Ad Romanos

nos Et idē eſt dicēdum in alio qd̓ ſeqͥtur. ¶ Deinde cuꝫdicit. Sed qͥd dicit ſcriptura ⁊cͣ. on̄dit fructu fidei ꝑ eiuſdem auctoritatē. Et primo ꝓponit auctoritateꝫ. ſecundoexpoīt eā ibi. Hoc eſt verbū fidei ⁊c̄. tertio ꝓbat expoſitionē eſſe cōueniētem ibi. Corde eniꝫ credit̉ ⁊cͣ. Dicit ergoprimo. Sed qͥd dicit ſcriptura? Hoc inꝙͣ Prope eſt verbum in ore tuo et in corde tuo. Sic em̄ poſt p̄miſſa verbadeutro. ſeqͥtur. Iuxta te eſt ſermo valde in ore tuo. Quaſi dicat. nō ſolliciteris ꝙ tibi deſit verbū fidei iuſtificātisꝓpter hoc ꝙ xp̄s eſt in celo ſcd̓m naturā diuinā aūt ꝙ deſcendit in infernū ꝓpter mortē hūanitatis qꝛ ipſe deſcendens de celo. et reſurgens ab inferis īpreſſit verbū fideiin ore tuo et in corde tuo. Und̓ qd̓ dicit Prope eſt poteſtreferri ad hoc ꝙ verbū dei ſumus adepti ꝑ xp̄m incarnatum et reſurgentē heb̓. 2 Que cū initiū accepiſſet enarrari per dn̄m. Iere .1. Ecce dedi verba mea in ore tuo. Ul̓ſcd̓m glo. ꝙ dicit ꝓpe referēdūt̉. eſt ad vtilitatē ſcd̓m qd̓dicimus ꝓpe apud nos eſſe qd̓ nobis eſt comodū et vtile. Verbo em̄ dei cor noſtrū mūdat̉. Io. 15 Iam vos md̓ieſtis ꝓpter ſermonē quē locutus ſum vobis. Vel poteſtreferri ad hoc ꝙ verba fidei ⁊ ſi ſint ſupra rationē. Ecc. 3ºPlurima ſupra ſenſū hominis mōſtrata ſunt tibi. nō tn̄ſunt ꝯtra rationem. quia veritas nō poteſt eſſe veritati cōtraria. psͣ. Teſtimonia tua dn̄e credibilia fctā ſunt nimis¶ Deinde cum dicit. Hoc eſt verbum ⁊cͣ. exponit auctoritatē p̄dictam. Et primo oſtēdit qd̓ ſit illud verbū de quomoyſes loqͥtur dicens Hoc eſt verbū fidei qd̓ predicamꝰ2. thi. 4. Predica verbū. Iere. 23. Qui habet ſermonēmeū loquat̉ ſermonē vere Scd̓o exponit quō hoc verbuꝫeſt in ore per cōfeſſionē et in corde per fidem. Et hoc ē qd̓ſubdit. ꝙ ſi cōfitearis in ore tuo dn̄m ieſum xp̄m ſcꝫ recōgnoſcens eum dn̄m ſubijciēdo ſibi tuum affectū ſcd̓m qd̓dicitur. .1. corī. 12. Nemo pōt dicere dn̄s ieſus niſi in ſpūſancto. Et iterū Si credideris in corde tuo ſcꝫ fide formata que per dilectionem oꝑatur. vt dicit̉. Act. 2 Ꝙ deusexcitauit illū a mortuis. psͣ. Tu aūt dn̄e miſerere mei ⁊ reſuſcita me qꝛ vt dicitur. 2. corī. vltīo. Reſurrexit ex virtute dei que eſt cōis ſibi et patri. Saluꝰ eris ſcꝫ ſalute eterna. de qua dicitur Eſa. 45 Saluatus eſt iſrael in dn̄o ſalute eterna. Ꝙ aūt dicit. dn̄m ieſum ad miſterium incarnationis refertur. Ꝙ autē ſequitur xp̄m manifeſte ad reſurrectionem refertur. de qͥbus duobꝰ articulis ſupra fecerat mentionem.Lectio ſecunda.Orde enim creditur ad iuſticiaꝫ oreautem confeſſio ſit ad ſalutem. Dicit eniꝫ ſcriptura Omnis qui creditin illum non confundetur. Non enim eſt diſtinctio iudei et greci. Nam idē dn̄s omīuꝫ:diues in omnes qui inuocant illum. Omnisenim quicūqꝫ inuocauerit nomē domini ſaluus erit. Quomodo ergo inuocabūt in quēnon crediderunt? Quomodo autē audientſine predicāte? Quomodo vero p̄dicabuntniſi mittantur ſicut ſcriptum eſt. Quā ſpecioſi pedes euāgelizantiū pacem. euangelizātiuꝫ bona Sed non omnes obediunt euāgelio Eſaias enim dicit dn̄e quis credidit auditui noſtro Ergo fides ex auditu: auditusautem per verbum chriſti.Premiſerat apl̓us exponendo verbū moyſi ꝙ confeſſio

oris et ſides cordis oꝑantur ſalutē. ꝓponēs hoc cauſa exempli in duobus articulis. hic ꝓbat qd̓ dixerat in vniuerſali. Et circa hoc tria facit. primo oſtēdit ꝙ ꝑ fidem et cōfeſſionem homo cōſequitur ſalutem. ſcd̓o ponit ſalutis ordinē ibi. Quomodo ergo inuocabūt ⁊c̄. tertio infert quādā cōcluſionē ex dictis ibi. Ergo fides ex auditu ⁊c̄. Circa primum tria facit. primo ꝓponit qd̓ intendit dicens.Recte dico ꝙ ſi cōfitearis ore et credas corde ſaluꝰ erisCorde enim creditur ab hoīe ad iuſticiā id ē ad hoc vt iuſticiā per fidem cōſequātur ſupra. 5º Iuſtificati igitur ex fide. Signāter aūt dicit. Corde creditur id ē volūtate. Nācetera que ad exteriorē dei cultū ꝑtinent pōt homo nolēsſed credere non poteſt niſi volēs. Intellectus eniꝫ credētis nō determinat̉ ad aſſentiēdum veritati ex neceſſitateratioīs ſicut intellectꝰ ſciētis. ſed ex volūtate. et id̓o ſcirenō ꝑtinet ad iuſtitiā hoīs que eſt in voluntate ſed credere. gen̄. 15 Credidit abraam deo et reputatū eſt illi ad iuſticiam Poſtꝙͣ aūt homo eſt iuſtificatus per fidē oportetꝙ eiꝰ fides ꝑ dilectionem oꝑetur ad cōſequēdam ſaluteꝫUnde ſubdit. Ore aūt cōfeſſio ſit ad ſalutē ſcꝫ eternā conſequendā. Eſa. 51º Salus aūt mea in ſempiternum erit.Eſt autem triplex confeſſio neceſſaria ad ſalutē: primo qͥdem confeſſio ꝓprie iniquitatis. ſcd̓m illud. psͣ. Dixi cōfitebor aduerſum me iniuſticiā meam domino. que eſt cōfeſſio penitētis. ſcd̓a cōfeſſio eſt ꝑ quā hō cōfitet̉ dei bonitateꝫ miẜicorditer beneficia p̄ſtatis. psͣ. Cōfitemini dn̄oqm̄ bonus. Et hec eſt ꝯfeſſio gr̄as agētis. Tertia eſt cōfeſſio diuine veritatꝭ. Ma. 10 OOmnis qͥ cōfitebitur me coram hominibus cōfitebor et ego eum corā patre. Et heccōfeſſio eſt credētis de qua nunc apl̓us loqͥtur. Hec autēeſt neceſſaria ad ſaluteꝫ pro loco et tēpore qn̄ ſcꝫ expoſcitfides alicuius ſcꝫ a ꝑſecutore fidei vel quando ꝑiclitaturfides aliena. ſicut p̄cipue prelati debent predicare fidemſubditis ſuis. Et ideo baptizati liniuntur criſmate in frōte ſigno crucis vt ipſuꝫ crucifixum cōfiteri non erubeſcātſupra. 1º Non enim erubeſco euangelium. Ita eſt autemet de oībus virtutum actibus qͥ pro loco et tēpore ſunt neceſſarij ad ſalutem. Nam precepta affirmatiua que de eisdant̉ obligāt ſemꝑ. ſed nō ad ſemper. Scd̓o ibi Dicit em̄ſcriptura ⁊c̄. ꝓbat per auctoritate dicēs. dicit em̄ ſcriptura ſcꝫ. Eſa. 28. Oīs qui credit in illum fide non cōfundetur ſcꝫ deficiens a ſalute. ecc. 2º Qui timetis dn̄m credite illi et non euacuabitur merces veſtra. Lr̄a vero noſtrahabet qui crediderit non feſtinet vt ſupra dictū ē. ¶ Tertio ibi. Nō em̄ ē diſtīctio ⁊cͣ. ꝓbat hoc eſſe vniuerſaliterintelligēdum cū eſayas indeffinite hoc ꝓferat. Et primoꝓponit qd̓ intendit dicens. Ideo dictū eſt Omnis qͥ credit ⁊cͣ. Nō enim eſt diſtinctio quātum ad hoc iudei ⁊ greci. Col̓. 3º Ubi nō eſt gentilis et iudeus circūciſio et prepuciuꝫ ⁊cͣ. ſcd̓o ꝓbat per rationē que duplici medio innititur. quorū primū tangit dicens. Nan idem dn̄s omniūſupra. 3º An iudeorum deus tantū? Nonne et gentiū. psͣRex oīs terre deus. Et ideo ad ip̄m ꝑtinet ꝓuidere oīmſaluti. Scd̓m mediū tangit dicens. Diues in omnes: quiinuocant illum. Si enim nō eſſet tantē bonitatis ꝙ ſufficeret ad ſatiſfactionem vtriuſqꝫ poſſet putari ꝙ non oībꝰcredentibus ꝓuideret. ſed diuitie bonitatis eius et miſericordie indeficiētes ſunt ſupra. 2ª An diuitias bonitatiseius contempnis. Eph̓. 2º Deus aūt qui diues eſt in miſericordia ⁊cͣ. Tertio ꝓbat ideꝫ per auctoritatē que habetur Ioel̓. 2. Oīs quicūqꝫ inuocauerit nomen dn̄i ſaluuserit. Eſt autem inuocare. in ſe vocare per affectum et deuotum cultum. psͣ. Inuocauit me et ego exaudiam eum.¶ Deinde cum dicit Quomodo ergo inuocabunt ⁊cͣ. ponit ordinem quo quis vocatur in ſalutem que eſt ex fide.Et circa hoc duo facit. primo on̄dit ꝙ ea que ſunt poſte-