IIICPITOA FAG DOrINHIOS

ſapiens in ſapientia ſua et non glorietur fortis in fortitudine ſua: ⁊ non glo: iet̉ diues in diuitijs ſuis. Ex hocenī ꝙ deꝰ mūdū ſue fidei ſubiecit nō per ſublimes ī mūdo ſiue in ſeculo ſed ꝑ abiectos: nō pōt gl̓iari hō ꝙ ꝑ aliquā carnalē excellētiā ſaluatꝰ ſit mūdꝰ. Uideret̉ āt nō ē ēa deo excellentia mūdana ſi deus nō vteret̉ ad ſuū obſequiū. Et iō in principlo quidem paucos: poſtremo veroplures ſeculariter excellentes deꝰ elegit ad p̄dicatiōisofficiū Unde in glo. dr̄ ꝙ niſi fideliter p̄cederet piſcatornō humiliter ſequeret orator ⁊ etiā ad gloriā dei ꝑtinetdū ꝑ abiectos ſublimes in ſeculo ad ſe trahit. ¶ Deindecū dicit. Ex ipſo aūt vos eſtis ne p̄dicatores fidei tanꝙͣnō excellentes ſed abiecti in ſeculo contēnerent̉: oſtēditqūo deꝰ p̄dictū defectū in eis ſuplet. Et circa hec tria facit. Prīo oſtendit cui ſit attribuenda ſalus mundi q̄ predicatorū miniſterio facta ē dicēs. Dictū ē ꝙ vocati eſtisnō ꝑ excellentes ſed ꝑ abiectos ī ſeculo. ex quo ptꝫ ꝙ veſtra cōuerſio nō ē hōī attribuenda ſed deo. De hoc ē qd̓dicit. Ex ip̄o aūt .i. ex virtute dei. Uocati eſtis in chriſtoieſu .i. ei iuncti ⁊ incorporati ꝑ gr̄am. Ephe. 2. Ipſiꝰ em̄factura ſumꝰ creati in xp̄o ieſu in oꝑibusⁱ bonis. ¶ Deinde on̄dit qūo deꝰ predictos defectꝰ in p̄dicatoribꝰ ſuis ſupplet ꝑ xp̄m: ⁊ primo quātū ad defectū ſapīe cuꝫ dicit. Qui ſcꝫ xp̄s factꝰ ē nobis p̄dicantibꝰ fidē ⁊ per nosoībus fidelibꝰ ſapīa: qꝛ ei inherendo qui ē dei ſapiētia:⁊ participādo ipſū ꝑ gr̄am ſapientes facti ſumꝰ ⁊ hoc adeo qui nobis chriſtū dedit ⁊ nos ad ipſū traxit: ẜm illd̓Io. 6. Nemo pōt venire ad me niſi pater qͥ me miſit traxerit eū Deutero. 4. Hec eſt vr̄a ſapiētia ⁊ intellectꝰ corā populis. ¶ Scd̓o quātū ad defectū potentię dicit. Etiuſticia q̄ ꝓpter ſui fortitudinē thoraci cōparat̉. Sap.Induet ꝓ thorace iuſticiā. Dicit̉ aūt chriſtꝰ nobis factꝰiuſticia inqͣtū ꝑ eius fidē iuſtificamur ẜm illud. Ro. 3.Iuſticia aūt dei ꝑ fidē xp̄i ieſu. ¶ Tertio quātū ad defectū nobilitatis ſubdit. Et ſāctificatio ⁊ redēptio. Sanctificamur enī per xp̄m inqͣtū per eū deo cōiungimur ī quocōſiſtit vera nobilitas ẜm illud primi. Re. 2. Quicūqꝫhonorificauerit me glorificabo eū: qui aūt cōtēnunt meerunt ignobiles. Vnde d̓r He. vlti. Ieſus vt ſanctificaret ꝑ ſuū ſanguinē populū extra portā paſſus ē. Factusē aūt nobis redēptio inquātū ꝑ ip̄m redempti ſumus deſeruitute peccati in quo vera ignobilitas cōſiſtit. Un̄ inp̄s. dr. Redemiſti me deꝰ veritatis. ¶ Tertio aſſignatdictoꝝ cām cū dicit. t quēadmodū ſcriptuꝫ ē. Hie. 9.Qui aūt gloriat̉ in dn̄o gloriet̉: vbi noſtra lr̄a habet. Inhoc gloriet̉ qui gloriat̉ ſcire ⁊ noſſe me. Dicit enim ſalus hoīs nō prouenit ex aliqua excellentia humana ſꝫ exſola virtute diuina nō debet̉ homini gl̓ia ſed deo. ẜm illud. p̄s. Nō nobis dn̄e nō nobis: ſed noī tuo da gloriaꝫEccl̓. vlti. Danti mihi ſapientiam dabo gloriam.¶ Incipit capitulū ſecundū. Lectio pͥma.T ego cū veniſſem ad vos frēs.vēi nō ī ſublimitate ſermōis autſapientie annūcians vobis teſtimoniū xp̄i: Nō enī iudicaui meſcire aliquid inter vos niſi ieſum xp̄m ⁊ hūccrucifixū. Et ego in infirmitate ⁊ timore ⁊tremore multo fui apud vos: ⁊ ſermo meus⁊ predicatio mea nō in ꝑſuaſiōibus hūaneſapiētie verbis: ſed in oſtēſione ſpūs ⁊ virtutis: vt fides veſtra nō ſit in ſapiētia hoīꝫ

ſed in virtute dei. Sapientiā aūt loquimurinter ꝑfectos. Sapiēti ā vero nō huius ſecūli neqꝫ principū huiꝰ ſeculi qͥ deſtruunt̉: ſedloquimur dei ſapientiā in miſterio q̄ abſcōdita eſt: quā p̄deſtinauit deus ante ſecula īgloriā noſtram.Poſtꝙͣ apl̓us oſtēdit quis ſit cōueniēs modus doctrine xp̄ia ne: hic oſtendit ſe illū modū obſeruaſſe: ⁊ circahoc tria facit. Prīo on̄dit ſe nō fuiſſe vſū apud eos aliqua excellentia ſeculari. Scd̓o on̄dit apud quos excellentia ſpūali vtat̉: ibi. Sapīam aūt loquimur inter perfectos ⁊cͣ. Tertio rōnem aſſignat ibi. Que etiam loquimur. ⁊cͣ. Circa primū tria facit. Primo dicit ꝙ nō oſtēdit apud eos excellentiā ſecularis ſapientie. Scd̓o ꝙ nōp̄tendit excellentiā potentie ſecularis ibi. Et ego in infirmitate. Tertio nō p̄tendit excellantiā eloquentie ibi.Et ẜmo meus. Circa primū duo facit. Prīo ꝓponit qd̓intendit. Scd̓o rōem aſſignat ibi. Nō enī iudicaui. Dicit ergo prīo. qꝛ dictū ē ꝙ xp̄s miſit me euāgelizare nonin ſapīa verbi ⁊ ꝙ nō ſunt multi ſapiētes. Et ego fratreſꝙͣuis ſapīaꝫ ſecularē habeā ẜm illud. 2. Coꝝ. 11. Et ſi īperitꝰ ſermone ſed nō ſcīa. Cū veniſſeꝫ ad vos cōuertendos ad xp̄m: vt habet̉ act̓. 18. Ueni enuncians vobis teſtimoniū xp̄i: ẜm illd̓ Act̓. 4. Uirtute magna reddebātapoſtoli teſtimoniū reſurrectiōis dn̄i nr̄i ieſu xp̄i: ⁊ hocnō in ſublimitate ſermonis aut ſapīe. Attendit̉ aūt ſublimitas ſapīe in cōſideratiōe aliquoꝝ ſublimiū ⁊ eleuatoꝝ ſupra rōem ⁊ ſenſū hoīm. Eccͣ. 24. Ego ī altiſſimishabitaui. Sublimitas aūt ſermōis pōt referri vel ad verba ſignificantia ſapīe cōceptiōes: ẜm illud Ecc̄. vl. Uerba ſapiētū quaſi ſtimuli ⁊ quaſi claui in altū defixi Ul̓ admodū rōcinandi ꝑ aliquas ſubtiles vias. Nā ī greco habetur logos qd̓ ē verbū: ⁊ rōnem ſignificat: vt Hiero. dicit. Hoc aūt dicit apl̓s: qꝛ fidem xp̄i ꝑ hmōi ſublimitateſſermonis aut ſapīe cōfirmare nolebat. pͥmi Re. 2. Nolite multiplicare ſublimia. ¶ Deinde huiꝰ rōnem aſſignat dicens. Non enī iudicaui me ſcire aliquid niſi chriſtum ieſum: nō enim ad hoc opus erat vt ſapientiā oſtētaret ſed vt demonſtraret virtutem ẜm illud. ſcd̓e Coꝝ.4. Nō enim predicamus noſmetip̄os ſed ieſum chriſtūEt ideo ſolum vtebatur his que ad demonſtrandā virtuteꝫ chriſti pertinebant: exiſtimans ſe ac ſi nihil ſciretqͣꝫ ieſum chriſtum. Hie. 9. In hoc gloriet̉ qui gloriaturſcire ⁊ noſſe me: ī xp̄o aūt ieſu: vt dicit̉ Col̓. 2. Sūt om̄stheſauri ſapiētie ⁊ ſcīe dei abſconditi. Et quantum adplenitudinē deitatis: ⁊ quantū ad plenitudinē ſapientie⁊ gratie ⁊ etiā quantū ad profundas incarnatiōis rōnesque tamen apl̓s eis nō annunciauit ſed ſolū ea que erātmanifeſtiora ⁊ inferiora ī xp̄o ieſu. Et iō ſubdit. Et hūccrucifixū qͣſi dicat ſic vobis me exhibui ac ſi nihil aliudſcirē qͣꝫ crucē xp̄i. Un̄ Gal̓. vlt̓. dicit. Mibi abſit gl̓iariniſi in cruce dn̄i nr̄i ieſu xp̄i. Quia igit̉ ꝑ ſapīam verbieuacuat̉ crux xp̄i vt dictū ē: iō ip̄e apl̓s nō venerat ī ſublimitate ſermonis aut ſapīe. ¶ Deinde cū dicit. Et ego ininfirmitate ⁊cͣ. oſtēdit ꝙ nō p̄tenderit apud eos potētiāſed potius cōtrariū ⁊ foris ⁊ intus. Un̄ quantū ad id qd̓foris eſt dicit. Et ego fui apud vos in infirmitate .i. tribulatiōes apud vos patiens. Gal̓. 4. Scitis qꝛ ꝑ infirmitatē carnis euāgelizaui vobis iā pridē. p̄s. Multiplicate ſunt infirmitates mee. Quātū vero ad id qd̓ intuseſt dicit. Et timore .ſ. de malis īminentibuſ. Et tremoreinquātū ſcꝫ timor interior redundat ad corpus. 2. Coꝝ.7. Foris pugne: intus timores. ¶ Deinde cum dicit