in epiſtolam ⁊ ad Corīthios II.

ritualibꝰ. ibi Spūalis ⁊c. Circa primū duo facit. Primoponit rōnē. Scd̓o manifeſtat eā ibi Stulticia em̄ ⁊c. Ratio ergo talis eſt. Nulli ſunt tradenda documēta que capere nō poteſt. ſed homīes aīales nō poſſunt capere ſpūalia documēta. ergo nō ſunt eis tradēda. hoc eſt ergo ꝙ dicit. Animalis homo ⁊cͣ. Et ideo recta rōne nō poſſūt tradi eis. Ubi primo ꝯſiderandū eſt quis homo dicatur animalis. Eſt ergo ꝯſiderādū ꝙ aīa eſt forma corporis. Unde ꝓprie aīe intelligunt̉ ille vires que ſunt actus corꝑalium organoꝝ .ſ. vires ſenſitiue. Dicunt̉ ergo hoīes aīmales qui huiuſmodi vires ſequūtur inter quas eſt vis app̄henſiua ⁊ appetiua. ⁊ ideo pōt dici homo dupliciter aīalis. Uno mō ꝙͣtum ad vim apprehenſiuā ⁊ hic dicit̉ aīal̓ſenſu qui ſicut dicit in glo. de deo iuxta corporū fantaſiaꝫvel legis litterā vel rōnem philoſophicā iudicat que ẜmvires ſenſitiuas accipiūtur. Alio mō dicitur quis aīalisꝙͣtum ad vim appetitiuā qui .ſ. afficitur ſolum ad ea queſunt ſcd̓m appetitū ſenſitiuū ⁊ talis dicit̉ aīalis vita qui ſicut dicit̉ in glo. ſequit̉ diſſolutā laſciuiā anime ſue quā inter naturalis ordinis metas ſpūs rector nō cōtinet. Und̓dicitur in canonica Iude. Hij ſunt qui ſegregāt ſemetipſos aīales ſpūm nō habētes. ¶ Scd̓o autē videndū quare tales nō poſſint ꝑcipere ea que ſunt ſpūs dei: qd̓ quidēmanifeſtuꝫ eſt: ⁊ ꝙͣtum ad aīalē ſenſuꝫ ⁊ ꝙͣtum ad aīalemvitam. Ea em̄ de quibꝰ ſpūſſanctus illuſtrat mētem ſuntſupra ſenſum ⁊ rōnem humanā ſcd̓m illud. Ecc. 3. Plura ſupra ſenſum hoīs oſtēſa ſunt tibi. ⁊ ideo ab eo capi nōpoſſunt qui ſoli cognitioni ſenſitiue innitit. Spūs etiamſanctus accēdit affectū ad diligenduꝫ ſpūalia bona: ſenſibilibus bonis cōtemptis. ⁊ ideo ille qui eſt aīalis vite nōpoteſt capere huiuſmodi ſpūalia bōa. qꝛ ph̓us dicit ī. 4.ethicoꝝ ꝙ qualis vnuſquiſqꝫ eſt talis finis videt ei. prouer. 18. Nō recipit ſtultꝰ verba prudentie: niſi ei dixerisque verſant in corde eius. Ecc. 22. Cum dormiēte loquitur qui narrat ſapientiā ſtulto. ¶ Deinde cuꝫ dicit. Stulticia enim ⁊c. manifeſtat qd̓ dixerat ꝑ ſignuꝫ. cū em̄ aliqͥsaliqua ſapiēter dicta re ꝓbat quaſi ſtulta: ſignum eſt ꝙ eanō capiat. Quia igit̉ aīalis homo ea que ſunt ſpūs dei reputat ſtulta. ex hoc manifeſtat̉ ꝙ ea nō capit. Et hoc ē ꝙdicit. Stulticia enim eſt illi .ſ. aīali. Iudicat em̄ eſſe ſtulta que ſcd̓m ſpūm dei aguntur. Ecc. 10. In via ſtultꝰ ambulans cū ip̄e ſit inſipiēs oēs ſtultos eſtimat. Ꝙ autē hoīanimali que ſcd̓m ſpūm ſunt videntur ſtulta: non ꝓceditex rectitudine ſenſus. ſicut ſapientes aliqua iudicant eſſeſtulta que ſtultis vident ſapiētia. ꝓpter defectū intellectus. qꝛ homo ſenſui deditus nō poteſt intelligere ea queſupra ſenſum ſunt ⁊ hō carnalibus affectus nō intelligiteſſe bonū niſi qd̓ eſt delectabile ſcd̓ꝫ carnē. Et hoc eſt qd̓ſequitur. Et nō pōt intelligere. psͣ. Neſcierūt neqꝫ intellexerunt in tenebris ambulāt. Quare autē nō poſſit intelligere on̄dit ſubdens. Quia ſpūaliter exaīatur id eſt ſpiritualiū exaīatio fit ſpūaliter. nunꝙͣ em̄ inferior poteſt examinare ⁊ iudicare ea que ſunt ſuperioris: ſicut ſenſus nōpoteſt exaīare ea q̄ ſunt intellectus. ⁊ ſimiliter neqꝫ ſēſusneqꝫ ratio humana poteſt iudicare ea que ſūt ſpiritus deiet ita relīquitur ꝙ huiuſmodi ſolo ſpiritu ſancto examinantur. ſecūduꝫ illud pſalmiſte. Eloquia domini igne examinata probata ſcilicet a ſpiritu ſācto. Quia ergo aīmalis homo caret ſpiritu ſancto nō poteſt ſpiritualia examinare. et per conſequens nec ea intelligere. ¶ Deinde cuꝫdicit. Spiritualis autē iudicat omnia ⁊c. aſſignat rationequare ſpiritualibus ſpiritualia tradantur ⁊ primo ponitrationem. Scd̓o manifeſtat eam ibi. Quis enim nouit.aſſignat autē talem rationem. Illi tradenda ſunt ſpiritualia qui poteſt iudicare ſecundū illud. Iob. 12. Auris ꝟ

ba dijudicat. ſed ſpiritualis eſt huiuſmodi. ergo ei ſpiriltualia ſunt tradenda. ⁊ hoc eſt ꝙ dicit. Spiritualis enimdijudicat omnia et ipſe a nemine iudicat̉. Vbi primo vi-dendum eſt quis homo dicatur ſpiritualis. Eſt auteꝫ notandum ꝙ ſpiritus nominare cōſueuimus ſubſtantias incorporeas. quia igitur aliqua pars anime eſt que nō eſt alicuius organi corporei actus ſcilicet pars intellectiua cōprehendens intellectum ⁊ voluntatem huiuſmodi parsanime ſpiritus hominis dicitur: que tamen a ſpiritu deiet illuminatur ſecundū intellectum ⁊ inflammnatur ſecundum affectum ⁊ voluntatem. Dupliciter ergo dicitur homo ſpiritualis. Uno modo ex parte intellectus ſpiritu d̓iilluſtrante. Et ſecundū hoc in gloſa dicitur ꝙ homo ſpiritualis eſt qui ſpiritui dei ſubiectus certiſſime ac fidelit̓ſpiritualia cognoſcit. Alio modo ex parte voluntatis ſpiritu dei inflāmante. ⁊ hoc modo dicitur in glo. ꝙ ſpiritualis vita eſt qua ſpiritum dei habens rectorem. animamregit id eſt animales vires. Gal̓. vltimo. Vos qui ſpirituales eſtis inſtruite huiuſmodi ⁊c. ¶ Secūdo conſiderandum eſt quare ſpiritualis diiudicat omnia ⁊ ipſe a nemīe̓iudicatur. Ubi notandum eſt ꝙ in omnibus ille qui recte ſe habet rectum iudicium habet circa ſingula. Ille autem qui in ſe rectiiudinis defectum patitur: deficit etiamin iudicando. vigilans enim recte iudicat ⁊ ſe vigilare etalium dormire. ſed dormiens nō habet rectum iudiciumde ſe nec de vigilante. Unde nō ſunt res tales quales videntur dormienti ſed quales videntur vigilanti. Et eadēratio eſt de ſano ⁊ inſirmo circa iudicium ſaporum fide d̓bili ⁊ forti circa iudicium ponderum ⁊ virtuoſo ⁊ vitioſocirca agibilia. Vnde ⁊ philoſophus dicit in. 5. ethicoꝝ.Ꝙ virtuoſus eſt regula ⁊ menſura omniū humanorum.quia ſcilicet in rebus humanis talia ſunt ſingularia qualia virtuoſus iudicat ea eſſe. ⁊ ſecundū hunc modum apoſtolus hic dicit ꝙ ſpiritualis iudicat omnia. quia ſcilicethomo habens intellectum illuſtratuꝫ ⁊ affectum ordin atum per ſpiritum ſanctuꝫ de ſingulis que pertinent ad ſalutem rectum iudicium habet. Ille autem qui nō eſt ſpiritualis habet etiā intellectum obſcuratum ⁊ affectum īordinatum circa ſpiritualia bona. ⁊ ideo ab homine nō ſpirituali ſpiritualis homo iudicari nō poteſt ſicut nec vigilans a dormiente. Quātum ergo ad primum horum dicitur ſap̄. 3. Ꝙ iudicabunt iuſti nationes. Quātum ad ſecunduꝫ dicitur infra. 4. Mihi pro minimo eſt vt a vobisiudicer aūt ab humano die. ¶ Deinde cū dicit Quis em̄nouit ⁊c. manifeſtat rationem inductam ⁊ primo inducitauctoritatem. Secūdo adaptat ad propoſitū ibi. Ros autem ⁊c. Eſt autem cōſideranduꝫ ꝙ ad hoc ꝙ aliquis poſſit de aliquo homine iudicare duo requirūtur. Primo vtiudicans cognoſcat ea que ſunt iudicati. quia vt diciturprimo ethicoruꝫ. Unuſquiſqꝫ bene iudicat que cognoſcit⁊ horum eſt optimꝰ iudex. Ex quo patet ꝙ ſenſum id eſtſapientiam dei omnia iudicantem nullus poſſit diiudicare. ideo dicit quis enim nouit ſenſum dn̄i qͣſi dicat nullꝰ.quia ſapientia dei excedit omneꝫ cupiditatem hominis.Ecc. pͥmo. Sapientiam dei precedentem omnia quis inueſtigauit. ſap. 14. Sēſum autem tuum qͥs ſcire poterit:niſi tu dederis ſapientiam. Scd̓o requiritur ꝙ iudicansſit ſuperior iudicato. Vnde dominꝰ habet iudiciuꝫ de ſeruo. magiſter de diſcipulo. Ex quo etiā patet ꝙ nullus poteſt ſenſuꝫ dei iudicare propter quod ſequitur. Aut quisinſtruxit eum? qͣſi dicat nullus. Nō enim habet ſcientiamab aliquo acceptaꝫ. ſed potius fontem oīs ſcientie. Iob.26. Cui dediſti conſilium? forſitan ei qui nō habet ſapiētiam. Uidētur autem verba hec aſſumpta ex eo quod dicitur Eſa. 4. Quis adiuuit ſpirituꝫ domini aut quis conſi

l