Ad Romanos

ſeculi cognouit. nobis autē deꝰ reuelauit per ſpm̄ ſuumquē .ſ. nobis miſit ſcd̓m illud. Io. 14. Paraclitus auteꝫſpūſſanctꝰ quē mittet pater in noīe meo ille docebit vosomnia. Iob. 31. Inſpiratio oīpotentis dat intelligentiaꝫ.Quia em̄ ſpūſſanctꝰ eſt ſpūs veritatis vtpote a filio procedens qui eſt veritas patris: hijs quibus mittitur inſpirat veritatem ſicut ⁊ filius a patre miſſus notificat patreꝫſcd̓ꝫ illud Mat. 11. Nemo nouit patrē niſi filius ⁊ cui voluerit filius reuelare. ¶ Deinde cū dicit. Spūs enim probat qd̓ dixerat ſcilicet ꝙ ꝑ ſpūm ſanctū ſit ſapientia fidelibus reuelata. Et primo oſtendit ꝙ ſpūſſanctus ad hoc ſitefficax. Scd̓o probat ꝙ hoc in diſcipulis xp̄i fecerat ibi.Nos autē. Circa primū duo facit. Primo ꝓponit qd̓ intendit. Scd̓o manifeſtat propoſitū ibi. Quis em̄ ſcit hominum ⁊c. Dicit ergo primo. dictū eſt ꝙ per ſpūm ſanctūreuelauit nobis deꝰ ſua ſapientiā. ⁊ hoc fieri potuit. Spiritus em̄ ſanctꝰ oīa ſcrutat. quod nō eſt ſic intelligenduꝫquaſi inqͥrendo quomō fiant. ſed qꝛ ꝑfecte ⁊ etiā intima qͣrūlibet rerū nouit. ſicut homo qd̓ aliquādo diligēter ſcrutatur. Vnde dicit̉ ſap. 7. Ꝙ ſpūs intelligentie ſanctꝰ eſtomnia ꝓſpiciens ⁊ qui capiat oēs ſpūs intelligibiles mūdos ſubtiles ⁊ nō ſolū res creatas ſed etiā ꝓfūda dei ꝑfecte cognoſcit. Dicunt̉ autē ꝓfunda ea que in ipſo latent: ⁊nō ea que de ipſo per creaturas cognoſcunt̉ que quaſi ſuperficietenꝰ vident̉ eſſe ſcd̓m illud ſapiētie. 13. A magnitudine ſpēi ⁊ creature cognoſcibiliter poterat creator eorum videri. ¶ Deinde cū dicit. Quis em̄ ſcit hoīum probat qd̓ dixerat de ſpū dei ꝑ ſimilitudinē humani ſpūs dicens. Quis em̄ ſcit hoīuꝫ ea qua ſunt hoīs id eſt ea quelatent in corde niſi ſpūs hoīs qui in eo eſt id eſt intellectꝰ⁊ ideo que interius latent videri nō poſſunt. Signanterautē dicit. Quis hoīum ne ab hoꝝ cognitione etiā deusvideatur excludi. dicit̉ em̄ Ie. 17. Prauum eſt cor hoīs⁊ quis cognoſcet illud? Ego deus ꝓbās corda ⁊ ſcrutāsrenes qꝛ ſcilitet ſecretoꝝ cordis ſolus deus eſt cognitor.Manifeſta aūt eſt ratio quare homo ea que in corde alterius latent ſcire nō pōt qꝛ cognitio homīs a ſenſu accipit̉⁊ ideo ea que ſunt in corde alterius homo cognoſcere nōpoteſt niſi quatenꝰ per ſigna ſenſibilia manifeſtent̉. ſcd̓millud. 1. ꝝ. 16. Homo videt que foris parent. deus autēintuetur cor. Sed nec angelus bonꝰ nec malus ea que incorde hoīs latent ſcire pōt niſi inꝙͣtum per aliquos effectus manifeſtent̉. cuius ratio accipi pōt ex ip̄o verbo apoſtoli qui dicit ea ratione ſpūm hoīs cognoſcere que ī cord̓hoīs latent. qꝛ in ip̄o hoīe eſt. angelus auteꝫ neqꝫ bonusneqꝫ malus illabitur menti humane vt in ip̄o corde hoīsſit ⁊ intrinſecus oꝑetur. ſed hoc ſolius dei ꝓpriū eſt. Un̄ſolus deus eſt cōſcius ſecretorū cordis homīs ſcd̓m illudIob. 16. Ecce in celo teſtis meus ⁊ in excelſis cōſcius meus. Scd̓o ſimilitudinē adaptat ad ſpūm d̓i dicēs. Ita et q̄dei ſunt id eſt que in ip̄o deo latent: nemo cognoſcit niſiſpūs dei ſcd̓m illud. Iob. 36. Ecce deus magnꝰ vincensſcientiā noſtrā. Sed ſicut ea que ſunt in corde vniꝰ hominis alteri manifeſtantur ꝑ ſenſibilia ſigna: ita ea que ſuntdei poſſunt eſſeᵗ nota homini ꝑ ſenſibiles effectus. ſcd̓m illud ſap. 13. A magnitudine ſpēi ⁊ creature ⁊c̄. Sed ſpūſſanctus qui eſt in ipſo deo vtpote patri ⁊ filio cōſubſtantialis ſecreta diuinitatis ꝑ ſeipſuꝫ videt. ſcd̓m illud ſap. 7.Eſt enim in illa ſcilicet dei ſapiētia ſpūs intelligentie ſāctus oēm habens virtutē oīa ꝓſpiciens. ¶ Deinde cuꝫ dicit. Nos autē ⁊c. On̄dit quomo cognitio ſpūſſancti ꝑticipatur dicēs. licet nullus hoīum per ſe poſſit ſcire que ſūtdei. Nos autē ſpū ſancto ſcilicet repleti nō accepimꝰ ſpiritum huiꝰ mundi ſed ſpūm qui a deo eſt. Noīe autē ſpiritus vis quedā vitalis ⁊ cognitiua ⁊ motiua intelligitur

Ipūs ergo huiꝰ mundi poteſt dici ſapientia huiꝰ mundiet amor mundi quo impellitur homo ad agendū ea q̄ mūdi ſunt. hunc autē ſpūm ſancti apoſtoli nō receperūt mundum abijciētes ⁊ cōtemnentes ſed receperūt ſpūꝫ ſanctūquo corda eoꝝ illuminata ſunt ⁊ inflāmata ad amorem d̓iſcd̓ꝫ illud. Io. 14. Paraclitꝰ autē ſpūſſanctꝰ quē mittetpater in nomīe meo ⁊c. Et nuī. 14. Seruū meū caleph qͥplenus eſt alio ſpū ⁊ ſecutus eſt me: introducā in terramhāc. Spūs autē huius mūdi errare facit ſcd̓m illud. Eſa.19. Dirūpetur ſpūs egipti in viſceribus eiꝰ ⁊ cōſilium eius precipitabo. Ex diuino autē ſpū huius ꝯſecuti ſumusvt ſciamꝰ que a deo data ſunt nobis vt ſciamꝰ de rebꝰ diuinis ꝙͣtum vnicuiqꝫ deus donauit. qꝛ ſicut dicit̉ ephę.4. Unicuiqꝫ data eſt gratia ſcd̓m mēſurā donationis xp̄iUel poteſt intelligi ſpūm dei donatuꝫ ſanctis vt dona ſpiritualia cognoſcāt: que nō habētes eundē ſpūꝫ ignorantſcd̓m illud apoc. 2. Uincenti dabo māna abſconditū qd̓nemo ſcit niſi qͥ accipit. Ex hͦ aūt accipi poteſt ꝙ ſicut nemo nouit patrem niſi filius ⁊ cui voluerit filius reuelare.vt dicit̉ Mat. 11. Ita nemo nouit que ſunt dei patris ⁊ filij niſi ſpūſſanctꝰ ⁊ qui ip̄m acceperūt. ⁊ hoc ideo. qꝛ ſicutfilius cōſubſtātialis eſt patri ita ſpūſſanctus patri ⁊ filio.Lectio tertia.Ue ⁊ loquimur nō in doctis humaone ſapientie verbis: ſed in doctrinaſpiritus. ſpūalibus ſpiritualia comparantes. Animalis aūt homo nō ꝑcipit eaque ſunt ſpiritus dei. Stulticia em̄ eſt illi: ⁊nō poteſt intelligere qꝛ ſpiritualiter examīatur. Spiritualis autē iudicat omnia: ⁊ ip̄e anemine iudicatur: ſicut ſcriptum eſt. Quisenim cognouit ſenſum domini? aut quis inſtruxit eum? Nos autē ſenſum xp̄i habemꝰ.Dixerat ſupra apl̓us ſapientiaꝫ loquimur inter ꝑfectos.Poſtꝙͣ ergo manifeſtauit qualis ſit hec ſapiētia qꝛ mundanis hoībꝰ incognita cognita autē ſcīs. hic maīfeſtat ꝙͣratione hāc ſapientiā ſancti inter ꝑfectos loquūtur. Et pͥmo ꝓponit qd̓ intendit. Scd̓o aſſignat rationē ibi. Aīalis autē homo ⁊c. Circa pͥmum primo ꝓponit reuelatoꝝmanifeſtationē dicens. dictū eſt ꝙ ſpūm dei accepimꝰ vtſciamus que a deo donata ſunt nobis. que .ſ. nobis ꝑ ſpiritum reuelata ſunt loqͥmur. Sunt em̄ eis reuelata ad vtilitatem. Unde ⁊ act. 2. dicit̉. Repleti ſunt oēs ſpū ſancto⁊ ceperunt loqui. ¶ Scd̓o tangit modū enarrandi excludens modū incōuenientē dicens. Nō in doctis humaneverbis ſapiētie id eſt nō nitimur ad ꝓbandaꝫ noſtrā doctrinam per verba cōpoſita ex humana ſapiētia. ſiue ꝙͣtuꝫad ornatū verboꝝ ſiue ꝙͣtū ad ſubtilitate rōnum Eſa. 33.Populū alti ſermonis nō videbis. Aſtruit eniꝫ modumcōuenientem cū dicit. Sed in doctrina ſpūs id eſt proutſpūſſanctus nos loquentes interius docet ⁊ auditoꝝ corda ad capiendū illuſtrat. Io. 16. Cum venerit ille ſpiritꝰveritatis docebit vos oēm veritatē. ¶ Tertio determīatauditores dicēs. Spūalibus ſpūalia cōparantes. q. d. recta cōparatione ſpūalia documēta tradimꝰ ſpūalibus viris quibꝰ ſunt cōuenientia. 2ᵉ. thy. 2. Hec comenda fidelibus viris qui ydonei erūt ⁊ alios docere. Eoſdem autēhic nomīat ſpūales quos ſupra ꝑfectos. qꝛ ꝑ ſpūm ſanctūhoīes ꝑficiunt̉ in virtute. ſcd̓m illud. psͣ. Spū oris eiusomnis virtus eoꝝ. ¶ Deinde cum dicit Aīalis ⁊cͣ. aſſignat rōnem dictoꝝ ⁊ primo oſtēdit quare ſpūalia non ſunttradenda aīalibus hoībus. Scd̓o quare ſunt tradēda ſpi