X. CA

riora in hoc ordine ſine prioribꝰ eſſe nō poſſunt. Secūdoon̄dit ꝙ poſitis pͥoribus nō eſt neceſſariū poſteriora poni.ibi. Sed nō om̄s euāgelio obediunt. Circa primū duo facit. Primo ponit ordinē eoꝝ que requirunt ad ſalutem.Scd̓o cōfirmat qd̓ ſuppoſuerat ꝑ auctoritatē ibi. Sicutſcriptuꝫ eſt. Ponit aūt primo quiqꝫ per ordinē incipiensab inuocatione ad quā ẜm auctoritatē ꝓph̓e ſequit̉ ſalusDicit ergo. Qūo ergo inuocabūt in quē nō crediderunt.Quaſi dicat. Sine dubio inuocatio ſalutē facere nō pōt:niſi fide precedēte. Pertinet aūt inuocatio ad ꝯfeſſionemoris que ex fide cordis ꝓcedit. psͣ. Credidi ꝓpter quodlocutus ſum. 2ᵉ. coꝝ. 4. Nos credimꝰ ꝓpter quod ⁊ loqͥmur. Scd̓o a fide aſcendit vel ꝓcedit ad audituꝫ dicensAut qūo credēt ei quē nō audierūt. Ille enim homo credere dicit̉ que ſibi ab alijs dicūtur que ip̄e nō videt. Io.4. Iam nō ꝓpter tuā loquelā credimus. Ipſi enim audiuimus ⁊ ſcimus ⁊c. Eſt autē duplex auditꝰ. Vnus quidēinterior quo quis audit a deo reuelāte. p̄ſ. Audiam quidloquat̉ in me dn̄s deus. Alius aūt auditus eſt quō aliqͥsaudit ab hoīe exterius loquēte. Act. 10. Adhuc loquētepetro verba hec cecidit ſpūſſanctus ſuꝑ om̄es qui audiebant verbū. Primus aūt auditus nō cōmuniter pertinetad om̄s: ſed ꝓprie ꝑtinet ad gratiā ꝓphīe que eſt gratiagratis data diſtincte aliquibꝰ ſed nō omībus ſcd̓m illud,iͤ. coꝝ. 12. Diuiſiones gratiaꝝ ſunt. Sed qꝛ tunc loquit̉de deo quod indiſtincte ad om̄s pertinere pōt ſcd̓m illudquod ſupra dixit. nō em̄ eſt diſtinctio: iō relinquit̉ ꝙ hocſit intelligendū de ſcd̓o auditu. Et ideo ſubdit. Quomodo ergo audient ſine predicante. Auditus enim exterioreſt paſſio quedā audiētis q̄ abſqꝫ actione loquētis eſſe nōpōt. Un̄ ⁊ dn̄s mādauit diſcipulis. Mat. vltīo. Euntesin mundū vniuerſum p̄dicate euangeliū omni creature.Ea vero que fidei ſunt p̄dicatores a ſemetipſis nō habētſed a deo. Eſa. xxj. Que audiui a dn̄o deo exercituū ānūciaui vobis. 1º. coꝝ. 11. Ego em̄ accepi a dn̄o qd̓ ⁊ tradidivobis. Et id̓o. 4º. ſubdit Quomō vero p̄dicabūt niſi mitꝰtantur. Quaſi dicat. Nō digne. Iere. 23. Nō mittebameos ⁊ ipſi currebāt. Mittūtur aūt aliqui a dn̄o dupliciterUno mō immediate ab ip̄o deo per inſpirationē internaꝫYſa. 48. Et nūc dn̄s deus miſit me ⁊ ſpūs eius. Huiꝰ auteꝫ miſſionis ſignū quādoqꝫ quidē eſt ſacre ſcripture auctoritas. Unde Iohānes baptiſta cū quereret̉ ab eo quiseſſet auctoritatē ꝓph̓e induxit dicens. Ego vox clamātiſin deſerto: dirigite viā dn̄i. ſicut dixit yſa. ꝓph̓a. Vt legit̉Io. i. Qn̄qꝫ aūt ſignū huius miſſionis eſt veritas que annunciat̉. Unde ꝑ cōtrariuꝫ dicit̉ deutr. 18. Ꝙ hoc habebit ſignū ꝙ in noīe domini ꝓph̓a p̄dixerit ⁊ non euenerithoc dn̄s nō eſt loquutꝰ. Qn̄qꝫ vero ſignū huius miſſioīseſt operatio miraculi. Vnde dicit̉ exo. 4. Ꝙ cum dixiſſetmoyſes dn̄o nō credent mihi .ſ. illi ad quos mittor: dominus dedit ei poteſtatē ſigna faciēdi. Nec tamē iſta duo vl̓tima ſufficiēter demonſtrāt dei miſſionem. p̄ſertim cuꝫ aliquis annūciat aliquid cōtra fidem. Dicit̉ em̄ deutr. 13.Si ſurrexerit in medio tui ꝓphā ⁊ predixerit ſignuꝫ atqꝫportentuꝫ ⁊ euenerit quod loquutꝰ eſt ⁊ dixerit tibi eamꝰ⁊ ſequamur deos alienos nō audies verba illiꝰ. Alio modo mittunt̉ aliqui deo mediāte auctoritate p̄latoꝝ qui gerunt vicē dei. 2º. coꝝ. 8. Miſimꝰ cuꝫ illo fratrē noſtrumcuius laus eſt in euāgelio ꝑ oēs eccleſias. ¶ Deinde cuꝫdicit. Sicut ſcriptū eſt. inducit auctoritatē ad hoc vltimūquod dixerat de miſſione p̄dicatoꝝ dicens. Sicut ſcriptum eſt ⁊cͣ. Yſa. 52. Quā ſpecioſi pedes euāgelizantiumpacem euāgelizātiuꝫ bona vbi littera noſtra ſic hꝫ. Quāpulcri ſupra mōtes pedes annūciantis bonū. Et ſimilit̓habel̓. Nauꝫ primo. Ecce ſuper mōtes pedes euāgelizātis ⁊ annūciātis pacē̓. In hijs autē verbis pͥmo ꝯmenda

tur predicatoꝝ ꝓceſſus cum dicit. Quā ſpecioſi pedes.qd̓ dupliciter pōt intelligi. Uno mō vt ꝑ pedes intelligātur eoꝝ ꝓceſſus qꝛ .ſ. ordinate ꝓcedunt nō vſurpātes ſibi p̄dicationis officiuꝫ. Cāt. 7. Quā pulcri ſunt greſſustui in calciamētis filia principis. Alio mō poſſunt intelligi ꝑ pedes affectus: qui rectitudinē habēt duꝫ nō intention laudis aut lucri verbū dei annūciant. ſed ꝓpter oīuꝫſalutem ⁊ dei gloriā. Eze. 1. Pedes eoꝝ pedes recti. Secundo tangit p̄dicationis materiā: que quidē eſt duplex.Predicāt enim ea que ſunt vtilia ad vitā pn̄tem qd̓ deſignat cum dicit. Euāgelizantiuꝫ pacem .ſ. triplicē. Primoquidē annūciant pacē quā xp̄ūs fecit inter hoīes ⁊ deum2º. coꝝ. 5. Deus erat in xp̄o mundū reconcilians ſibi. Etpoſuit in nobis verbū recōciliationis. ſupra. 5. Pacē habeamꝰ per ih̓m xp̄m ad dn̄m. Scd̓o annūciant pacē habēdaꝫ cū oībus homībus. infra. 12. Si fieri poteſt qd̓ ex vobis eſt cū oībus homībus pacem habētes. Tertio annūciant ea per que homo pōt habere pacē in ſemetipſo. psͣ.Pax multa diligētibus legē tuam dn̄e. Et ſub hijs tribꝰcontinētur oīa que in hac vita ſunt vtilia ad ſalutē vel ꝙͣtum ad deum vel ꝙͣtum ad ꝓximuꝫ. vel ꝙͣtum ad ſemerip̄m. Predicant etiā ea q̄ ſperamus habere in alia vita.Et ꝙͣtuꝫ ad hoc dicit. Euāgelizantiū bona. Luc. 12. Super oīa bona ſua conſtituet euꝫ. ¶ Deinde cū dicit. Sednō omnes obediūt euāgelio ⁊cͣ. On̄dit ex prioribus nonſemper ſequi poſteriora. licet enim non poſſit eſſe ꝙ quiscredat niſi audiat a predicāte nō tamē quicūqꝫ audit a p̄dicante credit. ⁊ hoc eſt qd̓ ſubdit. Sed nō oēs obediunteuāgelio. 2. theẜ. 3. Non em̄ oīum eſt fides. Hoc autē dicit ideo vt on̄datur ꝙ verbum exterius loquentis nō eſtcauſa ſufficiens fidei: niſi cor hoīs attrahatur virtute deiloquētis. Io. 6. Omnis qui audiuit a patre meo ⁊ didicit venit ad me. Et ſic ꝙ hoīes credūt nō eſt attribuendūtam p̄dicatoris induſtrie ꝙͣ diuine gratie. Per hoc etiaꝫoſtendit̉ ꝙ om̄s increduli nō excuſātur a peccato. ſed illiqui audiunt ⁊ nō credūt. Io. 15. Si nō veniſſeꝫ ⁊ loquutus eis nō fuiſſeꝫ peccatū nō haberent. Nūc autē excuſationem nō habent de peccato ſuo. Et hoc etiā magis conſonat hijs que apl̓us poſterius dicet. Scd̓o ad hoc inducit auctoritatē cum ſubdit. yſa. enim dicit. Dn̄e quis credidit auditui noſtro. Quaſi diceret Rarꝰ. Eze. 2. Increduli ⁊ ſubuerſores ſunt tecuꝫ. Mich. 7. Factus ſuꝫ ſicutqui colligit in autūno racemos vindemie. Quod quideꝫyſaias dixit preuidens iudeoꝝ infidelitatē futuraꝫ. Ecc.48. Spū magno vidit vltima ⁊c. Dicit autē auditui noſtro vel ꝓpter id qd̓ a deo audierunt. ſicut dicit̉ in abdia.Auditū audiuimus a dn̄o ⁊ legatos ad gentes miſit. Ul̓ꝓpter id quod hoīes ab apoſtolis audiebāt. Eze. 33. Audiunt verba tua ⁊ nō faciunt ea. ¶ Deinde cuꝫ dicit. Ergo fides exauditu ⁊c. Infert cōcluſionē ex dictis dicens.Ergo exquo aliqui nō credunt niſi audierint fides eſt exauditu. p̄ſ. In auditu auris obediuit mihi. Sed cōtra videtur eſſe ꝙ fides eſt virtus infuſa diuinitus. phil̓. pͥmoUobis datum eſt vt in ip̄m credatis. Dicendū eſt ergo ꝙad fideꝫ duo requirunt̉. Quoꝝ vnū eſt cordis inclinatioad credendū. ⁊ hoc nō eſt ex auditu ſed ex dono gr̄e. Aliud aūt eſt determīatio eredibilis ⁊ iſtud eſt ex auditu. Etideo cornelius qͥ habebat cor inclinatū ad credēdū neceſſe habuit vt ad eum mitteret̉ petrus qui ſibi determīaretquid eſſet credendū. ¶ Ex eo vero qd̓ dixerat. Qūo audient ſine p̄dicante ⁊ quomō p̄dicabunt niſi mittant̉. cōcludit. Auditus aūt .ſ. credentiū eſt per verbuꝫ p̄dicatorumquod eſt verbum xp̄i. Ul̓ qꝛ eſt de xp̄o. j. coꝝ. pͥmo. Nospredicamus xp̄m ih̓m. Vel qꝛ a xp̄o habent ꝙ mittunturi. coꝝ. I1. Ego em̄ accepi a dn̄o quod ⁊ tradidi vobis.ij

g ij