Explanatio ſancti Thome

excellentiam eloquentie. Et circa hoc tria facit. Primoexcludit indebitū modū predicādi dicens. Et ẜmo meꝰ qͦſcꝫ priuatim ⁊ ſingularit̓ aliquos inſtruebā eph̓. 4. Omnis ſermo malus ex ore vr̄o nō ꝓcedat: ſed ſi qͥs bonꝰ eſtad edificationē fidei. Et p̄dicatio mea qͣ ſcꝫ publice dicebā nō fuit in verbis ꝑſuaſibilibus humane ſapiētie id eſtꝑ rethoricā q̄ cōpōit ad ꝑſuadendū vt ſcꝫ ſupra dixi ꝙ nōfuit intētionis ꝙ ſua p̄dicatio nitteret̉ ph̓icis rationibusita nūc dicit nō fuiſſe ſue intētiōis niti rethoricis ꝑſuaſionibus. Eſa. 33. Populū īprudentē nō videbis ppl̓m altiẜmonis ita vt nō poſſis intelligere diſertitudineꝫ lingueeius in quo nulla eſt ſapientia. ¶ Secundo on̄dit debitūmodū quo vſus fuit in p̄dicādo dicēs. Sermo meus fuitin oſtēſione ſpūs ⁊ virtutis. qd̓ qͥdem pōt intelligi dupl̓rUno modo ꝙͣtū ad hoc ꝙ credētibꝰ p̄dicatiōi eiꝰ dabat̉ſpūſſanctus. ẜm illud. act̓. 10. Adhuc loquēte petro verba hec cecidit ſpūſſanctus ſuꝑ omnes qͥ audiebāt verbuꝫSimilit̓ etiā ſuā p̄dicationē ꝯfirmabat faciendo virtutesid eſt miracula. ẜm illud Mar. vltīo. Sermonē ꝯfirmāteſequētibus ſignis. Vnde gal̓. 3. Qui tribuit vobis ſpiritum ⁊ operat in vobis Alio modo pōt intelligi ꝙͣtum adhoc ꝙ ipſe ꝑ ſpiritū loq̄bat̉ qd̓ ſublimitas ⁊ affluētia doctrine oſtēdit. 2. reg. 23. Spūs dn̄i locutus eſt ꝑ me ⁊ 2.coꝝ. 4. Habentes eundē ſpūm fidei credimus ꝓpt̓ qd̓ ⁊loqͥmur. Confirmat etiā ſuā p̄dicationē oſtēdendo in ſuaꝯuerſatione multa opera virtuoſa .i. theẜ. 2. Vos em̄ teſtes eſtis ⁊ deus ꝙͣ ſancte ⁊ iuſte ſine q̄rela vobis qͥ credidiſtis affuimus. ¶ Tertio aſſignat rationē dictoꝝ dicēsVt fides vr̄a non ſit in ſapiētia hominū id eſt nō īnitaturſapientie hūane q̄ plerūqꝫ decipit homines. ẜm illd̓ Eſa.47. Sapiētia tua ⁊ ſciētia tua hec d̓cepit teʸ. Sed in virtute dei vt ſcꝫ virtuti diuine fides īnitat̉ ⁊ ſic nō poſſit deficere. Ro. 1. Nō erubeſco euāgeliū. virtus em̄ dei eſt inſalutē om̄i credēti. ¶ Deinde cū dicit. Sapiētiā loqͥmui⁊cͣ. Oſtendit apud quos excellentia ſpūalis ſapiētia vtat̉Et pͥmo ꝓpōit qd̓ intēdit. Scd̓o manifeſtat ꝓpoſitū ibi.Sapiētiā ꝟo. Dicit ergo apud vos ſolū xp̄m crucifixū p̄dicaui. Sapiētiā aūt id eſt ꝓfundā doctrinaꝫ loqͥmur int̓ꝑfectos. Dicunt̉ aūt aliqͥ ꝑfecti dupl̓r. Uno modo ẜm ītellectū. Alio modo ẜm voluntatē. hec em̄ int̓ potentiasanime ſunt ꝓprie homīs ⁊ ideo ẜm eos oportet hominisꝑfectionē ꝯſiderari. Dicunt̉ aūt ꝑfecti intellectu illi quorū mens eleuata eſt ſuꝑ omnia carnalia, ⁊ ſenſibilia. qͥ ſpiritualia ⁊ ītelligibilia caꝑe pn̄t de qͥbꝰ d̓r he. 5. Perfectorū eſt ſolidus cibꝰ eoꝝ qͥ ꝑ ꝯſuetudinē exercitatos habētſenſus ad diſcretionē mali ⁊ boni. Perfecti aūt ẜm volūtatē ſunt quoꝝ volūtas ſuꝑ oīa tꝑalia eleuata ſoli deo inheret ⁊ eius p̄ceptis. Vnde Mat. 5. ꝓpoſitis dilectiōismādatis ſubdit̉. Eſtote ꝑfecti ſicut ⁊ pat̓ veſter celeſtis ꝑfectus eſt. qꝛ igit̉ doctrina fidei ad hoc ordinat̉ vt fides ꝑdilectionē oꝑet̉. vt habet̉ gal̓. 5. Neceſſe ē eū qͥ in doctrina fidei inſtruit̉ nō ſolū etiā ẜm intellectū bene diſpōi adcapiendū ⁊ credendū ſꝫ ēt ẜm volūtatem ⁊ affectū bene diſponi ad diligendū ⁊ oꝑandū. ¶ Deinde cū dicit. Sapiētiā vero ⁊cͣ. Exponit qual̓ ſit ſapiētia de qua mentionē fecit. Et pͥmo pōit expoſitionē. Secūdo rationē expoſitiōisꝯfirmat ibi. Quā nemo pͥncipū ⁊cͣ. Circa pͥmū duo facit.Primo expōit qͣlis ſit iſta ſapientia ꝑ cōparationē ad infideles. Scd̓o ꝑ cōparationē ad fideles ibi. Sed loqͥmurdei ſapiē tiā ⁊cͣ. Dicit ergo primo dictū eſt ꝙ ſapientiā loqͥmur int̓ ꝑfectos. Sapientiā ꝟo dico nō huius ſcl̓i id eſtde rebus ſecl̓aribꝰ. vel q̄ eſt ꝑ ratiōes humanas. Neqꝫ ētpͥncipū huius ſcl̓i ⁊ ſic ſeꝑat eā a ſapiētia mūdana ⁊ ꝙͣtūad modū ⁊ materiā inqͥrendi ⁊ ꝙͣtū ad actores qͥ ſunt pͥncipes huiꝰ ſcl̓i qd̓ pōt intelligi de triplici genere pͥncipuꝫẜm triplicē ſapientiā humanā. ¶ Primo pn̄t dici princi-

pes huius ſcl̓i reges ⁊ potētes ſcl̓ares ẜm illud psͣ. Prīcipes ꝯuenerunt in vnuꝫ aduerſus dn̄m ⁊ aduerſus xp̄meius. A qͥbus pͥncipibus venit ſapientia humanaꝝ legūꝑ quas res huius mūdi in vita humana diſpēſantur. Secūdo pn̄t dici pͥncipes demōes. Io. 14. Uēit pͥnceps huius mūdi ⁊ in me nō habet qͥcꝙͣ ⁊cͣ. Et ab his pͥncipibusvenit ſapiētia culture demonū ſcꝫ nigromantia ⁊ magiceartes ⁊ huiuſmodi. Tertio pn̄t intelligi pͥncipes huiꝰ ſeculi philoſophi qͥ quaſi pͥncipes ſe exhibuerūt homībꝰ indocēdo de quibꝰ d̓r. Eſa. 19. Stulti pͥncipes thaneos ſapientes ꝯſiliarij pharaonis Et ab his pͥnopibus ꝓceſſittota humana philoſophia. Hoꝝ aūt pͥncipū hōies deſtruuntur ꝑ mortē ⁊ ꝑ amiſſionē poteſtatis ⁊ auctoritatꝭ. demones ꝟo nō ꝑ mortē ſed ꝑ amiſſionē poteſtatis ⁊ auctoritatis ẜm illud Io. 12. Nunc pͥnceps huius mūdi eijcietur foras de hominibus autē dicitur bar. 3. Ubi ſunt principes gētiū. Et poſtea ſubdit Extermīati ſunt ⁊ ad īferosdeſcēderūt. ſicut ip̄i nō ſunt ⁊ ad īferos deſcēder̄t. ſic ip̄inō ſūt ſtabiles ita ⁊ eoꝝ ſapiētia nō pōt eē firma. ⁊ ld̓o nōei īnitendū eſt. ¶ Deinde cū dicit. Sed loqͥmur ⁊cͣ. Exponit qͣlis ſit ſapiētia ꝑ cōparationē ad fideles. Et primodeſcribit eā ꝙͣtū ad materiā vl̓ auctoritatē cū dicit: ſꝫ loq̄mur dei ſapientiā id ē q̄ eſt deꝰ ⁊ a deo. quāuis eī omnisſapiētia a d̓o ſit vt d̓r. Ecc.1. tn̄ ſpeciali quodā modo hecſapiētia q̄ eſt de deo ē ēt a deo ꝑ reuelationē ẜm illd̓ ſap̄.9. Senſū aūt tuū qͥs ſciet niſi tu dederis ſapiētiā ⁊ miſerꝭſpiritū tuū de altiſſimis. ¶ Secūdo oſtendit qualitatē eiꝰdicēs. In miniſterio q̄ abſcōdita ē. hec em̄ ſapiētia abſcōdita eſt ab hominibꝰ in ꝙͣtū hominū intellectū excedit. ẜꝫilld̓ Ecc̄. 3. Plurima ſupra ſenſū hoīs oſtēſa ſūt tibi. Unde dr̄ Iob. 28. Abſcōdita eſt ab ocul̓ oīm viuētiuꝫ. Et qꝛmodꝰ docēdi ⁊ doctrine dꝫ eē ꝯueniēs ideo d̓r̄ ꝙ loqͥt̉ eāin miniſterio .i. in aliquo oculto vl̓ ꝟbo vl̓ ſigno. īfra. 17Spiritus loqͥt̉ miſteria. ¶ Tertio on̄dit fructū huiꝰ ſapientie dicēs. Quā deus p̄deſtinauit .i. p̄parauit in gloriānr̄am .i. p̄dicatoꝝ fidei: qͥbꝰ ex p̄dicatione tā alte ſapiētiegl̓ia magna debet̉ ⁊ apd̓ deū ⁊ apd̓ homīes. ꝓuer. 3. Gloriā ſapiētes poſſidebūt. de quo dicit. In gl̓iam vr̄am. exponendū eſt omniū fideliū quoꝝ gl̓ia hec eſt vt ī plena luce cognoſcāt ea q̄ nūc in miſterio p̄dicant̉. ẜm illd̓ Io. 17Hec ē vita et̓na vt cognoſcāt te ſolū deū veꝝ ⁊ quē miſiſti ieſum xp̄m.Lectio ſecūda.Uam nemo pͥncipū huiꝰ ſcl̓i cognouit Si em̄ cognouiſſent: nunqͣꝫ dn̄mqgl̓ie crucifixiſſent. Sic̄ ſcriptū eſt qd̓oculꝰ nō vidit: nec auris audiuit: nec in corhomīs aſcēdit q̄ p̄parauit deꝰ his qͥ diligūtillū. Nobis āt reuelauit deꝰ ꝑ ſpm̄ ſuū. Spiritꝰ em̄ oīa ſcrutat̉: ēt ꝓfunda dei. Quis eīſcit homniuꝫ q̄ ſūt homīs. niſi ſpiritꝰ homīsqui in ip̄o ē. Ita ⁊ q̄ dei ſunt nemo cognouitniſi ſpūs dei. Nos āt nō ſp̄m huius mūdi accepimus: ſed ſp̄m qͥ ex deo ē: vt ſciamus quea deo donata ſunt nobis.Poſita expoſitione de ſapientia quaꝫ apoſtolus loquiturinter perfectos: hic rationē aſſignat expoſitiōis predicteet primo ꝙͣtum ad hoc ꝙ eam deſcripſerat per cōparationem ad infideles. Secundo ꝙͣtum ad hoc ꝙ eā deſcripſerat per cōparationem ad fideles ibi. Nobis autem reuelauit deus. Circa primum duo facit. Primo propōit qd̓ intēdit. Scd̓o ꝓbat ꝓpoſitū ibi. Si em̄ cognouiſſent. Dic̄