſitū. ibi. Volo aūt vos ſcire ⁊cͣ. Circa primū duo fac̄.prīo ꝓponit āmonitionē. ſcd̓o ſignificat qūo corīthij adp̄dictā āmonitionē ſe habebant. ibi. Laudo autem vosfrēs. ⁊cͣ. Circa primū cōſiderandū ē ꝙ ita ſe habet naturalis ordo reꝝ ꝙ ea que ſunt inferiora in entibus imitātur ea qͥ ſūt ſuꝑiora ẜm ſuū poſſe. Un̄ etiā naturale agēſtanꝙͣ ſuꝑlus aſſimilat ſibi patiens. Primordiale autempͥncipiū totius ꝓceſſionis reꝝ ē filius dei. ẜm illud Io.prīo. Oīa ꝑ ip̄m facta ſūt. Et iō ip̄e ē primordiale exemplar qd̓ oēs creaturę imitant̉ tanꝙͣ verā ⁊ perfectā imaginē patris. Vnde d̓r Col̓. 1. Qui ē imago dei inuiſibibilis primogenitꝰ oīs creature: qꝛ in ip̄o cōdita ſunt vniuerſa. Spēali tn̄ quodā mō exēplar ē ſpūaliū gratiarumquibꝰ ſpūales creature illuſtrant̉: ẜm illud qd̓ in p̄s. d̓ꝫ.ad filiū. In ſplendoribꝰ ſanctoꝝ ex vtero ante luciferuꝫgenui te: qꝛ ſcꝫ genitꝰ ē ante oēm creaturā ꝑ gr̄am lucētē habēs exēplariter in ſe ſplēdores oīm ſcoꝝ. Hoc aūtexēplar dei prius erat a nobis valde remotum: ẜm illudEccl̓. ⁊. Quid ē hō vt ſequi poſſit regē factorē ſuuꝫ. Etideo hō fieri voluit: vt hoībus humanū exēplar p̄beret.

Un̄ augꝰ dicit in lib. de agone xp̄iano. Qua ꝑuerſitatenō caueat qͥ dicta ⁊ facta illiꝰ noīs intu eri diligit ⁊ ſecttur in quo ſe nobis ad exēplum vite p̄buit filius dei. Etſicut diuinitatis eius exemplar: primo quidē imitanturangeli. ſecūdario vero relique creature: vt dioniſiꝰ dic̄.x. ca. angelice hierarchie: ita humanitatis exemplar pͥncipaliter qͥdē imitandū ꝓponit̉ prelatis eccl̓ie tāꝙͣ ſuperioribꝰ. Un̄ ⁊ dn̄s apl̓is dicit. Io. 13. Exēpluꝫ dedi vob̓vt quē admodū ego feci: ita ⁊ vos faciatis. Secundariovero ip̄i prelati informati exēplo xp̄i ꝓponunt̉ exēplarvite ſubditis: ẜm illud prīe pet̓. vlt. Forma facti gregisex aīo. Et. 2. ad theſ. z. Vt noſmetip̄os formā daremusvobis ad imitandū nos. Et iō apl̓s ſignāter dicit. Dixivt ſine offenſione oībus ſitis: ⁊ hoc quidē facere poteritis: ſi hoc qd̓ dico ſeruetis. Imitatores mei eſtote ſicut⁊ ego xp̄i .ſ. ſū imitator. Imitabat̉ enī eū prīo qͥd ē ī mentis deuotione. Gal. 2. Uiuo ego: iā nō ego: viuit vero inme xp̄s. Scd̓o in ſubditoꝝ ſol licitudine. Unde dicebatphil̓. 2. Si īmolorſuꝑ ſacrificiū ⁊ obſequiū fidei vr̄e gaudeo ⁊ cōgratulor oībus vobis. Sicut ⁊ xp̄us obtulit ſemetip̄m ꝓ nobis. vt dicit̉ Ephe. 5. Tertio ꝙͣtū ad paſſionis tolerantiā. 2. Coꝝ. 4. Semꝑ mortificationē ieſuin corꝑe noſtro circūferentes. Et gal. vl. Ego ſtigmatadn̄i ieſu in corꝑe meo porto. ¶ Eſt aūt notandum ꝙ nōſimpliciter dicit imitatores mei eſtote: ſed addit. ſicut etego xp̄i. qꝛ ſcꝫ ſubditi p̄latos ſuos imitari nō debent inomnibꝰ ſꝫ in quibus illi xp̄m imitant̉ qui eſt indeficiensſanctitatis exemplar. ¶ Deinde cum dicit. Laudo autēvos fratres: oſtendit qualiter corinthij ſe habebant adammonitionē predictam. ¶ Circa qd̓ conſiderandū ē ꝙſubditi ſuos prelatos ſequunt̉ dupliciter .ſ. quantuꝫ adfacta ⁊ dicta. ꝙͣtum quidem ad facta dum ſubditi prelatoeum exemplaimitant̉. Ande dicit̉ Iac̄. 5. Exemplumaccipite fratres mei prophetarum qui loquuti ſunt ī nomine domini. Quantum vero ad dicta dum eorum preceptis obediunt. Prouerb̓. 3. Cuſtodi precepta mea etviues. In his autem corinthij deficiebant ⁊ maxīe quātum ad maiorem multitudinem. ⁊ ideo apl̓s alloquenseos dicit. Laudo autē vos fratres. q. d. Super hoc laudandos vos prebere debetis ſed nō facitis: ꝙ per omīamemores eſtis quaſi ad imitandū meā exempla. Nō enīpoſſumus illorum exempla imitari quorum memoriamnō habemus. Vnde dicitur Heb̓. 13. Mementote p̄poſitorum veſtroꝝ quoꝝ intuentes exitū cōuerſatiōis imitamini fidem. Quantū vero ad dicta ſubdit. Et ſicut tradidi vobis precepta mea tenetis: quaſi dicat: eodem tenore obſeruatis quo ego tradidi. hoc enim dicit quia abobſeruantia preceptorum eius receſſerant. Ioh. 15. Siſermonem meum ſeruauerunt ⁊ veſtrum ſeruabūt. Sedvidetur hic modus loquendi nō eſſe conueniens veritati ſacre ſcripture que nihil patitur falſitatis. ẜm illud.Prouerb̓. 8. Iuſti ſunt omnes ſermones mei ⁊ non eſtin eis prauū quid neqꝫ peruerſum. Sed dicendū ꝙ ironica loquutio ē vna de loquutionibus figuratiuis ī quibus veritas nō attenditur ẜm ſenſum quē verba faciuntſed ẜm id quod loquens exprimere intendit per ſimile:vel contrarium vel quocunqꝫ alio modo. Et iō in ironica loquutione veritas attenditur ẜm contrarium eiꝰ qd̓verba ſonant: ſicut in methaphorica ẜm ſimile. ¶ De inde cum dicit. Volo autem vos ſcire fratres ⁊cͣ. Acceditad ꝓpoſitū inſtruens .ſ. fideles de euchariſtie ſacramento. Et circa hoc tria facit. Primo redarguit eorum errores circa ritū huius ſacramēti. Scd̓o on̄dit huius ſacramenti dignitatē. ibi. Ego enī accepia domino. ⁊cͣ. Tertio docet cōuenientē ritū ibi. Itaqꝫ frēs mei. Circa primū tria fac̄. Primo redarguit eoꝝ errorem quo ſcꝫ erra-