XV. ca.

inantfeſtum eſt ẜm illud Iohan. 17. Manifeſtaui nomētuū hominibus quos dediſti mihi. Uel alit̓. Cōfitebor tibi in gentibus id eſt faciā ꝙ tibi gētes cōfiteant cōfęſſione fidei. psͣ. Confiteant̉ tibi populi deus confiteant̉ tibipopuli omnes. ⁊ nomini tuo cātabo id eſt faciā ꝙ gentescantent tibi canticū qd̓ cōſiſtit in exultatiōe ſpūs renouati. psͣ. Cantate dn̄o canticū nouum. cātate dn̄o oīs terra.Secunda auctoritas contiuet adunationē gentiū ⁊ iudeorum. Unde ſubdit. Et iteꝝ dicit ſcriptura Eſa. 35. Letamini gentes cū plebe eius id eſt ſimul cōmunē exultationem aſſumatis cū iudeis qui olim erāt plebs eiꝰ. Eſa. 9.Letabunt̉ coram te ſicut qui letant in meſſe. Io. 10. Fietvnū ouile ⁊ vnus paſtor Noſtra aūt lr̄a habet. Letaminicum hieruſalē ⁊ exultate in ea omnes qͥ diligitis eā. Tertia auctoritas continet deuotionē gentiū ad deum. Vndeſubdit. Et iteꝝ ſcriptū eſt in psͣ. Laudate omnes gentesdominū ſcilicet eius bonitatē cōfitentes. psͣ. A ſolis ortu vſqꝫ ad occaſuꝫ laudabile nomē domini. Et omnes populi non ſolū populus iudeoꝝ magnificate eū id eſt credite magnū id eſt ꝙ ſua magnitudine omnē laudē excedat.ecc. 43. Benedicētes dn̄m exaltate illū ꝙͣtū poteſtis. maior eſt em̄ omni laude. Mal̓. 1. Ab ortu ſolis vſqꝫ ad occaſum magnū eſt nomē meū in gentibus. Quarta auctoritas continet reuerentiā gentiū ad xp̄m. Vnde ſubdit̉. Etrurſus Eſaias ait. 11. Erit radix yeſſe. In quo prenūciatxp̄i originē ex dauid ſemine naſciturū. Yeſſe nāqꝫ fuit pater dauid. Dicit ergo Erit radix yeſſe ex cuiꝰ pullulatione xp̄s naſcet̉. Eſa. 1I. Egredietur virga de radice yeſſe ⁊Nos ⁊cͣ. Uel chriſtꝰ erit radix yeſſe: quia licet ex yeſſe ꝓceſſerit ẜm carnis originē tamē ſua virtute yeſſe ſuſtentauit ⁊ gratiam ei influxit. sͣ. 11. Non tu radicē portas ſꝫ radix te. ¶ Deinde tangit xp̄i officiū ſubdens. Et qui exurget in tantā gratie excellentiā vt poſſit regere gētes eosdiuino cultui ſubiugando quod nullus ante eū facere potuit. psͣ. Dabo tibi gentes hereditatē tuā. Reges eos invirga ferrea. Ultimo ponit deuotionē gentiū ad chriſtumdicens. In eum gentes ſperabunt. vt ſcilicet per eū hereditatē celeſtis glorie conſequantur. 1. Pe. 1. Regenerauit nos in ſpem viuā per reſurrectionē ieſu chriſti ex mortuis. ¶ Deinde cū dicit. Deꝰ autē ſpei ⁊cͣ. ſubiungit orationē dicens: dictū eſt ꝙ in chriſtū gentes ſperabūt. Deus autē ſpei id ē qui nobis hanc ſpem infundit ẜmᶜ illudpsͣ. Spes mea domine. Vel deus ſpei id eſt in quo ſperādum eſt repleat vos omni gaudio ſcꝫ ſpūali qd̓ eſt de deoNee. 8. Gaudiū em̄ domini eſt fortitudo vr̄a ꝑ quā hō inſeipſo ⁊ ad deū ⁊ ad ꝓximum eſt pacatus. psͣ. Pax ml̓tadiligentibus legē tuā domine. In credendo. Quaſi dicat. Vt cū hoc ꝙ creditis etiā pacem ⁊ gaudiū habeatisque quidem ſunt caritatis effectus. ẜm illud gal̓. 5. Fructus autem ſpūs ſunt caritas gaudiū par. Unde patet ꝙa deo qui eſt dator ſpei optat eis vt cū fide habeant caritatem per quā fides operat. vt gal̓. 5. Ne fides eoꝝ ſit īformis ⁊ mortua: quia fides ſine operibus mortua eſt. vt dicitur Iac. 2. Et vt ſic ꝑ plenitudinē harū virtutū abūdētꝭꝓficiendo de bono in melius. nō ſolū ī ſpe ſed etiā in virtute ſpirituſſancti id eſt in caritate que in cordibus noſtrꝭdiffundit̉ per ſpiritūſanctū vt. sͣ. 5. dictū ē. 2. coꝝ. 9. Potēs eſt aūt dn̄s omnē gratiā abūdare facere in vobis.Lectio ſecunda.Ertus ſuꝫ autem fratres mei ⁊ egoipſe de vobis: qm̄ ⁊ ipſi pleni eſtꝭ dilectiōe. repleti omni ſcientia. ita vtpoſſitis alterutꝝ monere. Audacius aūt ſcri

ſi vobis fratres ex ꝑte. tanqͣꝫ ī memoriā vosreducēs ꝓpter gratiā q̄ data ēmihi a deo vtſim miniſter xp̄i ieſu in gētibus ſanctificanseuāgeliū dei: vt fiat oblatio gentiū accepta⁊ ſanctificata in ſpiritu ſancto. Habeo igiturgloriā in xp̄o ieſu ad deū. Non em̄ audeo aliquid loqui eoꝝ que ꝑ me nō efficit xp̄s ī obedientiā gentiū in verbo ⁊ factis in virtute ſignoꝝ ⁊ ꝓdigioꝝ in virtute ſpūſſancti. ita vtab hieruſalē ꝑ circuitū vſqꝫ ad illiricū repleuerim euāgeliū xp̄i. Sic autē p̄dicaui euāgeliū hoc. nō vbi nomīatus eſt xp̄s ne ſuꝑ alienū fundamentū edificarē: ſed ſicut ſcriptū ēQm̄ quibus nō ē annūciatū de eo videbūt:⁊ qui nō audierūt de eo intelligent.Poſtꝙͣ aꝑoſtolus generalibus āmonitionibus romanosinſtruxerat: hic incipit eis quedā familiaria ſcribere. Etprimo quedā pertinentia ad ſeipſum. Secundo quedampertinentia ad alios. 16. cap. ibi. Cōmēdo autē vob̓ pheben ⁊cͣ. Circa primū tria facit. Primo excuſat preſūptionem de hoc ꝙ eos inſtruxerat ⁊ reprehenderat. Secūdoexcuſat ſuā tarditateꝫ circa viſitationē eoꝝ ibi. Propterquod plurimū impediebar. Tertio petit ſuffragia orationum ipſoꝝ ibi. Obſecro autē vos fratres ⁊cͣ. Et circa primum duo facit. Primo excludit oppoſitā cauſam inſtruēdi et arguēdi eos. Secundo aſſignat verā cauſā ibi. Audacius em̄ ſcripſi ⁊cͣ. Circa primū conſiderandū eſt ꝙ aliquis poſſet credere apoſtolū ideo ſcripſiſſe romanis quiaeſtimaret nullū eſſe apud romanos qui poſſet inſtruere ⁊corrigere. Sed hoc ipſe excludit dicens. Certus ſum em̄fratres mei ꝑ ea que de vobis audiui qm̄ idonei eſtis adadmonendū qui inter vos admonitiōe indigent. Ad hocautē vt aliquis recte admoneat duo requirunt̉. quoꝝ primum eſt vt nō ex odio vel tra ſed ex dilectiōe moneat. ẜꝫillud psͣ. Corripiet me iuſtus in miſericordia. Et gal̓. 6.Uos qui ſpirituales eſtis inſtruite huiuſmodi in ſpiritulenitatis. Et ꝙͣtum ad hoc dicit. qm̄ ⁊ ipſi pleni eſtis dilectiōe. Eze. 10. Imple manū tuā prunis ignis q̄ ſūt ītercherubin qui eſt ignis caritatis. Secundo requirit̉ ſcientia veritatis eo ꝙ quidā habent zelū dei in corrigendo ſꝫnō ẜm ſcientiā vt. sͣ. 10. dictū eſt. Et ideo ſubdit. Repleti omni ſciētia ſcilicet ⁊ humana ⁊ diuina ⁊ veteris ⁊ noue legis .1. cor. 1. In omnibus diuites facti eſtis in illo inomni verbo ⁊ in omni ſcientia. Et ex hoc ꝯcludit ſic. Itavt poſſitis cōuenienter ꝓpter dilectionē ⁊ ſcientiā alterutrum monere. Quia em̄ in multis offendimus omnesvt dicit̉ Iac. 3. Oportet vt inuicē moneamus: qꝛ vt dicit̉ecc. 17. Uni cuiqꝫ mādauit deꝰ de ꝓximo ſuo. ¶ Deinde cū dicit Audacius ⁊cͣ. aſſignat verā cauſaꝫ quare eosammonuerat ⁊ correxerat. Et circa hoc duo facit Primooſtendit ꝙ hoc ꝑtinebat ad auctoritatē apoſtolatꝰ ſibi cōmiſſam. Secūdo ꝯſtendit qualiter hac poteſtate vſus fuerit ibi. Habeo igit̉ gloriā ⁊cͣ. Dicit ergo Audacius autēid eſt ſecurius ſcripſi vobis errores ⁊ defectus vr̄os arguendo. qd̓ qͥdē ad audacie p̄ſumptionē poſſet aſcribi ꝓpt̓hoc ꝙ offenſionē vr̄am nō timui. Iob. 39. Audact̉ in occurſū ꝑgit. armatis. Sed hec p̄ſumptio excuſat ex tribꝰ.Prīo qͥdē ex ꝯditiōe eoꝝ qͥbꝰ ſcribebat qꝛ ⁊ ſi int̓ romanos eſſent aliqͥ reſpectu quorū talis rep̄hēſio audax ⁊ p̄ſumptuoſa videretur. erant tn̄ aliqͥ qͥ indigebāt dura rep̄