XIIII. Ca.

ſunt qͦ in diſpenſandis diuinis mīſterijs non intendūt vtilitatē populi ⁊ honorem xp̄i ⁊ vtilitatem membroꝝ eiusẜm illud Luc. 16. In iniquo māmone fideles nō fuiſtis.Fideles autē qͥ in om̄ibus intendunt honorem dei ⁊ vtilitatem membrorū eius. ẜm illud Luc̄. 12. Quis putas eſtfidelis ſeruꝰ ⁊ prudens quē ꝯſtituit ſuꝑ familiā ſuā. Quiaūt ſint fideles vel infideles diuīo iudicio manifeſtabuntī futuro. Sꝫ corinthij temere volebāt diſcutere. qͥ diſpenſatores eſſent fideles vel infideles. ⁊ hoc eſt qd̓ dicit. Hichoc eſt inter vos. Iam .i. in preſenti tempore querit̉ .i. diſcutitur. Vt qͥs .i. aliqͥs inter diſpenſatores fidelis inueniatur. Iudicabant em̄ plures eſſe īfideles vix aliquem virūputantes eſſe fidelem ẜm illud ꝓuer. 20. Multi viri miſericordes vocant̉: virum aūt fidelē quis inueniet? ¶ Deinde cum dicit. Mihi aūt ꝓ minīo eſt. oſtendit ſe hoc iudicium reputare nihil: ⁊ circa hoc tria facit. pͥmo ponit ꝙnō curat circa hoc ab alijs iudicari dicēs. Mihi aūt qͥ ſuꝫminimꝰ inter diſpenſatores ꝓ minīo eſt .i. minīa bona reputo. Vt a vobis iudicer ſcꝫ eſſe fidelis vel infidelis. Etne putarent ab apoſtolo hec dici in eorū contemptuꝫ ac ſieorum iudicium deſpiceret quaſi vilium ꝑſonarum ſubiungit. Aut ab humano intellectu qui eſt dies hoīs ẜm illud Ioh̓. 11. Qui ambulat in die nō offendit qꝛ lucē huiꝰmūdi videt. Vel ad lr̄aꝫ. Aut ab hūano die .i. ab ītellectuin hoc tempore iudicantibus quaſi dicat veſtrum vel quorumcūqꝫ hominū iudicium ꝑum curo. Iere. 17. Diem hominis non deſideraui tu ſcis. Eſt aūt ſciendum ꝙ de iudicio hominū dupliciter debet curari. Uno modo quātū adalios qui ex eorum bono vel edificant̉ vel ſcādalizantur.⁊ ſic ſancti non ꝓ minimo ſed ꝓ magno habent ab hominibus iudicari cum dominꝰ dicat Math̓. 5. Uideāt oꝑavr̄a bona ⁊ glorificent patrem vr̄m qͥ in celis eſt. Alio moquantū ad ſeipſos. ⁊ ſic non curant multum quia nec gloriam humanam concupiſcūt ẜm illud .1. theſſal̓. 2. Neqꝫgloriam ab hominibus querētes neqꝫ aliquid a vobis neqꝫ ab alijs. Neqꝫ opprobriuꝫ hominis timēt ẜm illd̓ Eſa.51. Nolite timere opprobriū hominum ⁊ blaſphemias eorum ne timeatis. Vnde apoſtolus ſignanter dicit. Mihiaūt ⁊cͣ. id eſt quantū ad me ꝑtinet. non autē id ꝓ nullo eſtſed ꝓ minīo qꝛ bona temporalia inter que bona fama computat̉. non ſunt nulla bona ſed minima vt aug. dicit in libro de libero arbitrio. Vnde ⁊ ſap̄. 7º. Omne aurum incomparatione illius arena eſt exigua. Secundo oſtenditꝙ neqꝫ ſeipſum iudicare p̄ſumit dicens. Sed neqꝫ meipſum iudico. Videt̉ aūt hoc eſſe contra id qd̓ infra. 11. dicitur. Si noſmetipſos diiudicaremꝰ non vtiqꝫ iudicaremurDebet ergo quilibꝫ iudicare ſeipſum. Sed ſciendū eſt ꝙiudicio diſcuſſionis de quo apl̓us ibi loquit̉ quilibꝫ debꝫiudicare ſeipſum ẜm illud psͣ. Exercitabar ⁊ ſcōpebaꝫ ſpiritum meum. Et ſil̓iter iudicio condemnationis ⁊ rep̄henſionis in manifeſtis malis ẜm illud Iob. 13. Arguam cōram eo vias meas. ſed iudicio abſolutionis non debet aliquis preſumere ſe iudicare. vt ſe innocenteꝫ reputet. Un̄dicitur Iob. ꝯ. Si iuſtificare me volueroros meum cōdēnabit me. ſi innocentem conſidero prauum me comprobabit. Cuius rationem aſſignat dicens. Nihil mihi conſciꝰſum id eſt non habeo alicuius peccati mortalis conſcientiam ẜm illud Iob. 27. Neqꝫ reprehendit me cor meū inomni vita mea. Sed non in hoc iuſtificatus ſum id eſt nōſufficit ad hoc ꝙ me iuſtum ꝓnunciem. qꝛ poſſunt aliquapeccata in me latere que ignoro. ẜm illud psͣ. Delicta qͥsintelligit? Et Iob. 9. dicit̉. Et ſi ſimplex fuero hocipſumignorabit anima mea. Tertio concludit cui hoc iudiciumreſeruet̉ dicēs. Qui aūt iudicat me dn̄s eſt .i. ad ſolū deūꝑtinet iudicare vtrum ſim fidelis miniſter an non. hoc em̄

pertinet ad intentionem cordis quā ſolus deus ponderare poteſt ẜm illud ꝓuer. 16. Spūuꝫ ponderator eſt dn̄s ⁊Iere. 7. Prauū eſt cor hoīs ⁊ inſcrutabile. qͥs cognoſcetillud? Ego dn̄s ꝓbans renes ⁊ ſcrutans corda. ¶ Deind̓cum dicit. Itaqꝫ nolite ⁊cͣ. cōcludit ꝓhibitionē temerarijiudicij. Et circa hoc tria fac̄. pͥº ꝓhibet p̄uenire diuinū iudicium dicens. Itāqꝫ exemplo meo qͥ neqꝫ meipſum iudico neqꝫ ab alijs iudicari curo ſꝫ iudiciū meū deo reſeruo:Nolite ante tꝑus iudicare qꝛ vt dicit̉ Eccͣs. 8. Omni negocio tempus eſt ⁊ oportunitas. Quoaduſqꝫ veniat dn̄sſcꝫ ad iudicandū ẜm illud. Eſa. tertio Dn̄s ad iudiciuꝫ veniet cū ſenatoribus populi ſui. Vnde ⁊ dn̄s dicit Mat. 7Nolite iudicare. Sed hoc intelligenduꝫ eſt de ocultis demanifeſtis aūt iudicare cōmiſſum eſt a deo hominibꝰ ẜmillud deut. 1. Audite illos ⁊ qd̓ iuſtum eſt iudicate. Suntem̄ aliqua manifeſta non ſolum ꝑ euidentiā facti ſicut notoria. ſed etiam ꝓpter confeſſione aut teſtiū ꝓbationem.Occulta vero deus ſuo reſeruat iudicio. Sūt aūt occultanobis que latent in corde vel etiam in abſcondito fiut. ⁊de his dicit̉ in psͣ. Que dicitis in cordibꝰ veſtris ⁊ in cubilibus veſtris compungimini. Vnde homo qͥdem de hiseſt temerarius iudex ſicut iudex delegatꝰ q̄ excedit formāmandati iudicis de cauſa nō ſibi cōmiſſa. Eſt ergo temerariuꝫ iudiciū qn̄ aliqͥs de dubijs iudicat. Peruerſuꝫ aūtquando falſum iudiciū ꝓfert ⁊ ꝙͣuis non ſit iudicandumcirca ꝑſonas puta vt aliquis iudicet malū hoīem qͥ bonuseſt. tn̄ multo grauius eſt vt iudicium ꝑuertat̉ de rebꝰ ipſis puta ſi qͥs diceret ꝟginitatem eſſe malā ⁊ fornicatiōeꝫbonam. contra qd̓ dicit Eſa. 5. Ue qͥ dicitis bonum malū⁊ malum bonū. Secundo deſcribit ꝑfectionē futuri diuini iudicij dicens. Qui ſcꝫ dn̄s ad iudicanduꝫ veniēs illuminabit abſcondita tenebraꝝ id eſt facit eſſe lucida ⁊ manifeſta ea q̄ occulte in tenebris facta ſunt. ⁊ manifeſtabitconſilia cordium .i. om̄ia corda ẜm illud Iob. 12. Qui reuelat occulta de tenebris ⁊ ꝓducit in lucē vmbram mortꝭEt ſopho .1. Scrutabor hieruſalē in lucernis. Qd̓ quidēeſt intelligendū tam de bonis ꝙͣ de malis q̄ nō ſunt ꝑ pn̄iam tecta ẜm illud psͣ. Beati quoꝝ remiſſe ſunt iniquitates ⁊ quoꝝ tecta ſunt peccata. Tertio ponit fructū quemboni reportabunt de diuino iudicio dicens. Et tunc lauserit vnicuiqꝫ ſcꝫ bonoꝝ a deo. Que quidē laus vera erit:qꝛ deus nec decipi nec deciꝑe poteſt. Ro. 2. Cuius lausnon ex hoīpus ſed ex deo eſt. 2. corin. 10. Non em̄ qͥ ſeipſum cōmendat ille ꝓbatus eſt ſed quē deus cōmendat.¶ Lectio ſecunda.Ec autē fratres tranſfiguraui in meh⁊ apollo ꝓpter vos: vt in vobis diſcatis: ne ſupra qͣꝫ ſcriptū eſt vnꝰ aduerſus alterū inflet̉ ꝓ alio. Quis em̄ diſcernit? Quid autē habes quod nō accepiſti? Siaūt accepiſti quid gloriaris quaſi nō acceperis? Iam ſaturati eſtis. iaꝫ diuites facti eſtisSine nobis regnatis. Et vtinā regnetis: vt⁊ nos vobiſcum regnemus Puto em̄ ꝙ deꝰnos apl̓os nouiſſimos oſtendit tanqͣꝫ mortideſtinatos. qꝛ ſpectaculū facti ſumus mūdo⁊ angelis ⁊ hoībꝰ. Nos ſtulti ꝓpter chriſtuꝫvos autem prudentes in chriſio. Nos infirmi: vos autem fortes. Uos nobiles: nosautem ignobiles. Uſqꝫ in hanc horam. et