Explanatio ſancti Thome

liarius eius fult. ⁊ oſtendit illi. cum quo inijt conſiliuꝫ ⁊inſtruit eum. ¶ Deinde adaptat quod dixerat ad propoſitum dicens. Nos autem ſcilicet ſpirituales viri. Sēſuꝫchriſti habemus id eſt recipimus in nobis ſapientiam criſti ad iudicandum. Ecc. 17. Creauit illis ſcientiam ſpiritus ſenſu adimpleuit corda illorum. Luc. vltimo. Dicitur ꝙ aꝑuit illis ſenſum vt intelligerent ſcripturas: ⁊ itaquia ſenſus chriſti diiudicari nō poteſt. conueniens eſt ꝙſpiritualis qui ſenſum xp̄i habet a nemine iudicetur.¶ Incipit capitulū tertiū. ¶ Lectio prima.T ego fratres nō potui vobis loqui quaſi ſpiritualibus: ſed quaſicarnalibus. Tanqͣꝫ paruulis inxp̄o lac vobis potuꝫ dedi nō eſcā.Nōdum eniꝫ poteratis. ſed nec nunc quidēpoteſtis: Adhuc enim carnales eſtis. Cumenim ſit inter vos zelus ⁊ cōtentio: nōne carnales eſtis ⁊ ſcd̓m hominem ambulatis. Cūenim quis dicat. ego quidem ſum pauli. aliꝰauteꝫ ego apollo. nōne homīes eſtis. Quidigitur eſt apollo? Quid vero paulꝰ? Miniſtri eiꝰ cui credidiſtis. Et vnicuiqꝫ ſicut dominus dedit. Ego plantaui. apollo rigauit.ſed deus nunc incrementum dedit. Itaqꝫ neqꝫ qui plantat eſt aliquid neqꝫ qui rigat: ſedqui incrementum dat deus. Qui autem plātat ⁊ qui rigat vnum ſunt.Supra apoſtolus oſtenderat errorem corinthioꝝ qui ꝓpter miniſtros chriſti a quibus baptizati ⁊ docti erant adinuicem diſceptabant. hic incipit eorum iudicium quodhabebant de miniſtris improbare ex quo iudicio contētiones in eis procedebant. Et circa hoc duo facit. Primoimprobat eoruꝫ iudicium ꝙͣtum ad hoc ꝙ quibuſdaꝫ miniſtrorum de quibus gloriabantur plus attribuebant ꝙͣdeberēt. Scd̓o ꝙͣtum ad hoc ꝙ alios chriſti miniſtros cōtemebāt. 4. cap. ibi. Sic nos exiſtimet homo. Circa pͥmum duo facit. Primo oſtendit detrimentuꝫ quod patiebantur propter cōtentiones ex peruerſo iudicio proueniētes. Scd̓o improbat eoꝝ peruerſum iudicium. ibi. Quidigitur eſt apollo. Circa primum duo facit. Primo ponitdetrimentum quod hactenus paſſi erant propter eoruꝫ d̓fectuꝫ. Scd̓o oſtendit ꝙ adhuc idem patiuntur ibi. Sednec nunc quidem. Circa primuꝫ tria facit. primo ponit d̓trimentum quod hactenus paſſi erant propter eorum defectum. dixerat enim ſupra ꝙ apoſtoli quidem ſpiritualiadocumenta ſpiritualibus tradebant que animales homines percipere nō poterant quod eis adaptat dicens. Etego fratres qui ſcilicet inter alios apoſtolos ſpiritualibꝰſpiritualia loquor. Nō potui ſcilicet cōuenienter vobisloqui quaſi ſpiritualibus vt ſcilicet traderem vobis ſpiritualia documenta. Sed quaſi carnalibus ſcilicet loquutus ſum vobis eoſdem enim carnales dicit quos ſupra animales: quibus oportꝫ tradi ea que ſunt infirmitati eoꝝacomoda. Eſa. 28. Quem docebit ſcientiā ⁊ quem intelligere faciet auditum. Ablactatos a lacte auulſos ab vberibus id eſt a carnali cōuerſatione ⁊ ſenſu. Scd̓o adhibꝫſimilitudinē dicens Tanꝙͣ paruulis in xp̄o id eſt parumadhuc introductis in perfectam doctrinam fidei que ſpiritualibus debetur. Heb. 5. Omīs qui lactis eſt ꝑticeps

expers eſt ſermonum iuſtitie parnulus enim eſt: perfectorum autē eſt ſolidus cibus. Tertio rationem aſſignat necredatur ex inuidia eis ſpiritualem doctrinam ſubtraxiſſe contra quod dicitur ſap̄. 7. Quā ſine fictione didici etſine inuidia cōico. Unde ſubdit. Nōdum enim poteratisquaſi dicat nō ſubtraxi vobis eſcam propter meam ſed ꝓpter veſtram impotentiam. quia verba ſpiritualia nōduꝫbene poteratis capere ſcd̓m illud. Io. 16. Adhuc multahabeo vobis dicere ſed nō poteſtis portare modo. ¶ Deīde cum dicit. Sed nec nunc quidem poteſtis. oſtendit ꝙadhuc idem detrimentum patiuntur. ⁊ primo quidem ponit īpotentiam cui adhuc ſubiacebant dicēs. Sed nec nūcquidem poteſtis quaſi dicat ꝙ a principio perfectam doctrinam capere nō poteratis. nō mirum fuit. quia hoc vr̄enouitati competebat ſcd̓m illud. 1ᵉ. pe. 2. Sicut modo geniti infantes lac cōcupiſcite. Sed hoc videtur eſſe culpabile ꝙ poſt tantuꝫ tempus in quo proficere debuiſtis eandem impotentiam retinetis ſecundū illud He. 5. Cuꝫ deberetis magiſtri eſſe propter tempus: rurſus indigetꝭ doceri que ſunt elementa ſermonuꝫ dei. Scd̓o aſſignat predicte impotentie rationem dicens: Adhuc eniꝫ carnaleseſtis ſcilicet vita ⁊ ſenſu. Et ideo ea que ſunt ſpiritus capere nō poteſtis ſed ſapitis ea que ſunt carnis ſcd̓m illudRo. 8. Qui ſecundū carneꝫ ſunt: que carnis ſunt ſapiūtTertio ponit rationem probationis inducte dicens. Cuꝫenim inter vos ſit zelus ⁊ contentio nōne carnales eſtis.⁊ ſecundū hominem ambulatis. Vbi conſiderandum eſtꝙ recte cōiungit zelum ⁊ cōtentionem. quia zelus id eſt īnidia. eſt cōtentionis materia. Inuidus enim triſtatur debono alterius quod ille nititur promouere ⁊ ex hoc ſequitur contentio. Vnde Iac. 3. Ubi zelus ⁊ contentio ibi inconſtantia ⁊ omne opus prauum. Et ſimiliter econuerſo.charitas per quam quis diligit bonum alterius eſt materia pacis. Secūdo conſiderandum eſt ꝙ zelus ⁊ contentio nō habet locuꝫ niſi in carnalibus hominibus: quia ipſi ad bona corporalia afficiuntur que ſimul a pluribus integre poſſideri nō poſſunt. ⁊ ideo propter hoc ꝙ aliquisaliquod bonum corporale poſſidet alius impeditur a plena poſſeſſione illius ⁊ ex hoc ſequitur inuidia ⁊ per conſequens contentio. ſed ſpiritualia bona ad que ſpiritualesafficiuntur ſimul a pluribus poſſideri poſſunt. ⁊ ideo bonuꝫ vnius nō eſt alterius impedimentum. ⁊ propter hocin talibus nec inuidia nec contentio locum habet. Vndeſap̄. 7. Sine inuidia cōmunico. ¶ Tertio cōſideranduꝫeſt quare homines carnales dicit ſecundū hominem ambulare cuꝫ tamē homo ex ſpiritu ⁊ carne cōponatur. quianature humane cōſonum eſt vt ſpiritus cognitionem a ſēſibus carnis accipiat. Unde ⁊ cōſequenter affectus rationis humane ſcd̓m ea que ſunt carnis mouetur niſi ſpiritꝰhominis per ſpiritum dei ſupra hominem eleuetur. Unde dicitur. Eccle. 34. Sicut ꝑturiens cor tuum fantaſiaspatitur niſi ab altiſſimo fuerit emiſſa viſitatio. Eſt gͦ ſenſus ſcd̓m hominem id eſt ſcd̓m naturam humanam ſibi adei ſpiritu derelictam. ſicut ⁊ in. psͣ. dicitur. Filij hominum vſquequo graui corde vt quid diligitiss vanitatem⁊ queritis mendatiuꝫ. ¶ Quarto manifeſtat probationēinductam dicens. Cum enim quis id eſt aliquis veſtrumdicit. Ego quidem ſum pauli. q. a paulo baptizatus ⁊ doctus. Alius autē ego apollo genitiui caſus ꝑ quod denotatur in vobis eſſe zelus ⁊ contentio. Nōne homines eſtꝭſcilicet carnales ⁊ nō ſpirituales vtpote zelum ⁊ contentionem habētes pro rebus humanis. Qualis enim homoeſt talibus rebus afficitur ⁊ per affectum inheret. ſcd̓m illud Oſee. 9. Facti ſunt abhominabiles ſicut ea que dilexerunt. ¶ Deinde cuꝫ dicit Quid igitur eſt apollo. im ꝓ